«In legibus Solonis illis antiquissimis, quas latas ab eo Athenienses, ut sempiternæ manerent, poenis et religionibus sanxerunt, legem esse Aristoteles refert scriptam ad hanc sententiam: Si ob discordiam dissensionemque seditio atque discessio populi in duas partes fiet, et ob eam caussam irritatis animis utrimque arma capientur pugnabiturque, tum qui in eo tempore in eoque casu civilis discordiæ non alterutri parti se adjunxerit, sed solitarius separatusque a communi malo civitatis secesserit, is domo, patria, fortunisque omnibus careto; exsul extorrisque esto. Quum hanc legem Solonis, singulari sapientia præditi, legissemus, tenuit nos gravis quædam in principio admiratio, requirens, quam ob caussam dignos esse poena existimaverit, qui se procul a seditione et civili pugna removissent. Tum, qui penitus atque alte usum ac sententiam legis introspexerant, non ad augendam sed ad sedandam seditionem legem hanc spectare dicebant: et res prorsum se sic habet. Nam si boni omnes, qui in principio coercendæ seditioni impares fuerint, populumque percitum et amentem non deterruerint, ad alterutram partem sese adjunxerint: tum eveniet, ut, quum socii partis alteriusutrius fuerint, eæque partes ab iis ut majoris auctoritatis viris temperari ac regi coeperint, concordia per eos potissimum restitui conciliarique possit; dum et suos, apud quos sunt, regunt atque mitificant, et adversarios sanatos magis cupiunt quam perditos. Hoc idem Favorinus philosophus inter fratres quoque aut amicos dissidentes oportere fieri censebat: ut, qui in medio sunt utriusque partis amici, si in concordia restituenda parum auctoritatis quasi ambigui amici habuerint, tum alteri in alteram partem discedant, atque ita viam sibi ad utriusque concordiam muniant. Nunc autem plerique, inquit, partis utriusque amici, quasi probe faciant, duos litigantes destituunt ac relinquunt, deduntque eos advocatis malevolis aut avaris, qui lites animosque eorum inflamment aut odio aut studio lucri.»
«Nuntiatum quondam est Favorino philosopho, nobis præsentibus, uxorem amici sectatorisque sui paululum ante enixam, auctumque eum esse nato filio. Eamus inquit, et puerperam visum et patri gratulatum. Imus una, qui tum aderamus, ad domum, quo pergebat, et cum eo simul introgressi sumus. Tum in primis ædibus complexus hominem congratulatusque assedit; atque ubi percontatus est, qvam diutinum puerperium et quam laboriosi nixus fuissent, puellamque defessam labore ac vigilia somnum capere cognovit; fabulari instituit prolixius, et: nihil, inquit, dubito, quin filium lacte suo nutritura sit. Sed cum mater puellæ, parcendum esse ei, diceret, adhibendasque puero nutrices, ne ad dolores, quos in enitendo tulisset, munus quoque nutricationis grave ac difficile accederet; oro te, inquit, mulier, sine eam totam integram esse matrem filii sui. Quod est enim hoc contra naturam imperfectum atque dimidiatum matris genus, peperisse ac statim a sese abjecisse? Aluisse in utero sanguine suo nescio qvid, quod non videret: non alere nunc suo lacte, quod videat jam viventem, jam hominem, jam matris officia implorantem? At nil interest (hoc enim dicitur), dum alatur et vivat, cujus id lacte fiat. Cur igitur iste, qui hoc dicit, si in capessendis naturæ sensibus tam obsurduit, non id quoque nihil interesse putat, cujus in corpore cujusque ex sanguine concretus homo et coalitus sit? An non idem sangvis est nunc in uberibus qvi in utero fuit? Nonne hac quoque in re sollertia naturæ evidens est, quod, posteaquam sanguis ille opifex in penetralibus suis omne corpus hominis finxit, adventante jam partus tempore, in supernas se partes profert, ad fovenda vitæ atque lucis rudimenta præsto est, et recens natis notum et familiarem victum offert?»