I den sidste Samtale, Socrates holdt med sine Venner, tog Criton, efterat Socrates havde talt, Ordet og sagde: Lad saa være! men hvad har du for Besked at give disse Venner eller mig med Hensyn til dine Børn eller huuslige Anliggender? hvad kunne vi gjøre dig til Behag? – Naar I leve saaledes, Criton, sagde han, som jeg forlængst har anbefalet eder. Jeg har intet Nyt at tilføie. Naar I have Agtelse for eder selv, saa ville I gjøre mig, Mine og eder selv til Behag, om I ogsaa ikke love det; men forsømme I eder selv, og ikke ville følge det Spor, som i Dag og forhen er betegnet eder, saa vil det intet hjælpe, om I nu love end nok saa meget. – Criton svarede: Vi ville af alle Kræfter stræbe at adlyde dig, min Socrates! men hvorledes skulle vi efter din Død forfare med dig? – Som I ville, svarede Socrates, – naar I ellers have mig, og jeg ikke smutter fra eder. Paa samme Tid saae han smilende paa os og sagde: Jeg kan ikke overtyde Criton, mine Venner, at den egentlig er Socrates, som nu taler, og en Tidlang har underholdt eder; han troer endnu stedse, at det Lig, som han snart vil faae at see, og som nu kun er mit Svøb, er Socrates, og spørger, hvorledes han skal begrave mig. Alle de Grunde, som jeg hidtil har anført for at bevise, at jeg, saasnart Giften har virket, ei mere vil forblive hos eder, men hensættes i de Lyksaliges Boliger, synes ham en blot Opdigtelse for at trøste eder og mig.
In legibus Solonis illis antiquissimis, quas latas ab eo Athenienses, ut sempiternæ manerent, poenis et religionibus sanxerunt, legem esse Aristoteles refert scriptam ad hanc sententiam: Si ob discordiam dissensionemque seditio atque discessio populi in duas partes fiet, et ob eam caussam irritatis animis utrimque arma capientur pugnabiturque, tum qui in eo tempore in eoque casu civilis discordiæ non alterutri parti se adjunxerit, sed solitarius separatusque a communi malo civitatis secesserit, is domo, patria, fortunisque omnibus careto; exsul extorrisque esto. Quum hanc legem Solonis, singulari sapientia præditi, legissemus, tenuit nos gravis quædam in principio admiratio, requirens, quam ob caussam dignos esse poena existimaverit, qui se procul a seditione et civili pugna removissent. Tum, qui penitus atque alte usum ac sententiam legis introspexerant, non ad augendam sed ad sedandam seditionem legem hanc spectare dicebant: et res prorsum se sic habet. Nam si boni omnes, qui in principio coercendæ seditioni impares fuerint, populumque percitum et amentem non deterruerint, ad alterutram partem sese adjunxerint: tum eveniet, ut, quum socii partis alteriusutrius fuerint, eæque partes ab iis ut majoris auctoritatis viris temperari ac regi coeperint, concordia per eos potissimum restitui conciliarique possit; dum et suos, apud quos sunt, regunt atque mitificant, et adversarios sanatos magis cupiunt quam perditos. Hoc idem Favorinus philosophus inter fratres quoque aut amicos dissidentes oportere fieri censebat: ut, qui in medio sunt utriusque partis amici, si in concordia restituenda parum auctoritatis quasi ambigui amici habuerint, tum alteri in alteram partem discedant, atque ita viam sibi ad utriusque concordiam muniant. Nunc autem plerique, inquit, partis utriusque amici, quasi probe faciant, duos litigantes destituunt ac relinquunt, deduntque eos advocatis malevolis aut avaris, qui lites animosque eorum inflamment aut odio aut studio lucri.