Danskarne og svenskarne hadde tvo aar fyreaat teket ein tyskar, Kristoffer av Bayern, systerson hans Eirik, til konge. Dei svenske stormennerne vilde inkje taka han, fyrr han skreiv under ei hard handfestning, og i den lovad han, at berre svenskar skulde hava rett til embætte i Sverik, og myket annat. Ved denne handfestningi fekk den svenske adelen endaa større magt enn fyrr.

I 1442 tok nordmennerne og Kristoffer til konge. Han var ein godlynd og snild mann. Riksraadet fekk større part i styringi og agad tyskararne i Bergen. I Sverik var det dyrtid og svult. Kongen for umkring der med eit stort fylgje, og daa aat hestarne hans rug, men bonden aat borkebraud. Difyr kallad aalmugen han fyr borkekongen. Svenskarne klagad og, fyr di gamle kong Eirik røvad fraa dei, men Kristoffer totte synd i han og svarad berre: »Morbror vaar sit paa eit skjer, han lyt og hava nokot aa liva av.« Kristoffer døydde 1448.

Danskane og svenskane hadde to år fyreaat teke ein tyskar, Kristoffer av Bayern, systerson hans Eirik, til konge. Dei svenske stormennene ville inkje taka han, før han skreiv under ei hard handfestning, og i den lova han, at berre svenskar skulle hava rett til embete i Sverik, og mykje anna. Ved denne handfestningi fekk den svenske adelen endå større makt enn før.

I 1442 tok nordmennene og Kristoffer til konge. Han var ein godlynd og snill mann. Riksrådet fekk større part i styringa og agad tyskarane i Bergen. I Sverik var det dyrtid og svult. Kongen for omkring der med eit stort fylgje, og då åt hestane hans rug, men bonden åt borkebrød. Difor kalla ålmugen han fyr borkekongen. Svenskane klaga og, fyr di gamle kong Eirik røva frå dei, men Kristoffer tykte synd i han og svara berre: »Morbror vår sit på eit skjer, han lyt og hava noko å leve av.« Kristoffer døydde 1448.