Margrete var ei utifraa gaaverik kvinna, og det kunne trengast og i slike tider. Det saag myrkt ut i dei tri riki. Dei hadde faarlege fiendar paa alle kantar, russar og tyskarar, og det hadde voret nære paa, at Danmark reint hadde gjenget under. Næringsvegerne 139var heiltupp i forfall, og der var dagstødt røving og draap baade i Sverik og Danmark.

Det høvde seg so ved eit tilfelle, at Margrete kom til aa samla dei tri rike, endaa det var litet von, um at so skulde henda. Ingi kvinna hadde styrt i sitt eiget namn i nokot av dei tri riki, det var fleire som hadde erverett til kongedømet, og den svenske kongen kom med trugsmaal mot Norig og Danmark. Margrete var i fyrstningi so fatig, er det fortalt, at ho kunne inkje gjeva eit maaltid mat, mindre gode vener hjelpte ho, og tri aar, fyrr Olav døydde, hadde ho inkje meir enn tvo smaa skip til aa slaast mot dei adelege sjørøvararne, og dei stormennerne, som var true, hadde inkje meir enn 7 til aa hjelpa ho med. Store stykke av Danmark var i klørne paa tyskararne. Ho laut gjeva Sønderjylland (Slesvik) som len til den holstenske greiven Gerhard, som no vart hertug av Slesvik. No trengde tyskdomen hardt inn i detta landet, men ved detta fekk Margrete fred paa den kanten.

Baade dei norske og danske stormennerne tok Margrete til »fullmegtig frua og husbonde«. I Sverik hadde stormennerne teket mest all magti fraa Albrekt, og daa han drog inn mange tyskarar og paa den maaten tenkte aa styrkja magti si, vart dei so hatige paa han, at dei gjorde samlag med dei norske og danske stormennerne og tok Margrete til fullmegtig frua dei og. Albrekt gjorde berre Gjøn med ho; han kallad ho kong broklaus og sende ho ein brynestein til aa bryna naalerne sine paa. Han for til Nordtyskland og kom attende til Sverik med ein stor tysk her, men ein norsk og dansk og svensk her slo tyskararne ved Falkjøping og fangad kong Albrekt, 1389.

Margrete var ei utifrå gåverik kvinna, og det kunne trengast og i slike tider. Det såg mørkt ut i dei tre rika. Dei hadde farlege fiendar på alle kantar, russar og tyskarar, og det hadde vore nære på, at Danmark reint hadde gått under. Næringsvegane 139var heiltupp i forfall, og der var dagstødt røving og drap både i Sverik og Danmark.

Det høvde seg so ved eit tilfelle, at Margrete kom til å samla dei tre rike, endå det var lite von, om at so skulle henda. Ingi kvinna hadde styrt i sitt eige namn i noko av dei tre rika, det var fleire som hadde erverett til kongedømet, og den svenske kongen kom med trugsmål mot Norig og Danmark. Margrete var i fyrstninga so fattig, er det fortalt, at ho kunne inkje gjeva eit måltid mat, mindre gode vener hjelpte ho, og tre år, før Olav døydde, hadde ho inkje meir enn to små skip til å slåst mot dei adelege sjørøvarane, og dei stormennene, som var true, hadde inkje meir enn 7 til å hjelpa ho med. Store stykke av Danmark var i klørne på tyskarane. Ho laut gje Sønderjylland (Slesvik) som len til den holstenske greven Gerhard, som no vart hertug av Slesvik. No trengde tyskdomen hardt inn i detta landet, men ved detta fekk Margrete fred på den kanten.

Både dei norske og danske stormennene tok Margrete til »fullmektig frua og husbonde«. I Sverik hadde stormennene teke mest all makta frå Albrekt, og då han drog inn mange tyskarar og på den måten tenkte å styrkja makta si, vart dei so hatige på han, at dei gjorde samlag med dei norske og danske stormennene og tok Margrete til fullmektig frua dei og. Albrekt gjorde berre Gjøn med ho; han kalla ho kong broklaus og sende ho ein brynestein til å bryna nålene sine på. Han for til Nordtyskland og kom attende til Sverik med ein stor tysk her, men ein norsk og dansk og svensk her slo tyskarane ved Falkjøping og fanga kong Albrekt, 1389.