Sigurd Jorsalafar hadde tvo born, ein son, Magnus, og ei dotter, Kristina. Magnus vart teken til konge. Harald hadde gjort eiden sin paa, at han inkje skulde gjera krav paa kongedømet, so lenge Sigurd elder Magnus, son hans, livde; men no braut han eiden, som han hadde svoret, og let seg taka til konge og tvingad Magnus til aa lata han faa halve riket. Ingen av dei dugde til aa vera konge. Magnus var hardhjartad og pengekjær og ein stor drikkar, og Harald var ein godtull, som let andre raada, og difyr var han betre likad. Det einaste, han kunne tilgagns, var aa kappspringa, og han kunne inkje snakka reint norsk dessmeir. Der var ingen venskap paa dei, som rimelegt var. Nokre aar etter slo Magnus Harald i eit slag; men Harald fekk hjelp av den danske kongen Eirik Eimune og 92mange nordmenner og siglde med ein stor styrke til Bergen og fangad Magnus. Daa tok mennerne hans Harald og skamfor Magnus so ille, so han aldri skulde verta konge meir. Dei stakk ut augurne paa han og hogg den eine foten av han og skamfor han endaa styggare, og so sette dei han i Nidarholms kloster¹).

Medan Harald var konge aaleine, styrde lendmennerne. Paa denne tidi hende det, at ein stor sjørøvar-flote fraa Vindland tok paa Konghelle, som Sigurd Jorsalafar hadde gjort til ein av dei største byarne i Norig. Borgararne varde seg manneleg, men sistpaa let dei seg lokka til aa gjeva seg, og daa herjad og brende vindarne heile byen og førde mange burt til trældom. Konghelle kom seg aldri rett etter detta.

Seks aar etter Sigurd Jorsalafar døydde kom det ein mann til Norig, som het Sigurd. Han var prestlærd og vigd til dekn (kapellan) og var ein vakker og sterk og dugande mann, men so agelaus og vill, at dei kallad han fyr Sigurd Slembedekn. Han gav seg ut fyr aa vera son hans Magnus Berrføtt, men Harald vilde inkje godkjenna han fyr broder og prøvde paa aa drepa han. Men Sigurd smatt undan og slo Harald ihel i Bergen. Sigurd bad bymennerne taka seg til konge, men dei ropad alle som ein og sagde, at dei aldri vilde tena ein mann, som hadde sleget ihel broder sin; men var inkje Harald broder hans, hadde han ingen rett til aa vera konge. 1136.

Sigurd Jorsalafar hadde to born, ein son, Magnus, og ei dotter, Kristina. Magnus vart teken til konge. Harald hadde gjort eiden sin på, at han inkje skulle gjera krav på kongedømet, so lenge Sigurd eller Magnus, son hans, livde; men no braut han eiden, som han hadde svore, og let seg taka til konge og tvinga Magnus til å lata han få halve riket. Ingen av dei dugde til å vera konge. Magnus var hardhjartad og pengekjær og ein stor drikkar, og Harald var ein godtull, som let andre råda, og difor var han betre likte. Det einaste, han kunne tilgagns, var å kappspringa, og han kunne inkje snakka reint norsk dessmeir. Der var ingen venskap på dei, som rimeleg var. Nokre år etter slo Magnus Harald i eit slag; men Harald fekk hjelp av den danske kongen Eirik Eimune og 92mange nordmenn og siglde med ein stor styrke til Bergen og fanga Magnus. Då tok mennene hans Harald og skamfor Magnus so ille, so han aldri skulle verta konge meir. Dei stakk ut augurne på han og hogg den eine foten av han og skamfor han endå styggare, og so sette dei han i Nidarholms kloster¹).

Medan Harald var konge åleine, styrde lendmennene. Paa denne tida hende det, at ein stor sjørøvar-flåte frå Vindland tok på Konghelle, som Sigurd Jorsalafar hadde gjort til ein av dei største byane i Norig. Borgarane varde seg manneleg, men sistpå let dei seg lokka til å gje seg, og då herja og brende vindarne heile byen og førde mange bort til trældom. Konghelle kom seg aldri rett etter detta.

Seks år etter Sigurd Jorsalafar døydde kom det ein mann til Norig, som het Sigurd. Han var prestlærd og vigd til dekn (kapellan) og var ein vakker og sterk og dugande mann, men so agelaus og vill, at dei kalla han fyr Sigurd Slembedekn. Han gav seg ut fyr å vera son hans Magnus Berrføtt, men Harald ville inkje godkjenna han fyr broder og prøvde på å drepa han. Men Sigurd smatt undan og slo Harald ihel i Bergen. Sigurd bad bymennene taka seg til konge, men dei ropa alle som ein og sa, at dei aldri ville tena ein mann, som hadde sleget ihel broder sin; men var inkje Harald broder hans, hadde han ingen rett til å vera konge. 1136.