Danmark hadde alt i lange tider voret samlat til eit rike, og sameleids Sverik. Etter kvart kom namnet Norig i bruk um fedralandet vaart og namnet nordmenner um fedrarne vaare, og dermed tok dei til aa 21kjenna seg som eitt folk i motsetning til dei tvo andre. Detta var vel fyrst tilfellet i Viki, for der kom danskar og svenskar og nordmenner tidast ihop. Der var det ein by, som het Skiringssal, inkje langt fraa Larvik; (endaa heiter ein gard der Kaupang, det vil segja: kaupstad); der var det eit stort hov, og dit kom folk fraa heile Viki til dei store bloti, og der var det livleg handel med kaupmenner fraa alle dei tri nordlege landi.

I den eldste tidi er det trulegt, at Viki høyrde under svenske og danske kongar, men i fyrstningi av det niande aarhundrad etter Kristus raadde det ei fri og sjølvstendig kongsætt paa Vestfold. Til denne Ætti høyrde Halvdan Svarte (dei kallad han Svarte, fyr di han hadde svart haar); fraa honom kom tanken um aa samla dei norske fylke til eit rike.

Halvdan Svarte tok med Odd og Egg og lagde under seg det meste av landet sunnanfjells. Han var ein klok og rettvis konge. Han gjorde Eidsiva-tinget paa Eidsvoll til ting fyr riket sitt, og let den gamle Eidsiva-logi gjelda fyr alle dei fylki, som høyrde til riket hans. Han heldt logerne godt og saag etter, at alle andre, høg og laag, rettad seg etter dei. I hans tid var det gode aaringar, og folket elskad han. Men han vart inkje gamall. Daa han var 40 aar, hende det ein vaar, at han kjøyrde yver Randsfjorden fraa eit gjestebod og druknad i Røkensviki, 860. Alt folket heldt so myket av han, at daa detta spurdest og liket hans skulde jordast paa Ringerike, kom dei beste mennerne fraa Romerike og Vestfold og Hedemarki, og alle vilde leggja liket i haug i sitt fylke, daa dei ventad seg gode aaringar, um dei fekk det. Daa vart dei forlikte um aa skifta liket i fire luter, og hovudet vart 22hauglagt paa Stein paa Ringerike. Denne haugen er endaa til og heiter Halvdans-haugen.

Danmark hadde alt i lange tider vore samla til eit rike, og sameleis Sverik. Etter kvart kom namnet Norig i bruk om fedrelandet vårt og namnet nordmenn om fedrane vaare, og dermed tok dei til å 21kjenna seg som eitt folk i motsetning til dei tvo andre. Detta var vel fyrst tilfellet i Viki, for der kom danskar og svenskar og nordmenn tidast i hop. Der var det ein by, som het Skiringssal, inkje langt frå Larvik; (endå heiter ein gard der Kaupang, det vil seie: kjøpstad); der var det eit stort hov, og dit kom folk frå heile Viki til dei store blota, og der var det livleg handel med kjøpmenn frå alle dei tre nordlege landa.

I den eldste tida er det truleg, at Viki høyrde under svenske og danske kongar, men i fyrstninga av det niande aarhundrad etter Kristus rådde det ei fri og sjølvstendig kongsætt på Vestfold. Til denne Ætti høyrde Halvdan Svarte (dei kalla han Svarte, fyr di han hadde svart hår); frå han kom tanken om å samla dei norske fylke til eit rike.

Halvdan Svarte tok med Odd og Egg og la under seg det meste av landet sunnanfjells. Han var ein klok og rettvis konge. Han gjorde Eidsiva-tinget på Eidsvoll til ting fyr riket sitt, og let den gamle Eidsiva-logi gjelda fyr alle dei fylka, som høyrde til riket hans. Han heldt lovene godt og såg etter, at alle andre, høg og låg, retta seg etter dei. I hans tid var det gode åringar, og folket elska han. Men han vart inkje gamal. Då han var 40 år, hende det ein vår, at han køyrde over Randsfjorden frå eit gjestebod og drukna i Røkensviki, 860. Alt folket heldt so mykje av han, at då detta spurdest og liket hans skulle jordast på Ringerike, kom dei beste mennene frå Romerike og Vestfold og Hedemarki, og alle ville leggja liket i haug i sitt fylke, då dei venta seg gode åringar, om dei fekk det. Då vart dei forlikte om å skifta liket i fire luter, og hovudet vart 22hauglagt på Stein på Ringerike. Denne haugen er endå til og heiter Halvdans-haugen.