219

Smaasporven gjeng i tunetog tippar konn og ribbar straa,og hev so god ein uneog lær aat katten graa.Pip, pip, det so seg lagar,alle dagar,at Monsemann meg jagar,men kan meg aldri faa.

Eg er so lett paa vengen,og Mons maa sleikje seg um trut;kvitt, kvitt, den gamle drengen,han fekk so mang ei sut.Og um i vide ringarhauken svingar,eg burt meg kverv og kringarog slepp av leiken ut.

Eg lever dagar lette,og er fornøgd, aa ja, aa ja!Kvar dag eg fær min mette,som eg det best vil ha.Pytt, pytt, tarv aldri røa!Nok i løa!Der ligg den rike grøda,der kan eg berre ta.220Og titt eg fær i joliein godbit fin av Veslemøy;og frys det, hev eg skjol idet gode varme høy.

Og so — kvitt-kvitt, gomaar’n!so kjem vaaren;daa fri paa vengen boreneg byggjer reir paa øy.

219

Småsporven gjeng i tunetog tippar konn og ribbar strå,og har so god ein uneog lær åt katten grå.Pip, pip, det so seg lagar,alle dagar,at Monsemann meg jagar,men kan meg aldri få.

Eg er so lett på vengen,og Mons må sleikje seg om trut;kvitt, kvitt, den gamle drengen,han fekk so mang ei sut.Og om i vide ringarhauken svingar,eg bort meg kverv og kringarog slepp av leiken ut.

Eg lever dagar lette,og er fornøgd, aa ja, aa ja!Kvar dag eg fær min mette,som eg det best vil ha.Pytt, pytt, tarv aldri røa!Nok i løa!Der ligg den rike grøda,der kan eg berre ta.220Og titt eg fær i jolaein godbit fin av Veslemøy;og frys det, har eg skjol idet gode varme høy.

Og so — kvitt-kvitt, gomaar’n!so kjem våren;då fri på vengen boreneg byggjer reir på øy.