213

Kolbotnen stend paa same staen som ifjor. Savalen bugter seg blaa og blank millom øyar og skognes utyver mot Tronfjell — som daa. Tronfjell stig barmbreitt og akselsterkt ende upp i skyerne som daa, sveipt i blaa luft som eit stykkje himmel. Det er slik trygd i det. Hende alt som hende vil; her uppe er verdi den same.

Og aldri hev lii vori fagrare enn no, i alt dette regn. Ho er so frisk, at det er eit bad berre aa sjaa henne. Og so reinvaska og kvit som mosen stend. Det er ingen blom i verdi so fager som denne blomlause reinmosen. Tak upp slik ein liten dusk og sjaa væl paa honom; du skal aldri hava set slikt. Det er som eit ørlite fint tre med mange hundrad greiner slyngde i kvarandre, det finaste filigransarbeid; vidunderlegt. Og so fargarne. Lint rjomegult med ein uendeleg lett tone av ungt grasgrønt, eller med ei mjuk skifting i mosebrunt; djupt graa-fiolétt med tonar burtimot blaatt, stundom meir imot raudt. Men kjem du upp i myri, stend molteblomen festleg og kvit millom saftgrøne blokkor.

Svart furu og ljos bjørk skifter uppetter lii; det er gamle stive ungkarar og unge mjuke møyar, som stend og ser paa kvarandre og finn ut, at det er best aa leva kvar for seg. So forvaagar ein seg ikkje.

Og hubroen sit svart og tagall og frys uppi furugreinerne, og held med dei. Hu, hu; best aa leva aaleine. Daa kan ein sitja paa ei grein og glo og undrast paa anna folk, og vera visdomsfugl. Hu, hu Aldri kan du sjaa noko so einslegt og syrgjelegt som denne svarte stille fuglen. Endaa naar han flyg, er det som han var rædd: han flyg utan ljo, kvævt og stilt som ei skinnvengje.

Vesle kattula er det meir liv i. Gjeng eg i kveldingi paa sætervegen her uppi lii, kan ho koma hoppande ned paa ein greinstubb beint imot meg; lett og kvik og snøgg 214kjem ho hoppande, heilt ned mot hatten min, so nær at eg mest kunde naa henne med handi; med livlege ivrige kattungefakter set ho seg so til og studérar meg. Ho ser og ser, skygner og ser, snur paa hovudet og ser, tøygjer paa halsen og ser, stirer og snur seg og spør og undrast, — nei men kva kan daa dette vera for ein; kva vondt hev han gjort, som gjeng her i svarte skogen aaleine? —

Det er ei sladrekjering fraa bygderne dette; ho hev det so ant, og kjeften gjeng. Men hubroen er skumlaren fraa byen. Roleg og vyrdeleg sit han i kroken sin, og segjer ikkje meir enn han veit; eller han flyg fraa krok til krok og orsakar folk, meiner og talar vel um alt og tek alt i den beste meining. Det vert fortalt so mykje, segjer han; men me skal ikkje tru det. Aa nei; me skal ikkje det. Dei lyg no altid helvti.

Storfuglarne mine hev eg ikkje set i aar; er det nokon som hev vori ute og skoti dei, skal han faa med meg aa gjera. Det smell ender og daa inni fjellet um dagen, so ein kan tru det ein vil; folk hev det i seg fraa den tidi dei var fe, at ikkje noko fagert skal leva. Drepa ut, drepa ut; livlause skogar og fiskelause sjøar; etter kvart maa skogen og døy, so berre svarte heii er att; daa fyst er skapningens konge fornøgd med sit arbeid.

Det hev, som du forstend, vori graaruske med veret i sumar, regn og smaakaldt jamt og samt; men stundom er her klaart, og daa er her klaarare enn andre stader i verdi. Daa kliv eg upp paa husmønet mit og stirer paa Rondane.

II. Femte desember.

Isande vind, himmelen tung av blaae snøskyer.

Me kjøyrer uppetter isen paa Gloma, inntulla i pelsar og sjal; kjeringi i sledesætet med Sjapa paa fanget, eg frami dumpen; fyre os skjuss-karen med kuffertlasset. Utpaa ettermiddagen er me framme. Kolbotn-stova sting seg fram 215or snøen som ei stor tuve, og ser jammerleg ut. Me stig inn; der er kaldt som i ein iskjellar. I gruva ei liti snøfonn.

Det gjeld aa faa varme. Eg hiver pelsen og ber inn ved. Men veden er raa. Eg ligg i gruva og pustar og blæs ei stund; men det gjeng ikkje. Det berre kokar og sjoar i dei raae vedskiorne.

Me hev fengi sett upp ein komfur til vinterbruk; ho Hulda ligg paa kne og prøver aa faa det til aa brenne i han. Men han vil ikkje trekkje. Han berre stend og røykjer gjenom alle ringar og opningar; kjeringi fær augo og lungor fulle av røyk. Daa me skal sjaa os um, er heile stova full av røyk; upp med døri.

So kjem han Ola og ho Anne og hjelper os. Han Ola fær det til aa brenne paa aaren; men komfuren er det ingi raad med. Det er for lite drag; veden er for raa, og komfuren er for kunstig. Det er steike-omn i han, og røyken maa gaa i ein ring rundt um den, fyr han naar pipa; men han vinn ikkje rundt, berre eimar ut gjenom alle ringar og opningar. Me fær hjelpe os med gruva so lengje. Elden ut av komfuren; upp med vindauget; me held paa aa kvavne av røyk. Ho Hulda hev teki skinnpelsen av seg, men maa taka han paa seg att. Me drikk konjak og bankar flokar. Han Ola trøster os med, at det lyt fell bli likare, naar det bli meir upplett ver. «Aa ja, du kan vita det blir likare,» segjer ho Hulda.

Han Ola ber inn vatn til os, og ho Anne fær kaffikjelen paa. Me tek til aa slaa upp kuffertar og kassor; snart ser stova ut som eit pakkhus. Det myrknar; me fær lampa upp og kveikjer ljos. Han Ola steller med varmen. Det vil berre slokne for honom, og kvar gong det kjem ein vindstøyt, slær røyken inn. Døri maa upp rett som det er; heile vintren inn; «frisk luft kan me daa hava her i minsto!» — endeleg er kaffien ferdig. Me stend i vore pelsar og drikk, med blaaraude hender, trampande med føterne. «Aa ja, men det blir fell likare snart.» — «Ja du kan vita det blir likare.» — Han Ola og ho Anne gjeng; so er me aaleine.

216Det vert kveld. Det meste av tyet vort stend paa Auma; me kunde kje faa det med os i dag; no vantar me mange ting, men verst er det med sengklæ. Det som heng att her ifraa i sumar er for lite. «Naa; me fær bruke pelsarne.» — «Aa ja; me hev altid klæe nok.» — «Ja det skal nok greie seg.» — «Og so er me tvo, veit du!» — Eg ligg burti gruva og blæs; det kokar og sjoar i den raae veden; rett som det er slær røyken inn og driv meg burt. Me gjeng og steller i full vinterbuna. Sjapa flyg ut og inn og gjøyr paa skogen. Endeleg kjem me so langt, at me kan eta til kvelds, kald nistemat, halvvarm te. So kryp me i hop ikring gruva og drikk toddy. «Væl Vælkomen heim daa, du!» — «Væl komen heim!» — «Det blir fell likare.» — «Aa ja, du kan vita det blir likare.» — «Me skal nok faa det koselegt her, naar me kjem i stell.» — «Ja, me fær byggje skorsteinen eit par fot høgare, so det vert meir drag i han . . .» — «Og stelle paa komfurpipa, so ho kjem til aa gaa meir rett upp . . .» — «Og faa heim noko turrved . . .» — «Aa ja; det skal nok bli bra.» — «Aa ja daa. Og tenk, so godt — aa faa vera so reint for seg sjølve!» — «Ingen aa bry seg um; ingen som plagar os!» — «Aa . . . og so tvo um alt.» — — —

Toddyen vert kald. Me drikk han ut i eit drag og krabbar i seng, halvt paaklædde. «Det er det gode, at me er tvo.» — «Ja.» Me dreg os tett inntil kvarandre. — «Det er verst for Sjapa, stakar.» — «Aa, frys ho, so hoppar ho upp i sengi til os.» — «Aa ja, so mykje vit hev ho vel altid.» — — —

Det sloknar paa gruva. Fraa tak og veggjer stend det kaldt; det trekkjer og isar; kaldgufsar stryk os yver panne og kinn som kjæling av daude hender. . . .

Me slit os fram fraa dag til dag. Det snør og det snør; stormen hev slutta, og det er stilt; men det drys og drys med snø, so me trur det er Fimbulvintren.

Me ser ikkje lenger enn nokre famnar fraa huset. Himmel er her ikkje; berre eit hav av graatt, som fell; eit hav 217av graa dun, som kjem glidande og kvitnande, til des ho stilt og lett legg seg ned burtyver skog-grunnen som eit svalt, blaakvitt teppe.

Det ser ut som me skal snø ned her. Fraa morgo til kveld ikkje anna enn dette lette, tette, kviskrande fall av snø; snø so langt me ser, snø heilt upp til himmels. Eg sit ved gruva og ser ut gjenom glaset paa all denne snø, som glid og glid i lange stripor ned gjenom lufti og sveiper den svarte skogen inn som i ein tett graa eim; til slutt innbiller eg meg, at eg sit innunder ein stein paa havbotnen, og at dette kvite, som glid og glid, er eit nett, som han fiskaren der uppe læt sige og sige . . . sige, sige . . . til aa fange dei par fiskarne i som kunde hava gjøymt seg burt her nede i det stride sjøgraset.

Snart er alt kvitt. Alle tuvor er gjøymde under alnedjup snø; alle steinar er burtkomne; alle aastoppar yverbreidde; me kjenner ikkje landet att. Furutrei hev barkostarne sine fulle av snø, og ser ut som dei paa alle sine toppar og kvistar bar fin, kvit, reinvaska bomull i smaadottar.

Utafor døri kan me ikkje koma utan paa ski.

III. Sjapa.

Det er ikkje anna enn Sjapa fraa morgo til kveld, og «Sjap» og «Sjaperlapp» og alleslags kjælenamn; og eg er altso «kammertjener» hjaa Sjapa, so at dersom du spør etter herren her i huset, so er det Sjapa det, so mykje du veit det.

Men so er det bikkje som det er gagn i og. Ho er fraa Kautokeino, og er meg seld for rein finnehund; svart er ho, so det glinsar av henne, og kvit i bringa; tri kvite haar hev ho paa rumpetippen med, og aldri so lite kvitskvettar paa labbarne. Eit par forlivande blanke augo hev ho, og eit lite fint hovud, som stend godt paa halsstubben; men i den andre enden er ho noko tung, so ho er ikkje ulik ein liten bjønn, naar ein ser henne fra sida.

Ho hev ikkje store krav; men ein ting maa ho hava, og det er maten. Den fær ho aldri for mykje av, kan eg 218tru Men so er ho gild med det, at ho et altslag. Potetskrell, fiskebein, filtsko, gamle brøker, «Verdens Gang», fuglevengjer, skinnfeldar, furuved, hestelort og utruleg mykje anna gneg ho i seg, so det knaskar etter, og kan ho faa seg ’ti ein fløytevaffel eller eit stykkje rjupe med saus, eller ein kopp kaffi med ein sukkerbit, so segjer ho ikkje nei til det heller. Det einaste ho ikkje bryr seg um, er det me lagar

aat henne — vassgraut; men kva skal ein segja? — Eg er ikkje noko sers glad i vassgraut eg heller.

Det er meiningi, at Sjapa skal vera liksom vaktmann her paa garden; serleg skal ho verja os mot bjønn. Ho er noko ung enno, men ho vert nok gamall, og ho øver seg i sit kall baade tidleg og seint. Det heng ein sauefeld utpaa tunet; den tek ho seg ein tur og gjøyr paa, rett som det er, for han ser henne stygg ut, den felden. Litt rædd han er ho og; her i dagmorgo hengde eg skinnet inn i stova til tining eit bil; men daa tykte Sjapa det var for utrygt her, og torde kje vera inne. Men ho fær nok mannskap til 219aa gaa paa bjønnen, skal me sjaa; — det var visst ikkje stort mod i os heller, daa me var fjortan vikor gamle.

Det er nok dei som ser med tvil paa Sjapa. Han Per, bergmannen, er vitskapsmann, og segjer at ho hev for fint skinn; og so er det øyro, som er for lange. Men at det er egte finn, vil du forstaa, naar du ein gong ser henne i snøfonni. Det er der ho er heime, liksom fisken i vatn. Naar me er i skogen paa ski, innbundne i raggsokkar og vottar og finnsko og sjal og sjerf, so me sveitar mest i snøglimen, — so kan du tru ho er med! Ho ligg og velt kring føterne vore, so me kan ikkje koma fram, sit bakpaa skierne eller er i vegen framme; men ser ho ei fonn, so er ho ikkje sein, — hiver seg ut, dukkar under, so ho kjem mest burt, pustar og blæs, ror seg fram, bykser seg fram i smaa lystige ikonnhopp, so ein ser berre den digre baken dukkande upp og ned, skiftevis med den vesle nakken. Det er bad for henne dette visst; upp att kjem ho kvit som ei drive. Og augo straalar som diamantar, og nakken reiser seg stolt; paa kvar tuve og stein flyg ho upp og held vakt; for her, i skogen, forstend ho det, — det er ho som hev andsvaret.

213

Kolbotnen står på same staen som i fjor. Savalen bugter seg blå og blank mellom øyar og skognes utover mot Tronfjell — som då. Tronfjell stig barmbreitt og akselsterkt ende opp i skyene som då, sveipt i blå luft som eit stykke himmel. Det er slik trygd i det. Hende alt som hende vil; her oppe er verdi den same.

Og aldri har lii vori fagrare enn no, i alt dette regn. Ho er so frisk, at det er eit bad berre å sjå henne. Og so reinvaska og kvit som mosen står. Det er ingen blom i verdi so fager som denne blomlause reinmosen. Tak opp slik ein liten dusk og sjå vel på han; du skal aldri hava set slikt. Det er som eit ørlite fint tre med mange hundre greiner slyngde i kvarandre, det finaste filigransarbeid; vidunderlegt. Og so fargane. Lint rjomegult med ein uendeleg lett tone av ungt grasgrønt, eller med ei mjuk skifting i mosebrunt; djupt grå-fiolétt med tonar burtimot blått, stundom meir imot raudt. Men kjem du opp i myra, står molteblomen festleg og kvit mellom saftgrøne blokkor.

Svart furu og ljos bjørk skifter oppetter lii; det er gamle stive ungkarar og unge mjuke møyar, som står og ser på kvarandre og finn ut, at det er best å leva kvar for seg. So forvågar ein seg ikkje.

Og hubroen sit svart og tagall og frys oppi furugreinerne, og held med dei. Hu, hu; best å leva åleine. Då kan ein sitja på ei grein og glo og undrast på anna folk, og vera visdomsfugl. Hu, hu Aldri kan du sjå noko so einslegt og syrgjelegt som denne svarte stille fuglen. Endå når han flyg, er det som han var redd: han flyg utan ljo, kvævt og stilt som ei skinnvengje.

Vesle kattula er det meir liv i. Gjeng eg i kveldinga på sætervegen her oppi lii, kan ho koma hoppande ned på ein greinstubb beint imot meg; lett og kvik og snøgg 214kjem ho hoppande, heilt ned mot hatten min, so nær at eg mest kunne nå henne med handa; med livlege ivrige kattungefakter set ho seg so til og studérar meg. Ho ser og ser, skygner og ser, snur på hovudet og ser, tøygjer på halsen og ser, stirer og snur seg og spør og undrast, — nei men kva kan då dette vera for ein; kva vondt har han gjort, som gjeng her i svarte skogen åleine? —

Det er ei sladrekjering frå bygdene dette; ho har det so ant, og kjeften gjeng. Men hubroen er skumlaren frå byen. Roleg og vyrdeleg sit han i kroken sin, og seier ikkje meir enn han veit; eller han flyg frå krok til krok og orsakar folk, meiner og talar vel om alt og tek alt i den beste meining. Det vert fortalt so mykje, seier han; men me skal ikkje tru det. Aa nei; me skal ikkje det. Dei lyg no altid helvta.

Storfuglarne mine har eg ikkje set i år; er det nokon som har vori ute og skota dei, skal han få med meg å gjera. Det smell ender og då inni fjellet om dagen, so ein kan tru det ein vil; folk har det i seg frå den tida dei var fe, at ikkje noko fagert skal leva. Drepa ut, drepa ut; livlause skogar og fiskelause sjøar; etter kvart må skogen og døy, so berre svarte heii er att; då først er skapningens konge fornøgd med sit arbeid.

Det har, som du forstend, vori graaruske med veret i sumar, regn og smaakaldt jamt og samt; men stundom er her klårt, og då er her klårare enn andre stader i verdi. Då kliv eg opp på husmønet mit og stirer på Rondane.

II. Femte desember.

Isande vind, himmelen tung av blåe snøskyer.

Me køyrer oppetter isen på Gloma, inntulla i pelsar og sjal; kjerringa i sledesætet med Sjapa på fanget, eg frami dumpen; fyre os skjuss-karen med kuffertlasset. Utpå ettermiddagen er me framme. Kolbotn-stova sting seg fram 215or snøen som ei stor tuve, og ser jammerleg ut. Me stig inn; der er kaldt som i ein iskjellar. I gruva ei lita snøfonn.

Det gjeld å få varme. Eg hiver pelsen og ber inn ved. Men veden er raa. Eg ligg i gruva og pustar og blæs ei stund; men det gjeng ikkje. Det berre kokar og sjoar i dei råe vedskiorne.

Me har fengi sett opp ein komfur til vinterbruk; ho Hulda ligg på kne og prøver å få det til å brenne i han. Men han vil ikkje trekkje. Han berre står og røykjer gjennom alle ringar og opningar; kjerringa fær augo og lungor fulle av røyk. Då me skal sjå os om, er heile stova full av røyk; opp med døra.

So kjem han Ola og ho Anne og hjelper os. Han Ola fær det til å brenne på åren; men komfuren er det ingi råd med. Det er for lite drag; veden er for raa, og komfuren er for kunstig. Det er steike-omn i han, og røyken må gå i ein ring rundt om den, fyr han når pipa; men han vinn ikkje rundt, berre eimar ut gjennom alle ringar og opningar. Me fær hjelpe os med gruva so lengje. Elden ut av komfuren; opp med vindauget; me held på å kvavne av røyk. Ho Hulda har teke skinnpelsen av seg, men må taka han på seg att. Me drikk konjak og bankar flokar. Han Ola trøster os med, at det lyt fell bli likare, når det bli meir upplett ver. «Aa ja, du kan vita det blir likare,» seier ho Hulda.

Han Ola ber inn vatn til os, og ho Anne fær kaffikjelen på. Me tek til aa slaa opp kuffertar og kassor; snart ser stova ut som eit pakkhus. Det myrknar; me fær lampa opp og kveikjer ljos. Han Ola steller med varmen. Det vil berre slokne for han, og kvar gong det kjem ein vindstøyt, slår røyken inn. Døra må opp rett som det er; heile vinteren inn; «frisk luft kan me då hava her i minsto!» — endeleg er kaffien ferdig. Me står i vore pelsar og drikk, med blaaraude hender, trampande med føtene. «Aa ja, men det blir fell likare snart.» — «Ja du kan vita det blir likare.» — Han Ola og ho Anne gjeng; so er me åleine.

216Det vert kveld. Det meste av tyet vort står på Auma; me kunne kje få det med os i dag; no vantar me mange ting, men verst er det med sengklæ. Det som heng att her ifrå i sumar er for lite. «Nå; me fær bruke pelsarne.» — «Aa ja; me har altid klæe nok.» — «Ja det skal nok greie seg.» — «Og so er me tvo, veit du!» — Eg ligg burti gruva og blæs; det kokar og sjoar i den råe veden; rett som det er slår røyken inn og driv meg bort. Me gjeng og steller i full vinterbuna. Sjapa flyg ut og inn og gjøyr på skogen. Endeleg kjem me so langt, at me kan eta til kvelds, kald nistemat, halvvarm te. So kryp me i hop ikring gruva og drikk toddy. «Vel Vælkomen heim då, du!» — «Vel komen heim!» — «Det blir fell likare.» — «Aa ja, du kan vita det blir likare.» — «Me skal nok få det koseleg her, når me kjem i stell.» — «Ja, me fær byggje skorsteinen eit par fot høgare, so det vert meir drag i han . . .» — «Og stelle på komfurpipa, so ho kjem til å gå meir rett opp . . .» — «Og få heim noko turrved . . .» — «Aa ja; det skal nok bli bra.» — «Aa ja då. Og tenk, so godt — å få vera so reint for seg sjølve!» — «Ingen å bry seg om; ingen som plagar os!» — «Aa . . . og so to om alt.» — — —

Toddyen vert kald. Me drikk han ut i eit drag og krabbar i seng, halvt paaklædde. «Det er det gode, at me er to.» — «Ja.» Me dreg os tett inntil kvarandre. — «Det er verst for Sjapa, stakar.» — «Aa, frys ho, so hoppar ho opp i senga til os.» — «Aa ja, so mykje vit har ho vel altid.» — — —

Det sloknar på gruva. Frå tak og veggjer står det kaldt; det trekkjer og isar; kaldgufsar stryk os over panne og kinn som kjæling av daude hender. . . .

Me slit os fram frå dag til dag. Det snør og det snør; stormen har slutta, og det er stilt; men det drys og drys med snø, so me trur det er Fimbulvintren.

Me ser ikkje lenger enn nokre famnar frå huset. Himmel er her ikkje; berre eit hav av grått, som fell; eit hav 217av grå dun, som kjem glidande og kvitnande, til des ho stilt og lett legg seg ned bortover skog-grunnen som eit svalt, blaakvitt teppe.

Det ser ut som me skal snø ned her. Frå morgo til kveld ikkje anna enn dette lette, tette, kviskrande fall av snø; snø so langt me ser, snø heilt opp til himmels. Eg sit ved gruva og ser ut gjennom glaset på all denne snø, som glid og glid i lange stripor ned gjennom lufta og sveiper den svarte skogen inn som i ein tett grå eim; til slutt innbiller eg meg, at eg sit innunder ein stein på havbotnen, og at dette kvite, som glid og glid, er eit nett, som han fiskaren der oppe læt sige og sige . . . sige, sige . . . til å fange dei par fiskarne i som kunne hava gøymt seg bort her nede i det stride sjøgraset.

Snart er alt kvitt. Alle tuvor er gøymde under alnedjup snø; alle steinar er burtkomne; alle aastoppar yverbreidde; me kjenner ikkje landet att. Furutrei har barkostarne sine fulle av snø, og ser ut som dei på alle sine toppar og kvistar bar fin, kvit, reinvaska bomull i smaadottar.

Utafor døra kan me ikkje koma utan på ski.

III. Sjapa.

Det er ikkje anna enn Sjapa frå morgo til kveld, og «Sjap» og «Sjaperlapp» og alleslags kjælenamn; og eg er altso «kammertjener» hjå Sjapa, so at dersom du spør etter herren her i huset, so er det Sjapa det, so mykje du veit det.

Men so er det bikkje som det er gagn i og. Ho er frå Kautokeino, og er meg seld for rein finnehund; svart er ho, so det glinsar av henne, og kvit i bringa; tre kvite hår har ho på rumpetippen med, og aldri so lite kvitskvettar på labbane. Eit par forlivande blanke augo har ho, og eit lite fint hovud, som står godt på halsstubben; men i den andre enden er ho noko tung, so ho er ikkje ulik ein liten bjønn, når ein ser henne fra sida.

Ho har ikkje store krav; men ein ting må ho hava, og det er maten. Den fær ho aldri for mykje av, kan eg 218tru Men so er ho gild med det, at ho et altslag. Potetskrell, fiskebein, filtsko, gamle brøker, «Verdens Gang», fuglevengjer, skinnfeldar, furuved, hestelort og utruleg mykje anna gneg ho i seg, so det knaskar etter, og kan ho få seg ’ti ein fløytevaffel eller eit stykke rjupe med saus, eller ein kopp kaffi med ein sukkerbit, so seier ho ikkje nei til det heller. Det einaste ho ikkje bryr seg om, er det me lagar

åt henne — vassgraut; men kva skal ein segja? — Eg er ikkje noko sers glad i vassgraut eg heller.

Det er meininga, at Sjapa skal vera liksom vaktmann her på garden; særleg skal ho verja os mot bjønn. Ho er noko ung enno, men ho vert nok gamal, og ho øver seg i sit kall både tidleg og seint. Det heng ein sauefeld utpå tunet; den tek ho seg ein tur og gjøyr på, rett som det er, for han ser henne stygg ut, den felden. Litt redd han er ho og; her i dagmorgo hengde eg skinnet inn i stova til tining eit bil; men då tykte Sjapa det var for utrygt her, og torde kje vera inne. Men ho fær nok mannskap til 219å gå på bjønnen, skal me sjå; — det var visst ikkje stort mod i os heller, då me var fjorten veker gamle.

Det er nok dei som ser med tvil på Sjapa. Han Per, bergmannen, er vitskapsmann, og seier at ho har for fint skinn; og so er det øyro, som er for lange. Men at det er egte finn, vil du forstå, når du ein gong ser henne i snøfonni. Det er der ho er heime, liksom fisken i vatn. Naar me er i skogen på ski, innbundne i raggsokkar og vottar og finnsko og sjal og sjerf, so me sveitar mest i snøglimen, — so kan du tru ho er med! Ho ligg og velt kring føtene vore, so me kan ikkje koma fram, sit bakpå skiene eller er i vegen framme; men ser ho ei fonn, so er ho ikkje sein, — hiver seg ut, dukkar under, so ho kjem mest bort, pustar og blæs, ror seg fram, bykser seg fram i små lystige ikonnhopp, so ein ser berre den digre baken dukkande opp og ned, skiftevis med den vesle nakken. Det er bad for henne dette visst; opp att kjem ho kvit som ei drive. Og augo strålar som diamantar, og nakken reiser seg stolt; på kvar tuve og stein flyg ho opp og held vakt; for her, i skogen, forstend ho det, — det er ho som har andsvaret.