179

Han Grytebekken slengde burtein dag sin kvasse ljaa,og gjekk og sveiv, som nokovondthan skulde tenkje paa.

«Med slaatten,» sa han, «gjeng detsmaatt:eg hev eit hjarte-mein;eg lyt til fjells til lette luftog skjote meg ein rein.

180No hev det lengje vori regn,so reinen dreg mot sud.Eg raakar vist ein dyrehopalt nord med Flotubu.»

So stelte han med rifla siden dagen heilt til kvelds.Han lite sov, og andre daghan tidleg strauk til fjells.

Han kom til Bordals næste dagso yver middagstid,og under fjellet fram seg drogder upp i bratte li.

So sveiv han under nuten der,som yver rjupa hauk.Og Storegut paa lægret var;for der fraa bui rauk.

Og bølingen ved lægret gjekkikringum der og dreiv,og tidleg inn paa bøen komog kringum bui sveiv.

So saag han etter, Storegut,om heilt han hadde alt;so mjølkad han til kvelds, og sohan bølingen gav salt.

Og so god natt med dei han tokog um ibland dei fór;til kvar han hadde smeik og klappog so eit kjærlegt ord.

Men rett som bølingen der gjekkog sveiv og stod og laag,so fekk med eit dei som ein kvekkog upp mot nuten saag.

Paa ryggen bukken reiste ragg,som var det verst han fraus;og hest og ku med foten grovog snyftad paa og naus.

«Tru bjønnen ute er i kveld?»sa med seg Storegut,so strauk han beint i bui innog kom med rifla ut.

So gjekk han etter bøen upp,og feet fylgde paa.Han saag og saag, men ingen tingder uppe var aa sjaa.

Han saag, det titt paa fjell han saag,som spaar ein morgo god:han saag den raude kveldsol gleimog gløste med si glo.

So kom han til den store ur,som ligg der som ein tram,der stansar bølingen, og kanei lenger koma fram.

Men «Blaamann» med sit lange skjeggog klauv paa spræke bein,han fylgde med sin gjeitaleggi hopp fraa stein til stein.

So bar det upp mot Bordals-nuti denne kveldens fred.Med eit det small, og Storeguti uri stupte ned.

Og bølingen den beljar i,der neanfor dei stod:dei høyrde smell og røyken saagog kjende eim av blod.

181Dei slapp kje upp, so mordets mannfekk tid og stund og fredtil Storegut aa mure vælder kav i uri ned.

Han kvart eit liv som kom der uppav vegen rydja laut:han ladde rifla si paa nyog likeins Blaamann skaut.

Den heile natt stod bølingenog ventad Storegut,og daa han so ei kom, dei tokved solakome ut.

Dei kom so sveitt, at kring dei stodden tjukke toku-eim,so kom dei fram-mot middagstidtil Havradalen heim.

Det fyste dei fekk folk aa sjaa,dei hovud rist’ og skok,og bar med bur og beljing paa,som ingen ende tok.

Og daa so folk fekk dette sjaa,som var eit under stort,so bar dei til aa skyna paa,at noko vondt var gjort.

Til Bordals bølingen vart fylgd,han upp mot uri saag,og merkte ut, at’ det var dersom Storeguten laag.

Men ingen ting der funni vart,med alt det leita var. —So kom den uferds-bod til meg,som var hans gamle far.

Det fyste som eg kom til megfraa slikt eit svimeslag,so saag eg alt, so tenkte egpaa rettens store dag.

Eg Grytebekken visste vælvar son mins banemann,og at det ingen annan varenn nettupp, nettupp han.

Eg kjende deira gamle stridog visst’ han var ein hein,og spurd’ at han paa same tidha’ gjengi etter rein.

Eg gav kje denne udaadsmannden minste ro hell rist.Det aalvor var, som hjaa ein mannsom sonen sin hev mist.

Den heile bygd eg fór ikring,og med meg fekk eg folk.Til fjells me Grytebekken dreivframfyre os med svolk.

Daa bølingen fekk honom sjaa,det aalvor vart i lag;dei burad og dei beljad paa,som det var domedag.

For os aa varne um hans liv,det reint me faafengt saag.Han maatte røma til den urder Storeguten laag.

Men ingenting um Storegutfortel den syndens mann;med ingenting han vilde ut,og ingenting me fann.

182Og ingen rett det var aa faa;for slik var retten fest,at altid den fekk største rettsom kunde mute mest.

Si tid han levde som eit vrak,og mangein gong vart dengd.Men huset stend forutan tak,naar retten den er stengd.

Men daa han skulde ande ut,og bøygja sine bein,han sa: «No ligg han Storegutpaa bringa mi som stein.»

Me etter rett og rettferd ser;me leitar nord og sud;og sviktar mann, til slut so færme retten vor av Gud.

179

Han Grytebekken slengde bortein dag sin kvasse ljå,og gjekk og sveiv, som nokovondthan skulle tenkje på.

«Med slåtten,» sa han, «gjeng detsmått:eg har eit hjarte-mein;eg lyt til fjells til lette luftog skjote meg ein rein.

180No har det lengje vori regn,so reinen dreg mot sør.Eg råkar vist ein dyrehopalt nord med Flotubu.»

So stelte han med rifla siden dagen heilt til kvelds.Han lite sov, og andre daghan tidleg strauk til fjells.

Han kom til Bordals næste dagso over middagstid,og under fjellet fram seg drogder opp i bratte li.

So sveiv han under nuten der,som over rjupa hauk.Og Storegut på lægret var;for der frå bui rauk.

Og bølingen ved lægret gjekkikringum der og dreiv,og tidleg inn på bøen komog kringom bui sveiv.

So såg han etter, Storegut,om heilt han hadde alt;so mjølkad han til kvelds, og sohan bølingen gav salt.

Og so god natt med dei han tokog om ibland dei fór;til kvar han hadde smeik og klappog so eit kjærlegt ord.

Men rett som bølingen der gjekkog sveiv og stod og låg,so fekk med eit dei som ein kvekkog opp mot nuten såg.

Paa ryggen bukken reiste ragg,som var det verst han fraus;og hest og ku med foten grovog snyftad på og naus.

«Tru bjønnen ute er i kveld?»sa med seg Storegut,so strauk han beint i bui innog kom med rifla ut.

So gjekk han etter bøen opp,og feet fylgde på.Han såg og såg, men ingen tingder oppe var å sjå.

Han såg, det titt på fjell han såg,som spår ein morgo god:han såg den raude kveldsol gleimog gløste med si glo.

So kom han til den store ur,som ligg der som ein tram,der stansar bølingen, og kanei lenger koma fram.

Men «Blaamann» med sit lange skjeggog klauv på spræke bein,han fylgde med sin gjeitaleggi hopp frå stein til stein.

So bar det opp mot Bordals-nuti denne kveldens fred.Med eit det small, og Storeguti uri stupte ned.

Og bølingen den beljar i,der neanfor dei stod:dei høyrde smell og røyken sågog kjende eim av blod.

181Dei slapp kje opp, so mordets mannfekk tid og stund og fredtil Storegut å mure velder kav i uri ned.

Han kvart eit liv som kom der oppav vegen rydja laut:han ladde rifla si på nyog likeins Blaamann skaut.

Den heile natt stod bølingenog venta Storegut,og då han so ei kom, dei tokved solakome ut.

Dei kom so sveitt, at kring dei stodden tjukke toku-eim,so kom dei fram-mot middagstidtil Havradalen heim.

Det fyste dei fekk folk å sjå,dei hovud rist’ og skok,og bar med bur og beljing på,som ingen ende tok.

Og då so folk fekk dette sjå,som var eit under stort,so bar dei til å skjøne på,at noko vondt var gjort.

Til Bordals bølingen vart fylgd,han opp mot uri såg,og merkte ut, at’ det var dersom Storeguten låg.

Men ingen ting der funne vart,med alt det leita var. —So kom den uferds-bod til meg,som var hans gamle far.

Det fyste som eg kom til megfrå slikt eit svimeslag,so såg eg alt, so tenkte egpå rettens store dag.

Eg Grytebekken visste velvar son mins banemann,og at det ingen annan varenn nettopp, nettopp han.

Eg kjende deira gamle stridog visst’ han var ein hein,og spurd’ at han på same tidha’ gjengi etter rein.

Eg gav kje denne udådsmannden minste ro hell rist.Det alvor var, som hjå ein mannsom sonen sin har mist.

Den heile bygd eg fór ikring,og med meg fekk eg folk.Til fjells me Grytebekken dreivframfor os med svolk.

Då bølingen fekk han sjå,det alvor vart i lag;dei burad og dei beljad på,som det var domedag.

For os å varne om hans liv,det reint me fåfengt såg.Han måtte rømme til den urder Storeguten låg.

Men ingenting om Storegutfortel den syndens mann;med ingenting han ville ut,og ingenting me fann.

182Og ingen rett det var å få;for slik var retten fest,at altid den fekk største rettsom kunne mute mest.

Si tid han levde som eit vrak,og mang ein gong vart dengd.Men huset står forutan tak,når retten den er stengd.

Men då han skulle ande ut,og bøygja sine bein,han sa: «No ligg han Storegutpå bringa mi som stein.»

Me etter rett og rettferd ser;me leitar nord og sør;og sviktar mann, til slutt so færme retten vor av Gud.