178

Han Storegut ingenting drog segfraa;i elsk han til alt var bunden,baa folk og fe, baade store og smaa,ja endaa katten og hunden.Det hjartet som elskar for alt maaslaa.

Han vaksen var upp baa med sauog gjeitog bukken med skjegget lange.Han saag det at bølingen mykje veitog gjeng der med tankar mange;sjølv grisen er klok, um han enner feit.

179I fe som i folk er eit hjartelag;dei kan og i elsk seg gilda.Du ser, at dei heve eit mannadrag,og graata so taaror trilla.I alt som hev liv er det same slag.

Som smaagut han gjætte; daa lærdehanmed bølingen støtt aa spraaka.Og altid det same so gjorde han,naar sea eit naut han raakad.Med alting han talar, den godemann.

Og vyrdna han lærde av vælverdku,av hesten han lærde sanse,av lammet han lærde seg lett aa snu,av bukken aa hallingdanse.Sjaa livet ikring deg, so dansar du!

Og raakad det til, han ein mannfekk sjaasom hesten sin slo og plagad,so kunde han hesten sprette ifraa,og lasset i kneiken draga.Den veike skal hjelp av den sterke faa.

Og gjætt’ an um vaaren, naar snøengauv,og bølingen svolten stunde,so braut han av rognen det vesle lauvtil kui, som stod og drunde.Mot bøn av den svoltne ver aldri dauv.

Og glad var hans bøling i guten sin,og rundt seg kring honom kransad,og kyste hans hender og blomekinn,og upp etter honom dansad.Det hjartet som elskar kvar skapnafinn.¹

Han livna vart upp kvar ein einastvaar,naar kidi han saag seg kjæte.Dei sumrar han gjekk liksom sjukog saar,naar ikkje han fe fekk gjæte.I Bordalen gjætt’ an det siste aar.

178

Han Storegut ingenting drog segfrå;i elsk han til alt var bunden,baa folk og fe, både store og små,ja endå katten og hunden.Det hjartet som elskar for alt måslaa.

Han vaksen var opp baa med sauog gjeitog bukken med skjegget lange.Han såg det at bølingen mykje veitog gjeng der med tankar mange;sjølv grisen er klok, om han enner feit.

179I fe som i folk er eit hjartelag;dei kan og i elsk seg gilda.Du ser, at dei heve eit mannadrag,og gråta so tårer trilla.I alt som har liv er det same slag.

Som smågut han gjætte; då lærdehanmed bølingen støtt å språka.Og altid det same so gjorde han,når sea eit naut han råka.Med alting han talar, den godemann.

Og vyrdna han lærde av vælverdku,av hesten han lærde sanse,av lammet han lærde seg lett å snu,av bukken aa hallingdanse.Sjå livet ikring deg, so dansar du!

Og råka det til, han ein mannfekk sjåsom hesten sin slo og plaga,so kunne han hesten sprette ifrå,og lasset i kneiken draga.Den veike skal hjelp av den sterke få.

Og gjætt’ an om våren, når snøengauv,og bølingen svolten stunde,so braut han av rognen det vesle lauvtil kua, som stod og drunde.Mot bøn av den svoltne ver aldri dauv.

Og glad var hans bøling i guten sin,og rundt seg kring han kransa,og kyste hans hender og blomekinn,og opp etter han dansa.Det hjartet som elskar kvar skapnafinn.¹

Han livna vart opp kvar ein einastvår,når kidi han såg seg kjæte.Dei sumrar han gjekk liksom sjukog sår,når ikkje han fe fekk gjæte.I Bordalen gjætt’ an det siste år.