Far til Storegut heitte Olav, og var ein stor og sterk kar han med, liksom hans far og farfar, mann etter mann, som ogso heitte Olav. Denne Olav var attaat hæv til aa lesa og kveda, men ikkje rett so hæv med gardsstellet, og so fekk han ei heil tylvt med born, og det endad med at han laut gaa fraa garden sin. No laut han sjaa aa livnære seg og sine, so godt han kunde, som kjømeister, bygdedoktar, med fisking og veiding og anna. Storegut, som var den yngste av dei ni sønerne hans, var mykje med far sin i uppvokstren til skogs og til fjells. I sit attande aar vart han skriven til hærsvein, men han sprengde alle hærklæi dei hadde paa han, so dei laut gjera ei ny uniform aat honom. Det var ymse spræke karar som røyndest med honom, men dei rauk alle saman. Helst bøstad han daa slike karar som fór med valdsverk og plunder, som ein Gunnstein Grytebekken, som var arg til aa skava aat seg, og ljuge med, men ikkje meir enn so vidt folk trudde honom. Soleis var ogso Storegut og far hans med Kristian Lofthus til Kjøpenhamn, til kongen, for aa klaga yver kongens karar for deira stygge framferd i bygderne, naar dei fór og skreiv ut. Men enden vart, at Lofthus vart fastsett, og Storegut og far hans landlyste. Daa dei endeleg fekk lov aa koma heim att, laut Storegut og dei seks brøerne hans som no levde, ut i ein krig med svensken. Norsken vann, og Storegut slo for tjuge; men han hadde ogso alle sine brøer aa hemne, som no var fallne. Etter det gav Storegut seg til som gjætar att, som han var vand med fraa fyr, slik som her vert fortalt.

Far til Storegut heitte Olav, og var ein stor og sterk kar han med, liksom hans far og farfar, mann etter mann, som også heitte Olav. Denne Olav var attåt hæv til å lesa og kveda, men ikkje rett so hæv med gardsstellet, og so fekk han ei heil tylvt med born, og det enda med at han laut gå frå garden sin. No laut han sjå å livnære seg og sine, so godt han kunne, som kjømeister, bygdedoktar, med fisking og veiding og anna. Storegut, som var den yngste av dei ni sønene hans, var mykje med far sin i uppvokstren til skogs og til fjells. I sit attande år vart han skriven til hærsvein, men han sprengde alle hærklæi dei hadde på han, so dei laut gjera ei ny uniform åt han. Det var ymse spræke karar som røyndest med han, men dei rauk alle saman. Helst bøstad han då slike karar som fór med valdsverk og plunder, som ein Gunnstein Grytebekken, som var arg til å skava åt seg, og ljuge med, men ikkje meir enn so vidt folk trudde han. Soleis var også Storegut og far hans med Kristian Lofthus til Kjøpenhamn, til kongen, for å klaga over kongens karar for deira stygge framferd i bygdene, når dei fór og skreiv ut. Men enden vart, at Lofthus vart fastsett, og Storegut og far hans landlyste. Då dei endeleg fekk lov å koma heim att, laut Storegut og dei seks brøerne hans som no levde, ut i ein krig med svensken. Norsken vann, og Storegut slo for tjuge; men han hadde også alle sine brøer å hemne, som no var falne. Etter det gav Storegut seg til som gjetar att, som han var vand med frå fyr, slik som her vert fortalt.