106

Alt det som no skal duge, det lyter vera stort;for upp i høgdi vilja no alle folk so fort.Det teiknar til at alle den same hugen faa:aa fara som dei store, og ikkje som dei smaa.

Dei unge gilde gutar, dei tykkjer det er ilt,at andre land skal hava so ofsa mykje gildt,at folket der kan skrøyte og kose seg so godt,og skræme sine grannar og hava dei til spott.

Det er ein harm aa høyre ifraa eit anna land,at der er større rikdom, og alt i større stand.Det er so vondt aa vita, at ut i landet derskal vera større byar og større hus enn her.

Ja, der er husi høgre, med fleire fargar paa,og mykje større salar i husom til aa sjaa,og fleire folk i gata, og mykje større skraal,og fleire større bøker og frægare maal.

Der er det fleire kjolar, og ny er kvar ein klut;med halvtaars-gamle klæe fær ingen gange ut.Der er det fleire fruer, som pryde kan sin bymed mykje større stakkar og finare ty.

Der ut i andre landet, der kan dei halde lagmed drykkjer og med retter av mange hundrad slag,og stande stolt um bordet og drikke si skaalmed dundrande talar i eit sprikjande maal.

107Ein arming er no inkje den rike mannen lik;men endaa kan han braake og laast vera rik.Og skurar han seg upp, er han like blank aa sjaa;for kroppen er vel jamngod, naar klæi kjeme paa.’

Det er den største gleda ein liten fyr kan faa,at han slepp upp i høgdi, so folk maa honom sjaa.Og kjem det so ein framand og rosar honom gildt,so vert han so stolt, at han reint løyper villt.

Kven kan so undrast paa, at det feller honom kjærtaa lære slike ting som dei rike hever lært,aa drikke same drykken og gjera same skraal,aa bera same klædna og lære same maal.

Den sida som snur ut, er no den som alle sjaa,og det som er inunder, det ser no ingen paa.Og ser me ut som herrar, so fær me herre-rom,so lengje til det syner, at pungen han er tom

106

Alt det som no skal duge, det lyter vera stort;for opp i høgda vilja no alle folk so fort.Det teiknar til at alle den same hugen få:å fara som dei store, og ikkje som dei små.

Dei unge gilde gutar, dei tykkjer det er ilt,at andre land skal hava so ofsa mykje gildt,at folket der kan skrøyte og kose seg so godt,og skræme sine grannar og hava dei til spott.

Det er ein harm å høyre ifrå eit anna land,at der er større rikdom, og alt i større stand.Det er so vondt å vita, at ut i landet derskal vera større byar og større hus enn her.

Ja, der er husa høgre, med fleire fargar på,og mykje større salar i husom til å sjå,og fleire folk i gata, og mykje større skrål,og fleire større bøker og frægare mål.

Der er det fleire kjolar, og ny er kvar ein klut;med halvtårs-gamle klæe fær ingen gange ut.Der er det fleire fruer, som pryde kan sin bymed mykje større stakkar og finare ty.

Der ut i andre landet, der kan dei halde lagmed drykkjer og med retter av mange hundre slag,og stande stolt om bordet og drikke si skålmed dundrande talar i eit sprikjande mål.

107Ein arming er no inkje den rike mannen lik;men endå kan han bråke og låst vera rik.Og skurar han seg opp, er han like blank å sjå;for kroppen er vel jamngod, når klæi kjeme på.’

Det er den største gleda ein liten fyr kan få,at han slepp opp i høgda, so folk må han sjå.Og kjem det so ein framand og rosar han gildt,so vert han so stolt, at han reint løyper villt.

Kven kan so undrast på, at det feller han kjærtå lære slike ting som dei rike hever lært,å drikke same drykken og gjera same skrål,å bere same klædna og lære same mål.

Den sida som snur ut, er no den som alle sjå,og det som er inunder, det ser no ingen på.Og ser me ut som herrar, so fær me herre-rom,so lengje til det syner, at pungen han er tom