96

Det var um vintren, den tid eg tente paa Faaset, nokre dagar etter nyttaar, eg hadde vori upp til Rørosen 97med eit lass kol, og var komen so langt paa heimvegen att som aat Veslebekken. Eg kjem i hug so væl, det var slik ein brennkulde den joli, og daa eg reiste fraa Veslebekken um morgoen tidleg, so var det so kaldt, so flisi spratt, og det gniksad og song under jarnmeiarne. Ja det var med naui eg var kar um aa hava vottarne av, so lengje eg fekk sela paa gamparne. Men ut laut eg, skulde eg koma tidsnok heim; for andre dagen skulde me paa Aasansætri etter høy.

Aa ja, eg reiste daa, og etter som eg saag Vagnskaaki og Fiskarne stod paa himmelen, kunde eg skyna klokka var som fire. Styggkaldt var det au nedetter isen; men so høvde det so væl eg hadde snoen i nakken, og so drog eg sauskinnmudden upp yver øyro, so godt eg kunde, og sette meg i kolkorgi med fyrste gampen, — det var endaa ein gamall hest me kallad Dovrebrunen, som eg visste var aa lita paa. So tok eg aat aa syngje, baade kolkjøyrarvisa og andre visor, og det so høgt, at det svarte burti hamrarne paa ymse sidor utmed elvi:

Eg kjøyrde ifjor, eg kjøyr’ i aar,eg skal til aars vel kjøyre.

So vart eg sitjande aa lye paa stallvekkja, og det var mangt og mykje som eg tykte stallvekkja song aat meg. Det var som eg høyrde kyrkjeklokkorne kime til brurferd, og eg tykte eg saag for augo ei ferd so lang, og ho Marit og eg rei brur og brudgom fremst i fylgjet. Men etter kvart vart hovudet tyngre og tyngre, og eg somnad inn, fyr eg visste ordet av det.

Kor lengje det var, det veit eg ikkje; men eg vaknad med det, at Dovrebrunen gjorde ein rykk og kastad seg braatt paa sida. Daa var eg midt for Telhølen, der elvi

Rolfsen: Læsebog for folkeskolen. V.

98er som trongast, og der veit de berghamrarne heng so høge og svarte utyver paa baae sidor, so det er rugsamt, og isen plar og vera vaaleg der, daa elvi gjeng so strid. Aa jau, daa eg fekk upp augo og saag meg ikring, so kan de tru eg var ikkje einsaman, for paa alle leier so yrde det med graabein; ja ut fraa Telosen kom det ei ulveskrei som ingen ende tok, og lenger nedmed elvi, midt i vegen, stod ein hop paa ei ti-tolv stykkje og liksom vilde stengje, so ein ikkje kunde sleppe fram paa nokon kant. Gamparne vart daa mest forstyra, kan de vita, og som no eg strævde aa faa stagga dei, so tok graabeinhopen aat aa fljuge og danse, og gjorde liksom ein krinsel kring meg og gamparne, og den eine flaug etter den andre rundt ikring, og krinselen vart mindre og mindre, so til slutt so hoppad dei og skaut seg mest yver atterste lasset, og eg ventad berre dei skulde koma og rive sund baade hestarne og meg. Og ikkje nok med det, so var det andre hopar med graabein paa baae sidor av elvi, som tok aat aa ule, og paa den ulen svarte det fra den eine lii til den andre, og sume hadde grovt, og sume hadde kvelt maal. Ja daa kan eg ikkje anna segja, enn at det rann som is ned yver ryggen paa meg, og eg tykte mest luva lyfte seg upp fraa hovudet, so hjarterædd vart eg. Men endaa hadde eg so mykje hugs, at eg løyste reipet paa den atterste kolkorgi, og let det hange etter, og so tok eg Veslesvarten i taumarne, og slo paa og skreik aat Brunen, og so bar det i veg beint imot ulvehopen. Aa ja, det var so vidt dei drog seg or vegen, so eg slapp igjenom; men heile hopen fylgde med, sume fyre og sume etter og sume paa ymse sidor, og det gjekk i kutande renn ned etter elvi, men lell kom dei ikkje nærare hell reipet rakk.

Daa vart eg sagte glad, kan du tru, daa eg endeleg fekk sjaa det lyste paa Telneset, og daa fyst tok graabeinhopen 99aat aa giva seg etter. Og daa eg naadde støi og kjøyrde upp til garden, daa drog eg pusten djupt, og tykte eg kunde ikkje Gud fulltakke.

96

Det var om vinteren, den tid eg tente på Faaset, nokre dagar etter nyttår, eg hadde vori opp til Rørosen 97med eit lass kol, og var komen so langt på heimvegen att som åt Veslebekken. Eg kjem i hug so vel, det var slik ein brennkulde den jola, og då eg reiste frå Veslebekken om morgoen tidleg, so var det so kaldt, so flisi spratt, og det gniksad og song under jarnmeiarne. Ja det var med naui eg var kar om aa hava vottarne av, so lengje eg fekk sela på gamparne. Men ut laut eg, skulle eg koma tidsnok heim; for andre dagen skulle me på Aasansætri etter høy.

Aa ja, eg reiste då, og etter som eg såg Vagnskaaki og Fiskarne stod på himmelen, kunne eg skyna klokka var som fire. Styggkaldt var det au nedetter isen; men so høvde det so vel eg hadde snoen i nakken, og so drog eg sauskinnmudden opp over øyro, so godt eg kunne, og sette meg i kolkorgi med fyrste gampen, — det var endå ein gamal hest me kalla Dovrebrunen, som eg visste var å lita på. So tok eg åt å syngje, både kolkjøyrarvisa og andre visor, og det so høgt, at det svarte burti hamrarne på ymse sider utmed elva:

Eg køyrde i fjor, eg kjøyr’ i år,eg skal til aars vel kjøyre.

So vart eg sitjande å lye på stallvekkja, og det var mangt og mykje som eg tykte stallvekkja song åt meg. Det var som eg høyrde kyrkjeklokkorne kime til brurferd, og eg tykte eg såg for augo ei ferd so lang, og ho Marit og eg rei brur og brudgom fremst i fylgjet. Men etter kvart vart hovudet tyngre og tyngre, og eg sovna inn, fyr eg visste ordet av det.

Kor lengje det var, det veit eg ikkje; men eg vakna med det, at Dovrebrunen gjorde ein rykk og kasta seg brått på sida. Då var eg midt for Telhølen, der elva

Rolfsen: Læsebog for folkeskolen. V.

98er som trongast, og der veit de berghamrarne heng so høge og svarte utover på båe sider, so det er rugsamt, og isen plar og vera vaaleg der, då elva gjeng so strid. Aa jau, då eg fekk opp augo og såg meg ikring, so kan de tru eg var ikkje einsaman, for på alle leier so yrde det med gråbein; ja ut frå Telosen kom det ei ulveskrei som ingen ende tok, og lenger nedmed elva, midt i vegen, stod ein hop på ei ti-tolv stykke og liksom ville stengje, so ein ikkje kunne sleppe fram på nokon kant. Gamparne vart då mest forstyra, kan de vita, og som no eg strævde å få stagga dei, so tok graabeinhopen åt aa fljuge og danse, og gjorde liksom ein krinsel kring meg og gamparne, og den eine flaug etter den andre rundt ikring, og krinselen vart mindre og mindre, so til slutt so hoppa dei og skaut seg mest over atterste lasset, og eg venta berre dei skulle koma og rive sund både hestane og meg. Og ikkje nok med det, so var det andre hopar med gråbein på båe sider av elva, som tok åt å ule, og på den ulen svarte det fra den eine lii til den andre, og somme hadde grovt, og somme hadde kvelt mål. Ja då kan eg ikkje anna segja, enn at det rann som is ned over ryggen på meg, og eg tykte mest luva lyfte seg opp frå hovudet, so hjarterædd vart eg. Men endå hadde eg so mykje hugs, at eg løyste reipet på den atterste kolkorgi, og let det hange etter, og so tok eg Veslesvarten i taumarne, og slo på og skreik åt Brunen, og so bar det i veg beint imot ulvehopen. Aa ja, det var so vidt dei drog seg or vegen, so eg slapp igjennom; men heile hopen fylgde med, somme fyre og somme etter og somme på ymse sider, og det gjekk i kutande renn ned etter elva, men lell kom dei ikkje nærare hell reipet rakk.

Då vart eg sagte glad, kan du tru, då eg endeleg fekk sjå det lyste på Telneset, og då først tok graabeinhopen 99åt å gje seg etter. Og då eg nådde støi og køyrde opp til garden, då drog eg pusten djupt, og tykte eg kunne ikkje Gud fulltakke.