Eg hadde vori uppi aasen og brent kol, og daa eg hadde gjort ifraa meg der og skulde taka paa heimvegen, kom det ein hesteleitar gangande, so eg fekk fylgje heimetter. Eg hadde med ei gamall rifle, um me skulde møte noko som var skotverdt. Jau, daa me kom burtpaa aasen, fekk me auge paa ein orre, som sat i ein furukrake. Det small, og orren stupte, og eg la honom i skreppa. Daa me kom eit stykkje ned i lii, so er der ei myr, som kallast Langkloppmyri, som er fælt vond aa koma yver, men so er det lagt ei klopp, der vegen gjeng, — han gjeng endaa i ein sving tett attaat ein berghamar, som stend fram midt ut i myri. Jau, daa me kom ut paa Langkloppmyri, fekk me sjaa ein bjønn koma hufsande beint framfyre os i det tronge skaret, der vegen gjeng upp av myri.
Det var ei diger binne, og attmed seg hadde ho ein aarsgamall unge, som helt paa og krablad seg inn under ein busk, daa han fekk auge paa os. «Ser du bjønnen?» spurde Per. — «Jau, eg ser honom,» svarte eg. — «Kva skal me no gjera?» sa han Per. — «Me fær sjaa, um han ikkje vil gange av vegen for os,» sa eg. Men bjønnen vart sitjande, 96og vyrde os aldri det grand. Me vart daa standande, og visste ikkje kva me skulde gjera.
Naudlege vilde me gange attende, for daa laut me gjera ein stor krok, fyr me kunde koma yver myri, og ikkje hadde me vidare hug til aa koma honom nærare heller, for eg vaagar, me var ikkje over tretti steg fraa honom.
Me skreik til honom — aa nei, han rørde ikkje paa seg. No skulde det vori gildt, um eg hadde havt kule til byrsa mi, men no hadde eg ikkje so mykje som eit hagl att aa lada med. Dette tykte eg var reint snodigt au du, og det var ikkje fritt eg vart sinna og, for det han skulde vera so paa tverke og ikkje vilde gange av vegen. «Kanskje du ikkje hev fengi nokon aabit i dag,» sa eg; «der hev du ein bite.» Dermed tok eg orren og slengde radt innaat bjønnen. — «Er du galen du!» sa han Per — og det var vel noko uvitugt gjort og, veit eg; for ikkje rørde han orren, men tok berre til aa rise paa bakføterne imot os. Men veit du so kva han Per gjorde? «Hev du no fengi mat av han Ingebret, so lyt du vel faa ein skjenk av meg, endaa det er lite aa bjode paa,» sa han Per, og i det same slengde han lummeflaska si aat bergveggen, so glasbitarne singlad og flaug kring øyro paa bjønnen. Men daa tykte han det var uraad; for daa snudde han um og gav seg i veg, og ungen diltad etter, det foraste han kunde, so me høyrde berre det knakad og brakad i kvisterne burtetter moen. Men daa kan du tru det vart laatt paa os, daa me hadde sloppi so væl ifraa det. Men so var me no ikkje so fælt rædde heller, um me hadde komi til aa takast med henne bamsemor. For tvo friske karar, med kvar sin tolekniv i handi, maatte greitt hava vaaga eit basketak, um det so var med ein bjønn, skulde eg meine.