11. Olav og Kari.
Olav sat heime i otte aar,— Trod meg inkje for nære —fyr han vilde si moer sjaa.Paa vollen dansar mi jomfru.
Det niande teke til lide,han vilde til si moer ride.
«Høyrer du Olav, sonen min,hossi likar du gifta di?»
«Soso likar eg gifta mi,som eg drikk baade mjød og vin.
Soso likar eg gifta godsom kvar den dagen aa halde jol.»
«Eg saag henne Kari rideigaar med elveside.
Ho hadde inkje anna til hestenn kvite bjønnen ho likte best.
Ho hadde inkje anna til beisle-ringenn fraanarormen ho slengde ikring.»
«Det mune dei paa henne ljuge;Gud naade den som slikt trudde!»
«Hossi kan graset paa jordi gro,naar sonen maa inkje moeri tru?»
Olav han spring paa sin gangaren graa,so hastig rider han derifraa.
Kari ho ser seg ut so vide,so ser ho Olav etter hallene ride.
Ho gjordest baade blaa og bleik:«No ser eg Olav at han er vrei.»
Ho klædde si hand og skodde sin fot,so gjekk ho sin herre syrgjeleg imot.
«Høyrer du Olav, herren min:Hot tidend fekk du hjaa moeri di?»
«Ho sa ho saag deg rideigaar med elveside.
Du hadde inkje anna til hestenn kvite bjønnen du likte best.
Du hadde inkje anna til beisleringenn fraanarormen du slengde ikring.»
«Det mune dei paa meg ljuge,Gud naade den som slikt trudde!»
49«Hossi kan graset paa jordi gro,naar sonen maa inkje moeri tru?»
Han la til henne med tynnertein,serken rivnad, og holdet seig.
Han la til henne med tynnerkvast,serken rivnad, og holdet brast.
«Olav, Olav slaa inkje leng’!no hev eg fengi min hjartespreng.»
Han tok henne Kari i sit fang,so bar han henne paa silkeseng.
«Du drege serken utor bloe,du sender han til mi moer!
Du bed ho tvær han rein’eog gifter inkje døtter fleire!»
Kari kom seg til himmerikjes dør,jomfru Maria slepte henne innanfyr.
Jomfru Maria tokkad fram ein stol:«Sit, liti Kari, og kvil din fot!»
«Du tarv ikkje rydja sess for meg,eg er ikkje for god til aa stande for deg.
Eg er inkje trøytt, eg kan væl staa;men maa Olav himmerikje faa?»
«Sit, liti Kari, og kvil deg paa —Olav han skal himmerikje faa!»
«Eg er inkje trøytt, eg kan væl staa;men maa Olavs moer himmerikjefaa?»
Jomfru Maria ho svarad so:— Trod meg inkje for nære! —Olavs moer kan kje himmerikje faa.»Paa vollen dansar mi jomfru.
11. Olav og Kari.
Olav sat heime i otte år,— Trod meg inkje for nære —fyr han ville si moer sjå.Paa vollen dansar mi jomfru.
Det niande teke til lide,han ville til si moer ride.
«Høyrer du Olav, sonen min,hossi likar du gifta di?»
«Soso likar eg gifta mi,som eg drikk både mjød og vin.
Soso likar eg gifta godsom kvar den dagen å halde jol.»
«Eg såg henne Kari rideigaar med elveside.
Ho hadde inkje anna til hestenn kvite bjønnen ho likte best.
Ho hadde inkje anna til beisle-ringenn fraanarormen ho slengde ikring.»
«Det mune dei på henne ljuge;Gud nåde den som slikt trudde!»
«Hossi kan graset på jorda gro,når sonen må inkje moeri tru?»
Olav han spring på sin gangaren grå,so hastig rir han derifrå.
Kari ho ser seg ut so vide,so ser ho Olav etter hallene ride.
Ho gjordest både blå og bleik:«No ser eg Olav at han er vrei.»
Ho kledde si hand og skodde sin fot,so gjekk ho sin herre syrgjeleg imot.
«Høyrer du Olav, herren min:Hot tidend fekk du hjå moeri di?»
«Ho sa ho såg deg rideigaar med elveside.
Du hadde inkje anna til hestenn kvite bjønnen du likte best.
Du hadde inkje anna til beisleringenn fraanarormen du slengde ikring.»
«Det mune dei på meg ljuge,Gud nåde den som slikt trudde!»
49«Hossi kan graset på jorda gro,når sonen må inkje moeri tru?»
Han la til henne med tynnertein,serken rivnad, og holdet seig.
Han la til henne med tynnerkvast,serken rivnad, og holdet brast.
«Olav, Olav slaa inkje leng’!no har eg fengi min hjartespreng.»
Han tok henne Kari i sit fang,so bar han henne på silkeseng.
«Du drege serken utor bloe,du sender han til mi moer!
Du bed ho tvær han rein’eog gifter inkje døtter fleire!»
Kari kom seg til himmerikjes dør,jomfru Maria slepte henne innanfor.
Jomfru Maria tokkad fram ein stol:«Sit, lita Kari, og kvil din fot!»
«Du tarv ikkje rydja sess for meg,eg er ikkje for god til aa stande for deg.
Eg er inkje trøytt, eg kan vel stå;men må Olav himmerikje få?»
«Sit, lita Kari, og kvil deg på —Olav han skal himmerikje få!»
«Eg er inkje trøytt, eg kan vel stå;men må Olavs moer himmerikjefå?»
Jomfru Maria ho svara so:— Trod meg inkje for nære! —Olavs moer kan kje himmerikje få.»Paa vollen dansar mi jomfru.