12. Vilemann og Magnhild.
Vilemann og hans møy so pruddei leikad gulltavl i hennar bur.— So liflig leikad Vilemann forsi skjøn jomfru.
Kvar gong gullterningen rannumkring,so rann det ei taar paa Magnhildskinn.
«Græte du gull, ell græte du jord,ell græte du det at du sat ved mitbord?»
«Eg græt ikkje gull,eg græt ikkje jord,eg græt aldri det at eg sat ved ditbord.
Eg græte meir for mit kvite hold,at det maa kje koma i svartan mold.
Rolfsen: Læsebog for folkeskolen V.
50
Eg græte mest for mit gule haar,at det skal ljote rotne i Vendels aa.
Eg græte so mykje for Blide-bru,der sokk til botn mine systar tvo.»
«Magnhild, Magnhild, still din graat:eg skal byggje bru yver Vendels aa.
Eg skal byggje brui so haag og so nyog setja derunder stolpar av bly.
Eg skal byggje brui so sterk og so haagog setja derunder stolpar av staal.
Og alle mine sveinar skal ride i rad,eg vaktar deg nok for det kalde bad.»
«Aa du maa byggje, um du vil,under sky:det kan ingen ifraa si forloga fly!
Du maa byggje av bly, du maabyggje av staal:det kan ingen si forloga fly ifraa!»
— Vilemann let si ferd i rekkje,fir’ og tjuge fyre og fir’ og tjuge etter.
Daa dei kom midtepaa haage bru,daa snaavad hennar gangar i gyltesko.
Gangaren snaavad i raude gull-saum,og jomfruva dreiv at stride straum.
Stolt Magnhild slo upp med kvitehand:«Aa Vilemann, Vilemann, hjelp megi land!»
Vilemann talar til smaadrengen sin:«Du reiser av etter horpa mi!»
51
Og fram kom horpa, so vent ho let,alt sat Vilemann, saart han gret.
Vilemann gjenger for straumen aastaa,meistarleg kunde han gullhorpa slaa.
Han leikad med lempe, han leikadmed list,fuglen daanad paa ville kvist.
Han leikad med lempe, han leikadmed gny,det brumlad i berg, og det brumladi sky.
Vilemann leikad so lang ein leik,det rivnad borken av or og eik.
Han leikad av topp, han leikad av tre,han leikad honni av kvike fe.
52Han leikad med vreie og leikadmed harm,han leikad Magnhild av nykkens arm.
«Der heve du den eine, der hevedu dei tvo, —lat meg no hava mit vatn i ro!»
«Vælkomен den fyste, vælkomnedei tvo!Men aldri skal du hava dit vatn i ro.»
Vilemann leikad, og horpa skjein,til nykken han sprakk i hardanstein.
Det fyste ordet som Magnhildtalad:«Sæl er den moer slik son maahava!
Sæl er den moer slik son’e aa,endaa sælar den honom maa faa.»
12. Vilemann og Magnhild.
Vilemann og hans møy so pruddei leika gulltavl i hennar bur.— So liflig leika Vilemann forsi skjøn jomfru.
Kvar gong gullterningen rannomkring,so rann det ei tår på Magnhildskinn.
«Græte du gull, ell græte du jord,ell græte du det at du sat ved mitbord?»
«Eg græt ikkje gull,eg græt ikkje jord,eg græt aldri det at eg sat ved ditbord.
Eg græte meir for mit kvite hold,at det må kje koma i svartan mold.
Rolfsen: Læsebog for folkeskolen V.
50Eg græte mest for mit gule hår,at det skal ljote rotne i Vendels aa.
Eg græte so mykje for Blide-bru,der sokk til botn mine systar to.»
«Magnhild, Magnhild, still din gråt:eg skal byggje bru over Vendels aa.
Eg skal byggje brua so haag og so nyog setja derunder stolpar av bly.
Eg skal byggje brua so sterk og so haagog setja derunder stolpar av stål.
Og alle mine sveinar skal ride i rad,eg vaktar deg nok for det kalde bad.»
«Aa du må byggje, om du vil,under sky:det kan ingen ifrå si forloga fly!
Du må byggje av bly, du måbyggje av stål:det kan ingen si forloga fly ifrå!»
— Vilemann let si ferd i rekkje,fir’ og tjuge fyre og fir’ og tjuge etter.
Då dei kom midtepaa haage bru,då snåva hennar gangar i gyltesko.
Gangaren snåva i raude gull-saum,og jomfruva dreiv at stride straum.
Stolt Magnhild slo opp med kvitehand:«Aa Vilemann, Vilemann, hjelp megi land!»
Vilemann talar til smaadrengen sin:«Du reiser av etter horpa mi!»
51Og fram kom horpa, so vent ho let,alt sat Vilemann, sårt han gret.
Vilemann gjenger for straumen åstå,meistarleg kunne han gullhorpa slaa.
Han leika med lempe, han leikamed list,fuglen daanad på ville kvist.
Han leika med lempe, han leikamed gny,det brumlad i berg, og det brumladi sky.
Vilemann leika so lang ein leik,det rivnad borken av or og eik.
Han leika av topp, han leika av tre,han leika honni av kvike fe.
52Han leika med vreie og leikamed harm,han leika Magnhild av nykkens arm.
«Der heve du den eine, der hevedu dei tvo, —lat meg no hava mit vatn i ro!»
«Vælkomен den fyste, vælkomnedei tvo!Men aldri skal du hava dit vatn i ro.»
Vilemann leika, og horpa skjein,til nykken han sprakk i hardanstein.
Det fyste ordet som Magnhildtala:«Sæl er den moer slik son måhava!
Sæl er den moer slik son’e aa,endå sælar den han må få.»