24

Tidt eg minnest ein gamall gard,med store tre og runnar,vollar, bakkar og fjell og skard,og blomster paa grøne grunnar.Der eg hadde meg so godt eit rom:hus og mark med baade bær og blom,alt eg nøytte som ein eigedom,med baade lùt og lunnar.

Der var dalar og lider nog,der lur og bjøllor klungo;der var ruster og fager skog,der tusund fuglar sungo.Tett med stòva stod ei bjørk so breid,der hadde skjorerne sitt gamle reid;staren song i kvar ein topp som beid,og erlor i tunet sprungo.

Heime var eg so vide kjend,og slapp inn kvar eg vilde,i kvart hus i den heile grend,um endaa folket kvilde.Der var kjenningar i kvar ei kraa,og naar eg ukjende folk fekk sjaa,spurde eg radt kvar dei var ifraa,og dei var like milde.

Var det nokon som der leid vondtog vart fyre tap og spille,braatt det spurdest um bygdi rundt,og alle tykte det var ille.Ofte minnest eg mi gamle grend,naar eg framand uti verdi stend,heimlaus, frendelaus og lite kjend,og likar paa leiken ille.

Ivar Aasen.

24

Titt eg minnest ein gamal gard,med store tre og runnar,vollar, bakkar og fjell og skard,og blomster på grøne grunnar.Der eg hadde meg so godt eit rom:hus og mark med både bær og blom,alt eg nøytte som ein eigedom,med både lùt og lunnar.

Der var dalar og lider nok,der lur og bjøller klungo;der var ruster og fager skog,der tusen fuglar song.Tett med stòva stod ei bjørk so brei,der hadde skjorene sitt gamle reid;staren song i kvar ein topp som beid,og erlor i tunet sprungo.

Heime var eg so vide kjend,og slapp inn kvar eg ville,i kvart hus i den heile grend,om endå folket kvilde.Der var kjenningar i kvar ei krå,og når eg ukjende folk fekk sjå,spurde eg radt kvar dei var ifrå,og dei var like milde.

Var det nokon som der leid vondtog vart fyre tap og spille,brått det spurdest om bygda rundt,og alle tykte det var ille.Ofte minnest eg mi gamle grend,når eg framand uti verdi står,heimlaus, frendelaus og lite kjend,og likar på leiken ille.

Ivar Aasen.