146

Me høyra stundom saa stort eit ordum alt, som folk tykkjast vitaum liv og lagnad, um himmel og jordog alt, som man kan gita.Eg ottast, alt, som me vita fullt,er litet mot alt, som fyr’ oss er dult.

Eit frækorn fell av eit tre i mold,det sjølv til eit tre seg lagarmed diger stuv og med fager koll,som høgt i vinden svagar.Kven vilde vel tru, naar han ikkje saag,at all den kraft inn-i frækornet laag?

Me sjaa kring um oss eit liv so rikt,i tusund skap det seg rører.Det unge dyr er det gamle likt,og lystigt sitt liv det nører.Kvat er detta livet? Kor kom det der,og kvar verd det av det, naar ut det fer?

147Me sjaa ei sol, som sender oss dagog jamstødt søkker og spretter.Det gjenger kvart aar med same lag,med vaar og sumar og vetter.Kor lenge gjekk det vel so som no?Kor lenge skal det vel ganga so?

Me sjaa uti rømdi so stor ein kring,der stjernor i natti yrja;og vetterbrauti stend som ein ring,der framande himlar byrja.Seg, er der vel einstad ein ende paa?Og kvat er so utanfyr’ enden daa?

Nei, vesle vitet det rekk ikkje til,ei tru maa stydja upp-under, —ei tru, som trøysta og styrkja vili myrke, stormande stunder.Eg vonar, den visdomen hjelper mest,som med slik ei tru kunde semjast best.

I. Aasen.

146

Me høyra stundom så stort eit ordom alt, som folk tykkjast vitaom liv og lagnad, om himmel og jordog alt, som man kan gita.Eg ottast, alt, som me vita fullt,er lite mot alt, som fyr’ oss er dult.

Eit frøkorn fell av eit tre i mold,det sjølv til eit tre seg lagarmed diger stuv og med fager koll,som høgt i vinden svagar.Kven ville vel tru, når han ikkje såg,at all den kraft inn-i frøkornet låg?

Me sjå kring om oss eit liv so rikt,i tusen skap det seg rører.Det unge dyr er det gamle likt,og lystigt sitt liv det nører.Kvat er detta livet? Kor kom det der,og kvar verd det av det, når ut det fer?

147Me sjå ei sol, som sender oss dagog jamstødt søkker og spretter.Det gjenger kvart år med same lag,med vår og sumar og vetter.Kor lenge gjekk det vel so som no?Kor lenge skal det vel ganga so?

Me sjå uti rømdi so stor ein kring,der stjerner i natta yrja;og vetterbrauti står som ein ring,der framande himlar byrja.Seg, er der vel einstad ein ende på?Og kvat er so utanfor’ enden då?

Nei, vesle vitet det rekk ikkje til,ei tru må støtte opp-under, —ei tru, som trøysta og styrkja vili mørke, stormande stunder.Eg vonar, den visdomen hjelper mest,som med slik ei tru kunne semjast best.

I. Aasen.