78. Det land meg hugar best.
Her er det land, som hugar megbest,og hit hev’ eg lengtat lenge;her var det stødt, som hugenvar festog gjekk i sit gamle gjenge.Vida hev’ eg flutt og faret ikring,aldrig saag eg slige hyggjelegeting.Ja, mykje hev’ eg sett,og meir hev’ eg frett;men her hev’ eg sett det beste.
Her er vel jordi hugleg aa sjaaog yndeleg paa alle tider,helst naa ho heve sumars-ploggipaaog blømer til dei øvste lider.Aldrig vild’ eg bytt i nokon-handa skattdenne vaar sæle, sumarljose natt,daa jordi ligg i skrudog søv som ei brud,og dagen vakjer trutt um landet.
Her heve alt ein venare lit,han gjerer meg so godt i hjarta;her er det rett, som alt haddevitog kunde baade læ’ og garta.Folket og eg er lika som eit,alt, kvat dei segja, skynar eg sogreidt;og aldrig er der ordpaa all den vide jord,som ganga meg so til hjarta.
Her kann eg kjenna bygder ogbolog berg i so ymse rader;fjøra og fjell og himmel og soler kjendar’ enn andre stader.Saart hev’ eg saknat heimen eitid;difyr’ er han no so kjær og so blid.Lat koma, kvat som kann:eg møter som ein mann,og aldrig fer eg ut or landet.
I. Aasen.
78. Det land meg hugar best.
Her er det land, som hugar megbest,og hit har’ eg lengtat lenge;her var det støtt, som hugenvar festog gjekk i sit gamle gjenge.Vida har’ eg flutt og faret ikring,aldri såg eg slike hyggjelegeting.Ja, mykje har’ eg sett,og meir har’ eg frett;men her har’ eg sett det beste.
Her er vel jorda hugleg å sjåog yndeleg på alle tider,helst nå ho heve sumars-ploggipåog blømer til dei øvste lider.Aldri vild’ eg bytt i nokon-handa skattdenne vår sæle, sumarljose natt,då jorda ligg i skrudog søv som ei brud,og dagen vakjer trutt om landet.
Her heve alt ein venare lit,han gjer meg so godt i hjarta;her er det rett, som alt haddevitog kunne både læ’ og garta.Folket og eg er lika som eit,alt, kvat dei segja, skynar eg sogreitt;og aldri er der ordpå all den vide jord,som ganga meg so til hjarta.
Her kan eg kjenna bygder ogbolog berg i so ymse rader;fjøra og fjell og himmel og soler kjendar’ enn andre stader.Sårt har’ eg sakna heimen eitid;difor’ er han no so kjær og so blid.Lat koma, kvat som kan:eg møter som ein mann,og aldri fer eg ut or landet.
I. Aasen.