59. Nordmannen.
Millom bakkar og berg utmed havethever nordmannen fenget sin heim,136der han sjølv hever tufterne gravetog sett sjølv sine hus uppaa deim.
Han saag ut paa dei steinutte strender;det var ingen, som der hadde bygt.«Lat os rydja og byggja os grender,og so eiga me rudningen trygt.»
Han saag ut paa det baarutte havet,der var ruskutt aa leggja ut paa;men der leikade fisk ned i kavet,og den leiken den vilde han sjaa.
Fram paa vetteren stundom han tenkte:giv eg var i eit varmare land!Men naar vaarsol i bakkarne blenkte,fekk han hug til si heimlege strand.
Og naar liderna grønska som hagar,naar det laver av blomar paa straa,og naar nætter er ljosa som dagar,kan han ingenstad vænare sjaa.
I. Aasen.
59. Nordmannen.
Mellom bakkar og berg utmed havethever nordmannen fenget sin heim,136der han sjølv hever tuftene gravetog sett sjølv sine hus oppå dei.
Han såg ut på dei steinutte strender;det var ingen, som der hadde bygt.«Lat os rydja og byggja os grender,og so eiga me rudningen trygt.»
Han såg ut på det baarutte havet,der var ruskutt å leggja ut på;men der leika fisk ned i kavet,og den leiken den ville han sjå.
Fram på vetteren stundom han tenkte:giv eg var i eit varmare land!Men når vårsol i bakkane blenkte,fekk han hug til si heimlege strand.
Og når liderna grønska som hagar,når det laver av blomar på strå,og når netter er ljosa som dagar,kan han ingenstad vænare sjå.
I. Aasen.