136

At far min kunde gjeradet gilde, han hev’ gjort,og fram i livet beraso mykjet gjævt og stort,det var fraa dag til annanfor meg saa god ei stød:stor arv det er for mannenav godtfolk vera fød.

Slik kar var aldrig funnenso langt, som soga veit.Og ordet flaug fraa munnenso godt, som sverdet beit.Du høyrd’n aldri malai klynk um sine kaar;den guten kunde talamed skjemt um sine saar.

Han lærde franskmann fiktaog finna riddarverdog engelskmannen diktaog hava sjøen kjær.137Og fremst han stod i lina,og ret han stelte den.Fraa Skotland til Messinahan skapte styresmenn.

Min store fader døydde,— sjaa det me alle maa —og arven burt dei øydde;men sumt eg att kan faa.Her gjeng eg stundom slitenog leitar etter ord!Skal tru eg er so liten;for det han var so stor?

Men graset gror paa bøenog korn paa gamall vis.Og enno gamle sjøener lika fri for is.Vaar’ fjell er lika haageog lufti lika blaa.So enno lika fjaageme fram kan stemna paa.

A. O. Vinje.

136

At far min kunne gjeradet gilde, han har’ gjort,og fram i livet beraso mykjet gjævt og stort,det var frå dag til annanfor meg så god ei stød:stor arv det er for mannenav godtfolk vera fød.

Slik kar var aldri funnenso langt, som soga veit.Og ordet flaug frå munnenso godt, som sverdet beit.Du høyrd’n aldri malai klynk om sine kår;den guten kunne talamed skjemt om sine sår.

Han lærde franskmann fiktaog finna riddarverdog engelskmannen diktaog hava sjøen kjær.137Og fremst han stod i lina,og ret han stelte den.Frå Skotland til Messinahan skapte styresmenn.

Min store fader døydde,— sjå det me alle må —og arven bort dei øydde;men sumt eg att kan få.Her gjeng eg stundom slitenog leitar etter ord!Skal tru eg er so liten;for det han var so stor?

Men graset gror på bøenog korn på gamal vis.Og enno gamle sjøener lika fri for is.Vår’ fjell er lika haageog lufta lika blå.So enno lika fjågeme fram kan stemna på.

A. O. Vinje.