20

Det stiger ein sukk yver heimen so vida,der tiderna vendast, og ætterna kvida:Kvi fer daa all vænleike stundom so illa?Kvi gjenger so ovmyket liv daa til spilla?

Det veks ut i grendom so livlege flokkarmed leikande mod og med vonfulle tokkar.Um stokkutte stunder er flokkarne skilde,og mange kom aldri so langt, som dei vilde.

Det kveikjest eit ljos i ein mødeleg skugge,og grenderna sjaa det med fagnad og hugge.Det dimmest og sloknar, naar mest ein det trenger.Kvi kunde det ljoset daa ei standa lenger?

Eit hjarta, som nyst heve maken sin funnet,er rikar’ en den, som eit land heve vunnet.Men maken fell fraa, og all fagnad forgjenger.Kvi kunde den fagnad daa ei vara lenger?21Det kjemer ei stemna med kjenningar saman;di lenger det varer, di meir er det gaman.Men skilnaden kjemer, og samnaden gjenger.Kvi kunde den stemna daa ei vara lenger?

So heve det gjenget i framfarne tidermed ætter, som eldest og gløymdest um sider.Dei spurde, kvi ingen kann læra sin lagnadog tyda sin hug til ein endelaus fagnad.

Men ovan or høgdom ei røyst heve svaratog mannen mot utol og vonløysa varat.Og ætterna lærde det ord, som dei fingo,og glad i sin hug utor heimen dei gingo.

Og faafengt i gisningar mansbarnet grever;hans umsyn i uppheimen verder for snever.Med alt, som han grundar, han kjem ikkje lenger,og stødt til det heilage ordet han trenger.

20

Det stiger ein sukk over heimen so vida,der tidene vendast, og ættene kvida:Kvi fer då all vænleike stundom so illa?Kvi gjenger so ovmyket liv då til spilla?

Det veks ut i grendom so livlege flokkarmed leikande mod og med vonfulle tokkar.Om stokkutte stunder er flokkane skilde,og mange kom aldri so langt, som dei ville.

Det kveikjest eit ljos i ein mødeleg skugge,og grendene sjå det med fagnad og hugge.Det dimmest og sloknar, når mest ein det trenger.Kvi kunne det ljoset då ei standa lenger?

Eit hjarta, som nyst heve maken sin funnet,er rikar’ en den, som eit land heve vunne.Men maken fell frå, og all fagnad forgjenger.Kvi kunne den fagnad då ei vara lenger?21Det kjem ei stemna med kjenningar saman;di lenger det varer, di meir er det gaman.Men skilnaden kjem, og samnaden gjenger.Kvi kunne den stemna då ei vara lenger?

So heve det gått i framfarne tidermed ætter, som eldest og gløymdest om sider.Dei spurde, kvi ingen kan læra sin lagnadog tyda sin hug til ein endelaus fagnad.

Men ovan or høgdom ei røyst heve svaraog mannen mot utol og vonløysa varat.Og ættene lærde det ord, som dei fekk,og glad i sin hug utor heimen dei gjekk.

Og fåfengt i gisningar mansbarnet grever;hans umsyn i oppheimen verder for snever.Med alt, som han grundar, han kjem ikkje lenger,og støtt til det heilage ordet han trenger.