Huslivet.
(Etter Schiller).
Der som det harde med det linneog sterkt og mildt er saman inne,der giv det jamt so god ein klang.Di skal ein, fyrr ein bind seg, prøva,um hjarta kann til hjarta høva.Ein draum er stutt, ein harm er lang.
Yndeleg i brudar-lokkorglimar kransen vel den dag,daa dei klaare kyrkjeklokkorbjoda folk til brudlaupslag.
22Men den fegste helg i livetflyr med livnads-vaaren snøgt;brudarkransen fell av vivet,og det største ljos er sløkt.
Ja, ofsen fær slut,men elsken maa liva;og blomen døyr ut,men frukt maa han giva.Snart mannen lyt uti vaas og i mødaog syta til fødaog pløgja og plukkaog freista si lukkaog vaaga og trøytaog tiderna nøyta.So koma Guds gaavor i garden umsider;det munar i buret med kvart aar, som lider,og husi dei veksa og tøygja seg ut.Og inne raaderden hæve husmoderi smaabarna-ringen;ho styrer visleg den huslege kringen;ho vaktar smaasveinen, ho lærer smaakjella;dei trottuge hender maa stødt nokot stella.Ho aukar sin draattmed skipande haatt.Med midlar ho fyller den daamlege hylla,med traad ho si snurrande snelda vil fylla.Ho sankar i reinslege, glitrande skrinden slikjande ulli, det snjokvite lin.Ho kviler aldri; ho legg det, som fagnar,til det, som gagnar.
Huslivet.
(Etter Schiller).
Der som det harde med det linneog sterkt og mildt er saman inne,der giv det jamt so god ein klang.Di skal ein, før ein bind seg, prøva,om hjarta kan til hjarta høva.Ein draum er stutt, ein harm er lang.
Yndeleg i brudar-lokkorglimar kransen vel den dag,då dei klåre kyrkjeklokkorbjoda folk til brudlaupslag.
22Men den fegste helg i livetflyr med livnads-våren snøgt;brudarkransen fell av vivet,og det største ljos er sløkt.
Ja, ofsen fær slutt,men elsken må leve;og blomen døyr ut,men frukt må han giva.Snart mannen lyt uti vås og i mødaog syta til fødaog pløgja og plukkaog freista si lukkaog våga og trøytaog tidene nøyta.So koma Guds gaavor i garden omsider;det munar i buret med kvart år, som lider,og husa dei veksa og tøygja seg ut.Og inne råderden hæve husmori småbarna-ringen;ho styrer visleg den huslege kringen;ho vaktar småsveinen, ho lærer småkjella;dei trottuge hender må støtt noko stella.Ho aukar sin dråttmed skipande hått.Med midlar ho fyller den dåmlege hylla,med tråd ho si snurrande snelda vil fylla.Ho sankar i reinslege, glitrande skrinden slikjande ulla, det snjokvite lin.Ho kviler aldri; ho legg det, som fagnar,til det, som gagnar.