19

Alt det som no skal duga, det lyter vera stort;for upp i høgdi vilja no alle folk so fort.Det teiknar til, at alle den same hugen faaaa fara som dei store, og ikkje som dei smaa.

Dei unge gilde gutar dei tykkja, det er ilt,at andre land skal hava so ofsa myket gildt,at folket der kann skrøyta og kosa seg so godtog skræma sine grannar og hava deim til spott.

Det er ein harm aa høyra ifraa eit annat land,at der er større rikdom og alt i større stand.Det er so vondt aa vita, at ut i landet derskal vera større byar og større hus en her.

Ja, der er husi høgre med fleire fargar paaog myket større salar i husom til aa sjaaog fleire folk i gata og myket større skraalog fleire store bøker og frægare maal.

Der er det fleire kjolar, og ny er kvar ein klut;med halvtaars-gamle klæde fær ingen ganga ut.Der er det fleire fruer, som pryda kann sin bymed myket større stakkar og finare ty.

Der ut i andre landet dei kunna halda lagmed drykkjer og med retter av mange hundrad slagog standa stolt um bordet og drikka si skaalmed dundrande talar i eit sprikjande maal.

Ein arming er no ikkje den rike mannen lik,men endaa kann han braaka og laast vera rik;og skurar han seg upp, er han lika blank aa sjaa,for kroppen er vel jamgod, naar klæde koma paa.

20Det er den største gleda ein liten fyr kann faa,at han slepp upp i høgdi, so folk maa honom sjaa;og kjem der so ein framand og rosar honom gildt,so verd han so stolt, at han reint løyper vilt.

Kven kann so undrast paa, at det feller honom kjærtaa læra slike ting, som dei rike hava lært,aa drikka same drykken og gjera same skraal,aa bera same klædnad og læra same maal.

Den sida, som snur ut, er no den, som alle sjaa,og det som er inn under, det ser no ingen paa.Og sjaa me ut som herrar, so faa me herra-rom,so lenge til det syner, at pungen han er tom.

19

Alt det som no skal duga, det lyter vera stort;for opp i høgda vilja no alle folk so fort.Det teiknar til, at alle den same hugen fåå fara som dei store, og ikkje som dei små.

Dei unge gilde gutar dei tykkja, det er ilt,at andre land skal hava so ofsa mykje gildt,at folket der kan skrøyta og kosa seg so godtog skræma sine grannar og hava dei til spott.

Det er ein harm å høyre ifrå eit anna land,at der er større rikdom og alt i større stand.Det er so vondt å vita, at ut i landet derskal vera større byar og større hus en her.

Ja, der er husa høgre med fleire fargar påog mykje større salar i husom til å sjåog fleire folk i gata og mykje større skrålog fleire store bøker og frægare mål.

Der er det fleire kjolar, og ny er kvar ein klut;med halvtårs-gamle klede fær ingen ganga ut.Der er det fleire fruer, som pryda kan sin bymed mykje større stakkar og finare ty.

Der ut i andre landet dei kunna halda lagmed drykkjer og med retter av mange hundre slagog standa stolt om bordet og drikka si skålmed dundrande talar i eit sprikjande mål.

Ein arming er no ikkje den rike mannen lik,men endå kan han bråka og låst vera rik;og skurar han seg opp, er han lika blank å sjå,for kroppen er vel jamgod, når klede koma på.

20Det er den største gleda ein liten fyr kan få,at han slepp opp i høgda, so folk må han sjå;og kjem der so ein framand og rosar han gildt,so verd han so stolt, at han reint løyper vilt.

Kven kan so undrast på, at det feller han kjærtå læra slike ting, som dei rike hava lært,å drikka same drykken og gjera same skrål,å bere same klædnad og læra same mål.

Den sida, som snur ut, er no den, som alle sjå,og det som er inn under, det ser no ingen på.Og sjå me ut som herrar, so få me herra-rom,so lenge til det syner, at pungen han er tom.