Den som agelaus liver, han ærelaus døyr. — Den som er allstad framme, er ingenstad velkomen. — Han er armast, som aldri er nøgd. — Det som augat ikkje ser, det gjer ikkje hjartat saart. — Stemna i aust og hamna i vest er ei vanheppa. — Det kjem øydar etter avlar. — D’er aldri so langt imillom bergom, at ikkje trolli finnast. — D’er litet um bjølla, naar kolven er or. — Det er mangt fagert, som er liten fagnad med. — Fyrst fengen er mest vyrd. — D’er betre vera fyre var en etter snar. — Største fysna fær snaraste ende. — D’er ikkje verdt aa gapa mot laavedyrri. — Ein fær ikkje setja geiti til aa gjæta hagen. — Den giruge verd ikkje mett fyrr i moldi. — Skoda ikkje gjenta i kyrkja, men helder i smørtroget. — Gjord gjerning heve ingi attervending. — Han er gløgg, som gjæter; han er gløggare, som sæter. — Det gode gjerest, medan det vonde gjeng. — D’er uvandt reida graut av annars mjøl. — Han græt ikkje fyre gull, som ikkje gull heve aatt. — Den som grin aat graut, han er ikkje svolten. — Den som gøymer i nøgdi, han heve nokot i naudi. — Ein kann vel vera 14hag, um ein ikkje er heppen. — Hagleiken sparer halve møda. — Halvgjort skal ein korkje lova elder lasta. — Handi er ikkje so sterk som hugen. — D’er hardt, som hardt skal driva. — Di meir ein hastar, di meir ein heftest. — Helsa er snart saknad og seint atterfunni. — Den som vil hemna all sin harm, han gjerer seg usæl og arm. — Hugnad heime er daglegt gjestebod. — Kor høg ein er, so lyt ein tøygja seg; kor stutt ein er, so lyt ein bøygja seg. — D’er ilt aa høla den, som ein hatar. — D’er mangt ein skal høyra og ikkje herma. — Jamnen gjerer meste munen. — Kjærlegt auga ser inkje lyte. — Det kjem kur etter kipna og stur etter skripna. — Ein skal ikkje kveikja større eld, en ein sjølv kann sløkkja. — D’er betre kvist som bognar, en som brest. — Langetidi lækjer mange saar. — D’er laakt lastordet, anten d’er lygn elder sanning. — D’er lett aa ljuga, naar d’er langt heim. — D’er laakt aa luggast med bjørnen. — Lukka er ikkje mannvand. — Lukka er liksom sjoen: stundom fell og stundom fløder. — D’er mange, som er betre i løyndo en i syndo. — D’er stor mann paa høgt leite. — D’er misgjerdi ein skal hata og ikkje mannen. — Han misser inkje, som inkje hev. — Nyfeget er sjeldan langfeget. — Ein skynar ikkje nøgdi, fyrr naudi kjem. — D’er inkje til nøgjes aat naudar-mannen. — Manns ord er manns æra. — Han ottast ilt, som ilt gjerer. — Det kann inkje ovbodet standast. — Den eine ramnen høgg ikkje augat or hinom. — Det raae kann verda godt, men ikkje det rotne. — Den som ikkje vil høyra raad, fær røyna uraad. — Sjoen er baade storgjæv og stortøk. — Skaden er snart gjord, men seint aatgjord. — D’er skam i skorten, og æra i avgangen. — Sume sova seg til sæla, og sume stræva seg til armod. — Det kjem stur etter kjæta, og graat etter ovlæta. — D’er betre vera stygg og vitug en væn og vitlaus. — D’er betre tegja en tarvlaust tala. — Kunde gapen tegja, so trudde folk han var klok. — Tri ting vil ofta turvast; det er magt i armen, mod i barmen og vit i hausen. — Tunga talar, som vitet segjer til. — Liggjande ulv fær ikkje lambekjøt. — Ulven skifter haari, men 15ikkje hugen. — Den som vil med ulvom bu, han maa med ulvom tjota. — Betre ulærd end illa lærd. — For ung er eit godt lyte; det veks av med aarom. — D’er vondt vangjort, d’er verre ovgjort. — Vanhugen legg stein paa lasset. — Hugheilt vaagat er halvt vunnet. — Naar ein vesall fær vald, so veit han ikkje atterhald. — D’er leidt aa vilja og ikkje vinna. — Naar viljen er god, er verket lett. — Det er alt viner, som vil oss vel. — Beste vinerne ymist røynast. — Han vinn, som traa er, og taper, som braad er. — Det er den visaste, som vægjer. — Det legst alltid visa til fyre den, som kveda vil. — Yngdi er alltid væn, og helst naar vit fylgjer med. — Det veit ingen si æva, fyrr ho er oll.

Den som agelaus lever, han ærelaus døyr. — Den som er allstad framme, er ingenstad velkomen. — Han er armast, som aldri er nøgd. — Det som auget ikkje ser, det gjer ikkje hjartet sårt. — Stemna i aust og hamna i vest er ei vanheppa. — Det kjem øydar etter avlar. — D’er aldri so langt imellom bergom, at ikkje trolla finnast. — D’er lite om bjølla, når kolven er or. — Det er mangt fagert, som er liten fagnad med. — Fyrst fengen er mest vyrd. — D’er betre vera fyre var en etter snar. — Største fysna fær snaraste ende. — D’er ikkje verdt å gapa mot laavedyrri. — Ein fær ikkje setja geita til aa gjæta hagen. — Den giruge verd ikkje mett før i molda. — Skoda ikkje gjenta i kyrkja, men heller i smørtroget. — Gjord gjerning heve ingi attervending. — Han er gløgg, som gjæter; han er gløggare, som sæter. — Det gode gjerast, medan det vonde gjeng. — D’er uvandt reida graut av annars mjøl. — Han græt ikkje fyre gull, som ikkje gull heve ått. — Den som grin åt graut, han er ikkje svolten. — Den som gøymer i nøgda, han heve noko i nauda. — Ein kan vel vera 14hag, om ein ikkje er heppen. — Hagleiken sparer halve møda. — Halvgjort skal ein korkje lova eller lasta. — Handa er ikkje so sterk som hugen. — D’er hardt, som hardt skal driva. — Di meir ein hastar, di meir ein heftest. — Helsa er snart saknad og seint atterfunni. — Den som vil hemne all sin harm, han gjer seg usæl og arm. — Hugnad heime er dagleg gjestebod. — Kor høg ein er, so lyt ein tøygja seg; kor stutt ein er, so lyt ein bøygja seg. — D’er ilt å høla den, som ein hatar. — D’er mangt ein skal høyre og ikkje herma. — Jamnen gjer meste munen. — Kjærlegt auga ser inkje lyte. — Det kjem kur etter kipna og stur etter skripna. — Ein skal ikkje kveikja større eld, en ein sjølv kan sløkkja. — D’er betre kvist som bognar, en som brest. — Langetida lækjer mange sår. — D’er låkt lastordet, anten d’er lygn eller sanning. — D’er lett å ljuga, når d’er langt heim. — D’er låkt å luggast med bjørnen. — Lukka er ikkje mannvand. — Lukka er liksom sjøen: stundom fell og stundom fløder. — D’er mange, som er betre i løyndo en i syndo. — D’er stor mann på høgt leite. — D’er misgjerda ein skal hata og ikkje mannen. — Han misser inkje, som inkje har. — Nyfeget er sjeldan langfeget. — Ein skynar ikkje nøgda, før nauda kjem. — D’er inkje til nøgjes åt naudar-mannen. — Manns ord er manns æra. — Han ottast ilt, som ilt gjer. — Det kan inkje ovbodet standast. — Den eine ramnen høgg ikkje auget or hinom. — Det råe kan verda godt, men ikkje det rotne. — Den som ikkje vil høyre råd, fær røyna uråd. — Sjøen er både storgjæv og stortøk. — Skaden er snart gjord, men seint aatgjord. — D’er skam i skorten, og æra i avgangen. — Somme sova seg til sæla, og somme streva seg til armod. — Det kjem stur etter kjæta, og gråt etter ovlæta. — D’er betre vera stygg og vitug en væn og vitlaus. — D’er betre tegja en tarvlaust tala. — Kunne gapen tegja, so trudde folk han var klok. — Tre ting vil ofte turvast; det er makt i armen, mod i barmen og vit i hausen. — Tunga talar, som vitet seier til. — Liggjande ulv fær ikkje lambekjøt. — Ulven skifter håra, men 15ikkje hugen. — Den som vil med ulvom bu, han må med ulvom tjota. — Betre ulærd end illa lærd. — For ung er eit godt lyte; det veks av med aarom. — D’er vondt vangjort, d’er verre ovgjort. — Vanhugen legg stein på lasset. — Hugheilt våga er halvt vunne. — Naar ein vesall fær vald, so veit han ikkje atterhald. — D’er leidt å ville og ikkje vinna. — Naar viljen er god, er verket lett. — Det er alt viner, som vil oss vel. — Beste vinerne ymist røynast. — Han vinn, som trå er, og taper, som bråd er. — Det er den visaste, som vægjer. — Det legst alltid visa til fyre den, som kveda vil. — Yngda er alltid væn, og helst når vit fylgjer med. — Det veit ingen si æva, før ho er oll.