547

Dei vil alltid klaga og kyta ⁵),At me ganga so seint og so smaatt;Men eg tenkjer, dei tarv inkje syta:Me skal koma, um inkje so braadt.

Ja, det skyt inkje fram, so det dunar ⁶)(Som no ingen kann undrast uppaa);Men det munar daa jamt, ja det munar,So det stundom er Hugnad aa sjaa.

Lat det ganga fram, lad det siga!Berre eitt eg ynskjer og bed:At me inkje so høgt maatte stiga,At me gløyma vaar Fedra-Sed.

Lat os inkje Forfederne gløymaUnder alt, som me venda og snu;For dei gav oss ein Arv til aa gjøyma,Han er større, en mange vil tru.

Lat det merkast i meir en i Ordi,At me halda den Arven i Stand,At, naar Federne sjaa att paa Jordi,Dei kann kjenna sitt Folk og sitt Land.

Ivar Aasen.

547

Dei vil alltid klaga og kyta ⁵),At me ganga so seint og so smått;Men eg tenkjer, dei tarv inkje syta:Me skal koma, om inkje so brått.

Ja, det skyt inkje fram, so det dunar ⁶)(Som no ingen kan undrast oppå);Men det munar då jamt, ja det munar,So det stundom er Hugnad å sjå.

Lat det ganga fram, lad det siga!Berre eitt eg ynskjer og bed:At me inkje so høgt måtte stiga,At me gløyma vår Fedra-Sed.

Lat os inkje Forfederne gløymaUnder alt, som me venda og snu;For dei gav oss ein arv til aa gjøyma,Han er større, en mange vil tru.

Lat det merkast i meir en i orda,At me halda den arven i stand,At, når fedrane sjå att på jorda,Dei kan kjenna sitt folk og sitt land.

Ivar Aasen.