Quintus Hortensius Hortalus
Til eksamen 1
- 1887 · Examen artium
«Quum e Celicia decedens Rhodum venissem et eo mihi de Qu. Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem, Nam et amico amisso quum consuetudine jacunda tum multorum officiorum conjunctione me privatum videbam et interitu talis auguris dignitatem nostri collegii deminutam dolebam; qua in cogitatione et cooptatum me ab eo in collegium augurum recordabar, et inauguratum ab eodem; ex quo, augurum institutis, in parentis eum loco colere debebam Augebat etiam molestiam, quod in magna sapientium civium bonorumque penuria vir egregius conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate alienissimo rei publicae tempore exstinctus et auctoritatis et prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat; dolebamque, quod, non ut plerique putabant adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, sed socium potius et consortem gloriosi laboris amiseram. Etenim si in levioribus artibus memoriae proditum est poetas nobiles poetarum aequalium morte doluisse, quo tandem animo ejus interitum ferre debui, cum quo certare erat gloriosius quam omnino adversarium non habere? quum praesertim non modo numquam sit aut illius a me cursus honorum impeditus aut ab illo meus. sed contra semper alter ab altero adjutus. Sed quoniam perpetua quadam felicitate usus ille cessit e vita, suo magis quam suorum civium tempore, et tum occidit, quum lugere facilius rem publicam posset, si viveret, quam juvare, vixitque tam diu, quam licuit in civitate bene beateque vivere, nostro incommodo detrimentoque. si est ita necesse, doleamus potius, quam illius mortem opportunam misericordia prosequamur ut, quotienscumque de clarissimo et beatissimo viro cogitemus, illum potius, quam nosmet ipsos diligere videamur. Nam si id dolemus, quod eo jam frui nobis non licet, nostrum est id malum, quod modice feramus, ne id non ad amicitiam, sed ad domesticam utilitatem referre videamur; sin, tamquam illi ipsi acerbitatis aliquid acciderit, angimur, summam ejus felicitatem, quod hoc ipso tempore obiit, non satis grato erga deos animo interpretamur.»