«Opperiebatur Otho nuntium illius pugnæ, in qua omnem suam fortunam verti credebat, nequaquam trepidus et consilii certus. Moesta primum fama, dein profugi e proelio perditas res patefaciunt. Non expectavit ardor militum, præsidium Othonis agitantium, vocem imperatoris; bonum haberet animum jubebant: superesse adhuc novas vires, et ipsos extrema passuros ausurosque. Neque erat adulatio: ire in aciem, erigere partium fortunam furore quodam et instinctu flagrabant. Qui procul adstiterant, tendere manus, et proximi prensare genua, promptissimo eorum Plotio Firmo. Is, prætorii præfectus, identidem orabat, ne fidissimum exercitum, ne optime meritos milites desereret: majore animo tolerari adversa, quam relinqui; fortes et strenuos etiam contra fortunam insistere spei, timidos et ignavos ad desperationem formidine properare. Quas inter voces ut flexerat vultum aut induraverat Otho, clamor militum aut gemitus. Nec prætoriani tantum, præsens Othonis miles, talem animum præ se tulere, sed præmissi e Moesia milites eandem obstinationem adventantis exercitus, et legiones Moesicas Aquileiam ingressas nuntiabant; — ut nemo dubitet potuisse renovari bellum atrox, lugubre, incertum victis et victoribus.
Ipse Otho, aversus a consiliis belli, hunc, inquit, animum, hanc virtutem vestram ultra periculis objicere nimis grande vitæ meæ pretium puto. Quanto plus spei ostenditis, si vivere placeret, tanto pulchrior mors erit. Hæc atque talia locutus et amicos moestos consolatus, noctem quietam, atque affirmatur, non insomnem egit; et luce prima in ferrum pectore incubuit.»