174

Kjetil Kyrvestad hadde ein gong fenge lov paa nokre furur paa Dalsmoen av eigaren, som heitte Knut. Kjetil hogg fururne og køyrde deim heim. Daa stemnde Knut honom for det han hadde hògge i hans skog. Knut hadde ingi vitne paa seg, og Kjetil laut løysa seg med ei pengebot. Nokre aar etter vart her so skarp fôr-naud i Valle; men Kjetil Kyrvestad hadde fôr nok. Daa laut Knut inn til fiendsmannen sin. Han spurde um han ikkje maatte faa 175kjøpt nòko høy av honom. Kjetil synte honom hit i ein skaale. «Her maa du lessa so mykje du vil,» sa han. Knut leste eit nyttugt lass. Han hadde stor buskap, og tenkte aa betala godt. Daa han hadde lest fullt, gjekk han og fann Kjetil. «Kva skal du no hava for dette lasset?» sa han. «Aldri det grand,» sa han Kjetil; «dette tenkte eg aa gjeva deg for den greida du gjorde meg.» Daa sa Knut: «Etter di du vil gjeva meg dette, so maa du høgga og køyra furur or Dalsmoen so mange du vil, so lenge du er til.» Dei skildest gode vener. Men daa han kom hit paa Vettmyrane, laut han velta nòko av lasset. Hesten vann ikkje draga det heim.

Ei husmanns-enkja kom og bad Kjetil Kyrvestad um ho ikkje maatte faa noko mat for eit nytt børatòg ho hadde. «Eg hev so mange børatòg fyrr,» sa Kjetil; «eg hev husi fulle av sovore.» Daa baud ho honom ein smale-vetrung ho hadde. «Eg hev so mykje smale fyrr,» sa Kjetil; «eg veit ikkje korleis eg skal faa stelt deim.» Daa gjekk kjeringi ut att. Kjetil gjekk etter. «Hev du ikkje sekk?» sa han. «Jau, eg tok med ein sekk,» svara ho. «So fylg hit i buret,» sa han. Daa mælte han upp eit fjordungsmaal med korn og gav henne.

Kjetil hadde betre av buskap og grøda enn andre. «Sèt paa lite buskap, so vert du rik,» sa han. Han slo ikkje engi snau; men so hadde han langt gras til kvart aar, og sibreidt. Kjetil fór seint og høglegt og var allstødt etter hine. «Det er ikkje godt aa vita anten lukka er fyre eller etter,» sa han. Han bygde seg hus øvst paa vollen paa Brenne, og der sat han stødt med buskapen um vintren. Daa slapp han aa køyra gjødsli mot bakke. Sidan kalla dei honom jamt Kjetil Brenne.

Kjetil var grunnklok og merkjen og vissordig. So vis 176var han, at det var mest som han kunde spaa. Han var still av seg, — so var dei alle dei Brenningane, og seintenkte og faamælte.

Fraa Setisdal, ved Johannes Skar.

174

Kjetil Kyrvestad hadde ein gong fenge lov på nokre furur på Dalsmoen av eigaren, som heitte Knut. Kjetil hogg fururne og køyrde dei heim. Då stemnde Knut han for det han hadde hògge i hans skog. Knut hadde ingi vitne på seg, og Kjetil laut løysa seg med ei pengebot. Nokre år etter vart her so skarp fôr-naud i Valle; men Kjetil Kyrvestad hadde fôr nok. Då laut Knut inn til fiendsmannen sin. Han spurde om han ikkje måtte få 175kjøpt noko høy av han. Kjetil synte han hit i ein skåle. «Her må du lessa so mykje du vil,» sa han. Knut leste eit nyttugt lass. Han hadde stor buskap, og tenkte å betala godt. Då han hadde lest fullt, gjekk han og fann Kjetil. «Kva skal du no hava for dette lasset?» sa han. «Aldri det grand,» sa han Kjetil; «dette tenkte eg å gje deg for den greida du gjorde meg.» Då sa Knut: «Etter di du vil gje meg dette, so må du høgga og køyra furur or Dalsmoen so mange du vil, so lenge du er til.» Dei skildest gode vener. Men då han kom hit på Vettmyrane, laut han velta noko av lasset. Hesten vann ikkje draga det heim.

Ei husmanns-enkja kom og bad Kjetil Kyrvestad om ho ikkje måtte få noko mat for eit nytt børatòg ho hadde. «Eg har so mange børatòg før,» sa Kjetil; «eg har husa fulle av sovore.» Då baud ho han ein smale-vetrung ho hadde. «Eg har so mykje smale før,» sa Kjetil; «eg veit ikkje korleis eg skal få stelt dei.» Då gjekk kjerringa ut att. Kjetil gjekk etter. «Har du ikkje sekk?» sa han. «Jau, eg tok med ein sekk,» svara ho. «So fylg hit i buret,» sa han. Då mælte han opp eit fjordungsmaal med korn og gav henne.

Kjetil hadde betre av buskap og grøda enn andre. «Sèt på lite buskap, so vert du rik,» sa han. Han slo ikkje engi snau; men so hadde han langt gras til kvart år, og sibreidt. Kjetil fór seint og høglegt og var allstødt etter hine. «Det er ikkje godt å vita anten lukka er fyre eller etter,» sa han. Han bygde seg hus øvst på vollen på Brenne, og der sat han støtt med buskapen om vinteren. Då slapp han å køyra gjødsla mot bakke. Sidan kalla dei han jamt Kjetil Brenne.

Kjetil var grunnklok og merkjen og vissordig. So vis 176var han, at det var mest som han kunne spaa. Han var still av seg, — so var dei alle dei Brenningane, og seintenkte og fåmælte.

Frå Setisdal, ved Johannes Skar.