37. Ved Rundarne.
No ser eg atter slike fjell og dalarsom dei eg i min fyrste ungdom saag,og same vind den heite panna svalar,og gullet ligg paa snø som fyrr det laag.Det er eit barnemaal som til meg talarog gjer meg tankefull, men endaa fjaag.Med ungdomsminne er den tala blanda:Det strøymer paa meg so eg knapt kann anda
Ja, livet strøymer paa meg som det strøymdenaar under snø eg saag det grøne straa.Eg drøymer no, som fyrr eg alltid drøymde,naar slike fjell eg saag i lufti blaa.
131Eg gløymer dagsens strid, som fyrr eg gløymde,naar eg mot kveld av sol eit glimt fekk sjaa.Eg finner vel eit hus som vil meg hysa,naar soli heim mot natti vil meg lysa.
Alt er som fyrr, men det er meir forklaara,so dagsens ljos meg synest meire bjart.Og det som beit og skar meg so det saara,det gjerer sjølve skuggen mindre svart;sjølv det som til aa synda tidt meg daara,sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt.Forsona koma atter gamle tankar:det same hjarta er som eldre bankar.
Og kvar ein stein eg som ein kjenning finner,for slik var den eg flaug ikring som gut.Som det var kjempor, spør eg kven som vinnerav den og denne andre høge nut.Alt minner meg; det minner og det minnertil soli burt i snøen sloknar ut.Og inn i siste svevn meg ein gong huggardei gamle minne og dei gamle skuggar.
Aasmund Vinje.
37. Ved Rundarne.
No ser eg atter slike fjell og dalarsom dei eg i min fyrste ungdom såg,og same vind den heite panna svalar,og gullet ligg på snø som før det låg.Det er eit barnemål som til meg talarog gjer meg tankefull, men endå fjåg.Med ungdomsminne er den tala blanda:Det strøymer på meg so eg knapt kan anda
Ja, livet strøymer på meg som det strøymdenår under snø eg såg det grøne strå.Eg drøymer no, som før eg alltid drøymde,når slike fjell eg såg i lufta blå.
131Eg gløymer dagsens strid, som før eg gløymde,når eg mot kveld av sol eit glimt fekk sjå.Eg finner vel eit hus som vil meg hysa,når sola heim mot natta vil meg lysa.
Alt er som før, men det er meir forklåra,so dagsens ljos meg synest meir bjart.Og det som beit og skar meg so det såra,det gjer sjølve skuggen mindre svart;sjølv det som til å synda titt meg dåra,sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt.Forsona koma atter gamle tankar:det same hjarta er som eldre bankar.
Og kvar ein stein eg som ein kjenning finner,for slik var den eg flaug ikring som gut.Som det var kjempor, spør eg kven som vinnerav den og denne andre høge nut.Alt minner meg; det minner og det minnertil sola bort i snøen sloknar ut.Og inn i siste svevn meg ein gong huggardei gamle minne og dei gamle skuggar.
Aasmund Vinje.