Folk sat ikkje mykje i skule i gamle dagar, men dei var godt lærde likevel. Dei var betre lærde daa hell dei 42er no. Mange var so lærde at presten snaudt vann aa festa deim i bøkerne og skrifti. Han hadde deim nedpaa kyrkjegòlvet, alt til dei vart gamle folk, utan so dei var gifte. Olav Menneskini var so vel lærd, at hans like aldri hev vore. Han hadde mange brør. Dei var so vel lærde, alle dei brørne, at dei var utifraa anna folk. Olav var her-svein; han laag ute daa òta stod med Kvistrum bru. I den tidi laut soldatarne ned paa kyrkjegòlvet og lesa for bispen. Ein gong var bispen paa Valle. «No maa du høyra deg vel yver,» sa legdemannen med Olav, «so me kann daa hava nòkre som ikkje stend til skamme paa Valle.» Det var legdemannen som sa soldatarne til. Olav tok bibelen og las eit bil. «No maa bispen kòma,» sa han.

Det var nokre i Valle som sa med bispen at Olav var so lærd, og kytte av hònom: hans like fanst aldri i Nòrigs land. Bispen tenkte aa syna deim kva det var dei kytte av. Han tok aat aa spyrja med nòko smaatt og uvandt; men han auka paa. Han entra med hònom etter skrifti, fraa det eine til det andre. Det skil mykje, korleis spùrsmaali kann vera utsette. Bispen sette deim ut so vrie og vrangt han var mann til; men Olav svara paa alt han spùrde, so greidt at det var eit under aa høyra. Bispen forstod han fekk aldri fest honom etter gudsords-bøkerne. Daa la han i aa spyrja or gamle krøniker; men han fekk honom ikkje fast meir daa. Stundom var dei i Keisar-Karl-krønike, stundom i Snurli Sturlison og andre bøker. Sistpaa forstod bispen han fekk honom aldri fast etter noko som var lesande. Daa gjekk han ut-um alt. «Hvad er den haardeste ting i verden?» spurde bispen. «Ull,» svara Olav. «Hvorfor er uld saa haard?» sa bispen. «Fordi hun kan hindre kuglens 43sterke gang,» svara Olav. Daa var bispen kvitt. Han bad deim henta ein stol aat han Olav. «En saadan mand maa ikke staa,» sa bispen.

Segn fraa Setisdal ved Johannes Skar.

Folk sat ikkje mykje i skule i gamle dagar, men dei var godt lærde likevel. Dei var betre lærde då hell dei 42er no. Mange var so lærde at presten snautt vann å festa dei i bøkene og skrifta. Han hadde dei nedpå kyrkjegolvet, alt til dei vart gamle folk, utan so dei var gifte. Olav Menneskini var so vel lærd, at hans like aldri har vore. Han hadde mange brør. Dei var so vel lærde, alle dei brørne, at dei var utifrå anna folk. Olav var her-svein; han låg ute då òta stod med Kvistrum bru. I den tida laut soldatane ned på kyrkjegolvet og lesa for bispen. Ein gong var bispen på Valle. «No må du høyra deg vel over,» sa legdemannen med Olav, «so me kan då hava nokre som ikkje står til skamme på Valle.» Det var legdemannen som sa soldatane til. Olav tok bibelen og las eit bil. «No må bispen komme,» sa han.

Det var nokre i Valle som sa med bispen at Olav var so lærd, og kytte av han: hans like fanst aldri i Nòrigs land. Bispen tenkte å syna dei kva det var dei kytte av. Han tok åt å spørje med noko smått og uvandt; men han auka på. Han entra med han etter skrifta, frå det eine til det andre. Det skil mykje, korleis spùrsmaali kan vera utsette. Bispen sette dei ut so vrie og vrangt han var mann til; men Olav svara på alt han spurde, so greitt at det var eit under å høyre. Bispen forstod han fekk aldri fest han etter gudsords-bøkene. Då la han i å spørje or gamle krøniker; men han fekk han ikkje fast meir då. Stundom var dei i Keisar-Karl-krønike, stundom i Snurli Sturlison og andre bøker. Sistpå forstod bispen han fekk han aldri fast etter noko som var lesande. Då gjekk han ut-om alt. «Hvad er den haardeste ting i verden?» spurde bispen. «Ull,» svara Olav. «Hvorfor er uld så haard?» sa bispen. «Fordi hun kan hindre kuglens 43sterke gang,» svara Olav. Då var bispen kvitt. Han bad dei henta ein stol åt han Olav. «En saadan mand må ikke stå,» sa bispen.

Segn frå Setisdal ved Johannes Skar.