13

Dei store Valdres- og Vinsterflyer eller fjellsletter, dei ligg der paa fjellet millom Gudbrandsdalen og Valdres. Derifraa ser du godt nordvest til Mugnaknippet millom dei store fjellvatni Bygdin og Gjende. Du er som paa eit hav, og ser liksom taarn og tindar stinga upp vest i land. Det var der uppmed Bygdin, daa eg laag der vêrfast her eitt 14aaret inne i den steinhytta, so stor som ein bakar-omn, at eg høyrde fe-karen Ola fortelja um Lenda:

Sjaa no skal du høyra um Lenda fraa Land,og um hennar fagraste fòlen.So sant som eg segjer, av sòga er sannkvar einaste mutten og mòlen.

Ho Lenda med sòn sin til beites vart send,til fjells fraa det skogute traset.Og godt ho der uppe kring sætrom var kjend,og fann seg det finaste graset.

Men Lenda ho visste at tùrrare varkvar blomen der nede paa hjellom.So lenger og lenger med henne det barder upp mot dei fælande fjellom.

I slagregn paa flòtter og flæe og fly,naar drivskòdd i krullar seg ringa,daa stod ho mot vêret for sòn sin til lyog vermde’n med halsen og bringa.

So kom ho til Bygdin, so fór ho mot vest,der breen til høgre seg krinsar.Og der kann du tru det er beite for hest,med graset so feitt at det glinsar.

15Med fòlen ho fór og paa vollar ho laag;og fælande feitna den fyrkja.Og upp ifraa bakken mot bergi ho saagtil tindar som taarnet paa kyrkja.

Fraa lider ho fór, der ho beitte som best:— kven veit kva ho hadde i hausen!Ho stemnde av stad, og so kom ho der vest,der inn under Galdeberg-knausen.

Men ulukka var, ho til høgre ei tokder framme paa strandi ved bekken.For upp yver berget legg vegen ein krok;og soleis ho sat som i sekken.

Den kvelven er fin, og slik lygne for vind!Og der er vel beite, kann hende!Men fjellet og fjorden dei stengjer deg inn,so vegen er berre att-ende.

Ho beitte i bakken, men fann so til sistat graset tok der til aa enda.So stod ho og sturde. D’er galskap, men visst,at hesten han aldri kann venda.

Ho stod der og tenkte og saag seg ikring.So steig ho til svaams burt i bylgja.Og fòlen flaug etter, det skrøpeleg ting!Du veit at han mor si laut fylgja.

Ho svam so det fossa; for hesten er slik,han vatn ikkje vyr eller vandar.Men midt burt-i berget der ligg det ei vik,og der ho med fòlen sin landar.

I vatnet var kaldt denne stubben ho svam,og svidde i hòldet det gjorde.Tilbake ho kann kje, og lengere fram —det var som ho heller ei tòrde.

16

Dei aat der so lenge der fanst att eit straa,og svart dei ikringum seg snøydde.Men fòlen var barnet, og svòlten drog paa,so der ifraa mor si han døydde.

17Aa kvila paa vegen gjev styrke i bein;og kann du, so bør du det gjera.Men standa i faaren som hoggen i stein,det er fulla raadlaus aa vera.

So kom det ein baat i den djupaste naud,og svint inn i svingen han smurde.So frelste dei Lenda, som nær-paa var daudog stod yver sòn sin og sturde.

Det er so du sjølv kann som Lenda bli stur,naar dette du dreg deg til minnes.Men er det kje grovt med den heste-natur,som soleis skal vera til sinnes?

Hen stend, til han stuvende svelter i hel,og vantar paa vit til aa venda.Og det er so sant som eg dette fortèl,at tidt det i fjellom kann henda.

Han gjenge seg fast, og han aldri kann snu;og motgang hans tanke ei mognar.Han skifter ei meining, som folk skulde tru.Han brester, men aldri han bògnar.

Aasmund Vinje

13

Dei store Valdres- og Vinsterflyer eller fjellsletter, dei ligg der på fjellet mellom Gudbrandsdalen og Valdres. Derifraa ser du godt nordvest til Mugnaknippet mellom dei store fjellvatna Bygdin og Gjende. Du er som på eit hav, og ser liksom tårn og tindar stinga opp vest i land. Det var der oppmed Bygdin, då eg låg der vêrfast her eitt 14året inne i den steinhytta, so stor som ein bakar-omn, at eg høyrde fe-karen Ola fortelja om Lenda:

Sjå no skal du høyra om Lenda frå Land,og om hennar fagraste fòlen.So sant som eg seier, av sòga er sannkvar einaste mutten og mòlen.

Ho Lenda med son sin til beites vart send,til fjells frå det skogute traset.Og godt ho der oppe kring sætrom var kjend,og fann seg det finaste graset.

Men Lenda ho visste at tùrrare varkvar blomen der nede på hjellom.So lenger og lenger med henne det barder opp mot dei fælande fjellom.

I slagregn på flòtter og flæe og fly,når drivskòdd i krullar seg ringa,då stod ho mot vêret for son sin til lyog vermde’n med halsen og bringa.

So kom ho til Bygdin, so fór ho mot vest,der breen til høgre seg krinsar.Og der kan du tru det er beite for hest,med graset so feitt at det glinsar.

15Med fòlen ho fór og på vollar ho låg;og fælande feitna den fyrkja.Og opp ifrå bakken mot berga ho sågtil tindar som tårnet på kyrkja.

Frå lider ho fór, der ho beitte som best:— kven veit kva ho hadde i hausen!Ho stemnde av stad, og so kom ho der vest,der inn under Galdeberg-knausen.

Men ulukka var, ho til høgre ei tokder framme på stranda ved bekken.For opp over berget legg vegen ein krok;og soleis ho sat som i sekken.

Den kvelven er fin, og slik lygne for vind!Og der er vel beite, kan hende!Men fjellet og fjorden dei stengjer deg inn,so vegen er berre att-ende.

Ho beitte i bakken, men fann so til sistat graset tok der til å enda.So stod ho og sturde. D’er galskap, men visst,at hesten han aldri kan venda.

Ho stod der og tenkte og såg seg ikring.So steig ho til svaams bort i bylgja.Og fòlen flaug etter, det skrøpeleg ting!Du veit at han mor si laut fylgje.

Ho svam so det fossa; for hesten er slik,han vatn ikkje vyr eller vandar.Men midt bort-i berget der ligg det ei vik,og der ho med fòlen sin landar.

I vatnet var kaldt denne stubben ho svam,og svidde i hòldet det gjorde.Tilbake ho kan kje, og lengere fram —det var som ho heller ei torde.

16

Dei åt der so lenge der fanst att eit strå,og svart dei ikringum seg snøydde.Men fòlen var barnet, og svolten drog på,so der ifrå mor si han døydde.

17Å kvila på vegen gjev styrke i bein;og kan du, so bør du det gjera.Men standa i faaren som hoggen i stein,det er fulla rådlaus å vera.

So kom det ein båt i den djupaste naud,og svint inn i svingen han smurde.So frelste dei Lenda, som nær-på var daudog stod over son sin og sturde.

Det er so du sjølv kan som Lenda bli stur,når dette du dreg deg til minnes.Men er det kje grovt med den heste-natur,som soleis skal vera til sinnes?

Hen står, til han stuvende svelter i hel,og vantar på vit til å venda.Og det er so sant som eg dette fortèl,at titt det i fjellom kan henda.

Han gjenge seg fast, og han aldri kan snu;og motgang hans tanke ei mognar.Han skifter ei meining, som folk skulle tru.Han brester, men aldri han bògnar.

Aasmund Vinje