224

Blaamann, Blaamann,bukken min,tenk paa vesle guten din!Bjørnen med sin lòdne feldkann deg taka seint i kveld.

Gamle Lykle, moer di,seint kom heim med bjølla si.So ho sprang og aat seg bar,liksom det paa livet var.

Det saag ut som der var naud;kanskje no du ligger daud.Tidt du dansa kringum meg,mangt eg rødde daa med deg.

Naar eg laag som blind ogdauv,grov du paa meg med di klauv.Ja du vilde vekkja megupp til liv og leik med deg.

Du var spræk og glad og god,all min ros du vel forstod.Tidt du veit eg sa til deg:«Han veit meir enn mata seg.»

Blaamann, Blaamann, svarmeg no,mekre med din kjende ljod!Ikkje endaa, Blaamann min,maa du døy fraa guten din.

224

Blåmann, Blaamann,bukken min,tenk på vesle guten din!Bjørnen med sin lòdne feldkan deg taka seint i kveld.

Gamle Lykle, moer di,seint kom heim med bjølla si.So ho sprang og åt seg bar,liksom det på livet var.

Det såg ut som der var naud;kanskje no du ligger daud.Titt du dansa kringom meg,mangt eg rødde då med deg.

Naar eg låg som blind ogdauv,grov du på meg med di klauv.Ja du ville vekkja megopp til liv og leik med deg.

Du var sprek og glad og god,all min ros du vel forstod.Titt du veit eg sa til deg:«Han veit meir enn mata seg.»

Blåmann, Blaamann, svarmeg no,mekre med din kjende ljod!Ikkje endå, Blaamann min,må du døy frå guten din.