222

Eg skal aldri gløyma dei vaardager daa me venta geitungar. Ho Lykle fekk alltid tvillingar, som hadde lyklar liksom mor si. Daa dei vart so tri fire dagar gamle, spratt dei ende til vêrs og snudde seg kring i lufti og kasta det vesle reine og kvite hòvudet sitt attum bógen og mekra gledeljod med sitt granne mæle. Det var ikkje graat der, endaa eg saag tidt taaror trilla ned etter kinnbeini deira, daa dei vart av-vande fraa mor si, so me kunde faa geitemjølk. Daa fann eg grøne straa og smaalauv aat deim, og strauk deim og lova deim vaksnekveiken for barneleiken. So sleikte dei meg og hoppa uppaa meg, liksom dei fyrr hadde hoppa uppaa mor si, og so stanga dei meg med sine smaa horn og grov meg med framføterne, og kjætte seg og sprang upp etter ryggen min. Dei gløymde snart mor si, liksom alle smaabörn, og leita etter meg i staden, og mekra og hoppa av gleda, naar dei fann meg att.

Ja, det er fagre smaabörn: so reine som saapetvegne, 223og med slik tanke i augo og andlit, at det er so det sprakar av deim, rett som naar du stryk svarte katten i myrkret. So kliv dei upp-etter alt som til er, kastar seg att-ende og sviv rundt i lufti, og so slær dei sine hallingkast og gjeng paa bakføterne liksom andre folk. Det er mest so dei kunde tala, og anten det no var eller ikkje var, so veit eg at eg rødde med deim og fekk liksom dei beste svar som til var.

Og naar so den vaksne bukken kjem stigande med sitt lange skjegg og sine bøygde breide horn, ser han vel staseleg ut. Det er vyrdnad i heile karen, og han helsar deg med den eine framfoten, liksom ein annan mann, naar du tek honom i skjegget. Og so kann han risa paa bakføterne og ganga som eit menneskje; og rett som det er, tverkastar han seg burt-etter bakken. Det er aalvor og skjemt i leiken hans. Og naar tvo stangast, ris dei aa ende og tek tilsprang og slær til, so ragget lufsar som vinden i ein høystakk, og det smell som med slag av øksehamrar. Det er underlegt, at dei ikkje fær vondt i hovudet. Den finbygde og meir yndefulle geiti kann daa staa innmed og stolt sjaa paa slagsmaalet, som tidt er for hennar skuld. Og naar so Blaamann i slike slagsmaal kunde taka han Kvitfeld paa horni sine og slengja honom burt i ei urd, so det brast i bein og bùnor, daa strauk Lykle seg innaat vinnaren, og saag liksom haadleg burt paa taparen, som stod og stúrde. Og endaa var Blaamann so godlynd etter slagsmaalet at eg kunde taka og bøygja horni hans ned i bakken og skalkestrida med honom. Men so fekk han salt av meg.

Og naar eg i hjuringskogen sov, som tidt hender til fjells, so kunde Blaamann koma og grava med framføterne i ryggen min eller sleikja meg i andlitet og mekra so smaatt, liksom han vilde segja: «No lyt du risa upp; buskapen dreg av stad, og no kveldar det.» Stundom tenkte han visst òg at eg kunde vera daud. So fekk han eit saltkorn att, eller ein brødmòle, og so gjekk han ruggande framfyre meg, 224og so imillom snudde seg mot meg paa bakføterne. Var det tjukt i vêret, so saag eg inn i augo hans, um det kanskje skulde lida mot kvelden. Augnesteinen vart daa større og liksom avlang. Det var mi fyrste klokka.

Naar eg leita etter Blaamann og Lykle, og grét for eg ikkje fann deim, so kunde dei svara meg og kom springande, naar dei høyrde graaten min.

222

Eg skal aldri gløyma dei vårdagar då me venta geitungar. Ho Lykle fekk alltid tvillingar, som hadde lyklar liksom mor si. Då dei vart so tre fire dagar gamle, spratt dei ende til vêrs og snudde seg kring i lufta og kasta det vesle reine og kvite hovudet sitt attom bógen og mekra gledeljod med sitt granne mæle. Det var ikkje gråt der, endå eg såg titt tårer trilla ned etter kinnbeina deira, då dei vart av-vande frå mor si, so me kunne få geitemjølk. Då fann eg grøne strå og smaalauv åt dei, og strauk dei og lova dei vaksnekveiken for barneleiken. So sleikte dei meg og hoppa oppå meg, liksom dei før hadde hoppa oppå mor si, og so stanga dei meg med sine små horn og grov meg med framføtene, og kjætte seg og sprang opp etter ryggen min. Dei gløymde snart mor si, liksom alle småborn, og leita etter meg i staden, og mekra og hoppa av gleda, når dei fann meg att.

Ja, det er fagre småborn: so reine som saapetvegne, 223og med slik tanke i augo og andlit, at det er so det sprakar av dei, rett som når du stryk svarte katten i mørkeret. So kliv dei opp-etter alt som til er, kastar seg att-ende og sviv rundt i lufta, og so slår dei sine hallingkast og gjeng på bakføterne liksom andre folk. Det er mest so dei kunne tala, og anten det no var eller ikkje var, so veit eg at eg rødde med dei og fekk liksom dei beste svar som til var.

Og når so den vaksne bukken kjem stigande med sitt lange skjegg og sine bøygde breie horn, ser han vel staseleg ut. Det er vyrdnad i heile karen, og han helsar deg med den eine framfoten, liksom ein annan mann, når du tek han i skjegget. Og so kan han risa på bakføterne og ganga som eit menneske; og rett som det er, tverkastar han seg bort-etter bakken. Det er alvor og skjemt i leiken hans. Og når to stangast, ris dei aa ende og tek tilsprang og slår til, so ragget lufsar som vinden i ein høystakk, og det smell som med slag av øksehamrar. Det er underleg, at dei ikkje fær vondt i hovudet. Den finbygde og meir yndefulle geita kan då stå innmed og stolt sjå på slagsmålet, som titt er for hennar skuld. Og når so Blaamann i slike slagsmål kunne taka han Kvitfeld på horna sine og slengja han bort i ei urd, so det brast i bein og bùnor, då strauk Lykle seg innåt vinnaren, og såg liksom hådleg bort på taparen, som stod og stúrde. Og endå var Blaamann so godlynd etter slagsmålet at eg kunne taka og bøygja horna hans ned i bakken og skalkestrida med han. Men so fekk han salt av meg.

Og når eg i hjuringskogen sov, som titt hender til fjells, so kunne Blaamann koma og grava med framføtene i ryggen min eller sleikja meg i andlitet og mekra so smått, liksom han ville seie: «No lyt du risa opp; buskapen dreg av stad, og no kveldar det.» Stundom tenkte han visst òg at eg kunne vera daud. So fekk han eit saltkorn att, eller ein brødmòle, og so gjekk han ruggande framfor meg, 224og so imellom snudde seg mot meg på bakføterne. Var det tjukt i vêret, so såg eg inn i augo hans, om det kanskje skulle lida mot kvelden. Augnesteinen vart då større og liksom avlang. Det var mi fyrste klokka.

Naar eg leita etter Blaamann og Lykle, og gret for eg ikkje fann dei, so kunne dei svara meg og kom springande, når dei høyrde gråten min.