Ja no heiter han Mr. W. Johnston og er bruks-eigar burte i Amerika. Men heime i bygdi heitte han Velle-Øystein; for mor hans, ho Velle-Inger, budde i ei liti stòva nedmed elvi, som me kalla Velle-stòva. Men meir enn denne stòva aatte ho heller ikkje, og difor var ho glad til, at guten hennar fekk vera gjætar fram-i Bjørdalen um sùmaren og taka kosten ei stund hjaa kvar av Bjørlo-mennerne. Naud leid han no heller ikkje daa; for alle likte godt den godlynde og viljuge guten, og fór vel med hònom. Ymis motgang hadde han nok iblandt, som daa Blaaskjegg stanga den gamle lêrskreppa hans utfor Ljøfjellet. Men so gjorde han sjølv ei tre-prins i staden, og den gjekk han med stødt sidan.

Daa han hadde lese for presten, drog han til by’n i smedelæra, og den stod han ut baade trutt og vel, men so strauk han til Amerika. Daa gjekk det ei lang stund fyrr me høyrde nòko fraa hònom. Men so tok det til aa kòma pengebrev heim i bygdi aat ho Velle-Inger, og det spùrdest snart, at det hadde vorte mykje til kar av han Velle-Øystein. Ein sùmar eg var heime, skulde eg hjelpa mor hans aa skriva eit brev aat honom. «Det er no reint ilt og,» sa ho, «at han skal senda so mykje aat meg, og eg hev ikkje nòko som det kann vera mùn i aa senda honom. No skal han Bakke-Kolbein reisa stad aat honom, veit du, so eg kunde faa det radt fram med det same.» Eg tenkte meg um litevetta. «Du hev vel ikkje den gjætarprinsi hans, du veit?» spurde eg. «Jad’n trur eg mest eg hev den liggjande endaa her uppaa lèmen,» sa ho; «men det er daa vel berre skammi aa senda slikt, veit eg.» — «Du veit eg med hev vore lenge heimanfraa,» sa eg; «so eg skynar meg nòko paa korleis slike folk hev det.» — «Ja, kanskje det kunde vera nòko i det,» sa ho daa. So fann me fram prinsi, la henne full med lefsa, sætersmør og søt-ost og anna godt me visste, pakka henne vel inn, og send vart ho.

Aaret etter fekk eg sendande eit Amerika-brev heimanfraa. 72Det var fraa Mr. Johnston, og i det brevet takka han mor si so hævt for sendingi. Fyrst han fekk sjaa kva det var for nòko, so tok han og køyrde ut paa lykkja si og sette seg der med prinsi paa ein haug aaleine. Ei slik maaltid hadde han aldri tenkt han skulde faa meir i sine dagar. Det var som aa liva uppatt eit heilt liv, sa han. Alt kom so livande framfyre honom: Strandebygdi og Bjørlo-grendi og den vesle stòva nedmed elvi, og Ljøfjellet, — der laut han kliva upp, upp Bjønnstigen, og sitja og sjaa ut yver Bjørdalen, med Holmvatnet og Norsætri nedi botnen og Kvanneskridorne øvst uppe under Svarteggi, og so ljom og laat av bjøllor ikring, som han kjende att kvar ei. — Alt i eitt laut han halda upp, for di det kom nòko upp for bringa og i halsen, som han ikkje visste anten det var sorg eller sæla. Men det visste han no, at aldri hadde han havt lettare bør aa bera, enn daa han gjekk med denne prinsi heim-i Bjørdalsfjelli.

Ja no heiter han Mr. W. Johnston og er bruks-eigar borte i Amerika. Men heime i bygda heitte han Velle-Øystein; for mor hans, ho Velle-Inger, budde i ei lita stòva nedmed elva, som me kalla Velle-stòva. Men meir enn denne stòva åtte ho heller ikkje, og difor var ho glad til, at guten hennar fekk vera gjetar fram-i Bjørdalen om sumaren og taka kosten ei stund hjå kvar av Bjørlo-mennene. Naud leid han no heller ikkje då; for alle likte godt den godlynde og viljuge guten, og fór vel med han. Ymis motgang hadde han nok iblant, som då Blaaskjegg stanga den gamle lêrskreppa hans utfor Ljøfjellet. Men so gjorde han sjølv ei tre-prins i staden, og den gjekk han med støtt sidan.

Då han hadde lese for presten, drog han til by’n i smedelæra, og den stod han ut både trutt og vel, men so strauk han til Amerika. Då gjekk det ei lang stund før me høyrde noko frå han. Men so tok det til å komme pengebrev heim i bygda åt ho Velle-Inger, og det spùrdest snart, at det hadde vorte mykje til kar av han Velle-Øystein. Ein sumar eg var heime, skulle eg hjelpa mor hans å skriva eit brev åt han. «Det er no reint ilt og,» sa ho, «at han skal senda so mykje åt meg, og eg har ikkje noko som det kan vera mùn i å senda han. No skal han Bakke-Kolbein reisa stad åt han, veit du, so eg kunne få det radt fram med det same.» Eg tenkte meg om litevetta. «Du har vel ikkje den gjætarprinsi hans, du veit?» spurde eg. «Jad’n trur eg mest eg har den liggjande endå her oppå lèmen,» sa ho; «men det er då vel berre skamma å senda slikt, veit eg.» — «Du veit eg med har vore lenge heimanfrå,» sa eg; «so eg skynar meg noko på korleis slike folk har det.» — «Ja, kanskje det kunne vera noko i det,» sa ho då. So fann me fram prinsi, la henne full med lefsa, setersmør og søt-ost og anna godt me visste, pakka henne vel inn, og send vart ho.

Året etter fekk eg sendande eit Amerika-brev heimanfrå. 72Det var frå Mr. Johnston, og i det brevet takka han mor si so hævt for sendinga. Fyrst han fekk sjå kva det var for noko, so tok han og køyrde ut på lykkja si og sette seg der med prinsi på ein haug åleine. Ei slik måltid hadde han aldri tenkt han skulle få meir i sine dagar. Det var som å leve uppatt eit heilt liv, sa han. Alt kom so livande framfor han: Strandebygdi og Bjørlo-grenda og den vesle stòva nedmed elva, og Ljøfjellet, — der laut han kliva opp, opp Bjønnstigen, og sitja og sjå ut over Bjørdalen, med Holmvatnet og Norsætri nedi botnen og Kvanneskridorne øvst oppe under Svarteggi, og so ljom og laat av bjøller ikring, som han kjende att kvar ei. — Alt i eitt laut han halda opp, for di det kom noko opp for bringa og i halsen, som han ikkje visste anten det var sorg eller sæla. Men det visste han no, at aldri hadde han hatt lettare bør å bere, enn då han gjekk med denne prinsi heim-i Bjørdalsfjelli.