115

Her ser eg Haraldshaug fyre augom;lenge var eg lystadat lydast til honom.Botnad paa bergetberrsynt mun han standamillom hump og hamarpaa Hauga-landet.

Vist er han vordenvonom mindre.Grunnen er graven,grassvorden riven;aaker er upplagdum allan haugen;aksi glima globjartpaa gløymde gravi.

116Her hever fagna folkfaret or heimen;her hev’ ein gild gutgjenget til kvila.Harald haarfagrehøyrde du vel gjetet;nog er i Norignamn hans kunnigt.

Inkje tarv han, tenkjer eg,tavla paa gravi,stein elder stopelmed store ord skriven.Sjølv hev han sett segsynlege minne,dei, som vist mun vara,til verdi øydest.

Ringt var det riket,som raada han skulde;storo var det stiget,daa styret han slepte.So var skjet skiftei skipnaden inne,som i kolmyrka koven,naar kola er tendrad.

Etter kom or ætti hanservingar dyre,dei, som værde vaaroverdi aa styra;dugstore, daadstore,dugderike sellar,nog er i Norignamn, som klinga.

Lidna ero langa,ljosa tider!Daa var daad og dygdmed Dovralands gutom,stod i blidom blomeBlaaberg-landet;heider og heppavar i Haralds rike.

Lidna ero langa,laaka tider!Haralds-ætti øydest,og ilt var skiftet;maattlaus, modlaus,minnelaus var lyden;hædt og herjatvar Haralds rike.

Endaa trur eg, anden hansyver oss mun sviva,lydast um landet,leita etter storverk.Myket mun han fegnast,naar manndom han finner,naar som lands lydenlikjest forfedrom.

Fram daa, frendar,i fredlege kappstig!rette det, som rengt er,reise det, som velt er;byggje og bøtemed bot, som duger;gjere verk, som vara,til verdi øydest!

I Aasen.

115

Her ser eg Haraldshaug fyre augom;lenge var eg lystadat lydast til han.Botna på bergetberrsynt mun han standamellom hump og hamarpå Hauga-landet.

Vist er han vortevonom mindre.Grunnen er graven,grassvorden riven;åker er opplagdom allan haugen;aksa glima globjartpå gløymde grava.

116Her hever fagna folkfaret or heimen;her har’ ein gild gutgått til kvila.Harald hårfagrehøyrde du vel gjetet;nok er i Norignamn hans kunnigt.

Inkje tarv han, tenkjer eg,tavla på grava,stein eller stopelmed store ord skriven.Sjølv har han sett segsynlege minne,dei, som vist mun vara,til verdi øydest.

Ringt var det riket,som råda han skulle;storo var det stiget,då styret han slepte.So var skjet skiftei skipnaden inne,som i kolmyrka koven,når kola er tendrad.

Etter kom or ætta hanservingar dyre,dei, som værde varverdi å styra;dugstore, daadstore,dugderike sellar,nok er i Norignamn, som klinga.

Lidna er langa,ljosa tider!Då var dåd og dygdmed Dovralands gutom,stod i blidom blomeBlåberg-landet;heider og heppavar i Haralds rike.

Lidna er langa,laaka tider!Haralds-ætta øydest,og ilt var skiftet;måttlaus, modlaus,minnelaus var lyden;hædt og herjavar Haralds rike.

Endå trur eg, anden hansover oss mun sviva,lydast om landet,leita etter storverk.Mykje mun han fegnast,når manndom han finner,når som lands lydenlikjest forfedrom.

Fram då, frendar,i fredlege kappstig!rette det, som rengt er,reise det, som velt er;byggje og bøtemed bot, som duger;gjere verk, som vara,til verdi øydest!

I Aasen.