165

Sumaren kverv og snur seg burt;dag etter dag han ut or synom siger.Graset vil verda styrdt og turt.Ljoset vil minka; myrkret stiger.Dagen er stutt, og natti lang;so er no aarsens gamle gang.

Lysande gult er lauvet litt.Heppelegt liv, som fær so fager daude!Skogen er trøytt av plagget sitt;ymise toppar standa snaude.Losnat av kvistom eitt og eittligg yver jordi lauvet breidt.

167Snart er den ljose bjørki snaud;snart faa me sjaa det sidste lauvet losna.Hagen er tom, og engi aud,røterna standa i jordi frosna.Men yver jordi, aud og tom,ligger det fræ til gras og blom.

Vetteren kjemer kald og streng;sæl er no den, som kann i husom hyggjast.Gleda flyr ifraa mark og eng,fuglarne burt or bygdom styggjast;men sine reid ifraa sidste vaarvitja dei vist eit annat aar.

Endaa me vilja paa landet sjaa,helst naar me faa ein liden glytt av soli.Eingong me fegre dagar faa,helst naar det lider fram um joli.Og etter all den lange kvildkjemer vel vaaren, ljos og mild.

I. Aasen.

165

Sumaren kverv og snur seg bort;dag etter dag han ut or synom siger.Graset vil verda styrdt og turt.Ljoset vil minka; mørkeret stiger.Dagen er stutt, og natta lang;so er no aarsens gamle gang.

Lysande gult er lauvet litt.Heppelegt liv, som fær so fager daude!Skogen er trøytt av plagget sitt;ymise toppar standa snaude.Losnat av kvistom eitt og eittligg over jorda lauvet breitt.

167Snart er den ljose bjørka snaud;snart få me sjå det sidste lauvet losna.Hagen er tom, og engi aud,røtene standa i jorda frosne.Men over jorda, aud og tom,ligger det frø til gras og blom.

Vetteren kjem kald og streng;sæl er no den, som kan i husom hyggjast.Gleda flyr ifrå mark og eng,fuglane bort or bygdom styggjast;men sine reid ifrå sidste vårvitja dei vist eit anna år.

Endå me vilja på landet sjå,helst når me få ein liden glytt av sola.Eingong me fegre dagar få,helst når det lider fram om jola.Og etter all den lange kvildkjem vel våren, ljos og mild.

I. Aasen.