158

Dei vil altid klaga og kyta,at me ganga so seint og so smaat;men eg tenkjer, dei tarv inkje syta:me skal koma, um inkje so braadt.

Ja, det skyt inkje fram, so det dunar,— som no ingen kan undrast uppaa; —men det munar daa jamt, ja det munar,so det stundom er hugnad aa sjaa.

159Lat det ganga fram, lat det siga!Berre eitt eg ynskjer og bed:at me inkje so høgt maatte stiga,at me gløyma vaar fedranesed.

Lat oss inkje forfederne gløymaunder alt, som me venda og snu;for dei gav oss ein arv til aa gjøyma,han er større, enn mange vil tru.

Lat det merkjast i meir enn i ordi,at me halda den arven i stand,at naar federne sjaa at paa jordi,dei kan kjenna sitt folk og sitt land.

I. Aasen.

158

Dei vil altid klaga og kyta,at me ganga so seint og so smått;men eg tenkjer, dei tarv inkje syta:me skal koma, om inkje so brått.

Ja, det skyt inkje fram, so det dunar,— som no ingen kan undrast oppå; —men det munar då jamt, ja det munar,so det stundom er hugnad å sjå.

159Lat det ganga fram, lat det siga!Berre eitt eg ynskjer og bed:at me inkje so høgt måtte stiga,at me gløyma vår fedranesed.

Lat oss inkje forfederne gløymaunder alt, som me venda og snu;for dei gav oss ein arv til aa gjøyma,han er større, enn mange vil tru.

Lat det merkjast i meir enn i orda,at me halda den arven i stand,at når fedrane sjå at på jorda,dei kan kjenna sitt folk og sitt land.

I. Aasen.