Enno ein Gong fekk eg Vettren at sjaaFor Vaaren at røma;Heggen og Tre, som der Blomar er paa,Eg atter saag bloma.Enno ein Gong fekk eg Isen at sjaaFraa Landet at fljota,Snjoen at braadna, og Fossen i AaAt fyssa og brjota.Graset det grøna eg enno ein GongFekk skoda med Blomar.Enno eg høyrde, at Vaarfuglen songMot Sol og mot Sumar.Enno ein Gong den Velsignad eg fekk,At Gauken eg høyrde;333Enno ein Gong ut paa Aakren eg gjekk,Der Plogen dei køyrde.Saagiddren¹) endaa meg untest at sjaaPaa Vaarbakken dansa,Fivreld²) at flagsa og fjuka ifraa,Der Blomar seg kransa.Alt dette Livet eg atter fekk sjaa,Um Hausten me miste;Men eg er tungsam og spyrja meg maa:Tru det er det sidste?Lat det so vera! Eg myket av væntI Livet fekk njota;Meire eg fekk, en eg havde forteent,Og alting maa trjota³).Eingong eg sjølv i den vaarlege Eim,Som mettar mit Auga,Eingong eg der vil meg finna ein HeimOg symjande lauga.Alt det, som Vaaren i Møte meg bar,og Blomen, eg plukkad’Federne’s Ander eg trudde det var,Som dansad’ og sukkad’.Derfor eg fann millom Bjørker og BarI Vaaren ei Gaata;Derfor det Ljod i den Fløyta, eg skar,Meg tyktest at graata.

Enno ein gong fekk eg Vettren at sjåFor våren at rømme;Heggen og tre, som der blomar er på,Eg atter såg bloma.Enno ein gong fekk eg isen at sjåFrå landet at fljota,Snøen at braadna, og fossen i AaAt fyssa og brjota.Graset det grøna eg enno ein gongFekk skoda med blomar.Enno eg høyrde, at vårfuglen songMot Sol og mot Sumar.Enno ein gong den Velsignad eg fekk,At gauken eg høyrde;333Enno ein gong ut på åkeren eg gjekk,Der plogen dei køyrde.Saagiddren¹) endå meg untest at sjåPaa Vaarbakken dansa,Fivreld²) at flagsa og fjuka ifrå,Der blomar seg kransa.Alt dette livet eg atter fekk sjå,Om hausten me miste;Men eg er tungsam og spyrja meg må:Tru det er det sidste?Lat det so vera! Eg mykje av væntI livet fekk njota;Meir eg fekk, en eg havde fortent,Og alting må trjota³).Eingong eg sjølv i den vårlege Eim,Som mettar mit auga,Eingong eg der vil meg finna ein heimOg symjande lauga.Alt det, som våren i møte meg bar,og Blomen, eg plukka’Federne’s ander eg trudde det var,Som dansa’ og sukka’.Derfor eg fann mellom bjørker og BarI våren ei gåta;Derfor det Ljod i den fløyta, eg skar,Meg tyktest at gråta.