212

(Gamal kjempevise; fraa Mo).

Ivar bleiv i skulen sett’e,o sille han lære i bok.Far hass blei mæ vaapno vegjen,de boust inkji fyr’en bot.

213Ivar bleiv i skulen sett’e,o lære i bok han sille;so sko prestar o lærde mænnargange i skulen gille.

Ivar gjæng’e paa leikvoddeno kasta sopp av hændi;der blaana, som der liti kaam paa,der styrmde slett inkji kvændi.

Ne so settest dei kniktane,daa blei dei honom vreie:»de va sømri sin fairen hevnehell gjeva kon hoggje fleiri!«

Ne so settest dei kniktane,so mange som dei vaare:»de va sømri sin fairen hevnehell gjeva kon hoggje saare!«

De va Ivar Elison,han sette se haand onde kinn,so gjekk han seg i stei’stogafyr sæle moere inn.

»Høyr du de, mi sæle moere,no spyr eg deg av sonno:hori heve de min fairen vorti,mæ eg sko’ i blygslo stande?«

So tok ho upp den sylvesoppen,ho gjorest i kinne bleik’e:»denni agta din sæle fair’edeg ti baaneleikur.

Fljote folen paa stadde stænd’e,no fedder han fakse graa:han hev alli vor’ skormæitt’e,si’ fairen din falt ifraa.

214Skjurta hæng’e paa stei’veggje,ho æ oto bloe dregje,ho hev alli vore kome i,si’ din sæle fairen blei vegjen.«

»Høyr du de, mi sæle moere,hot eg deg bea maa:maa eg meg at kyrkja i morgo,min fa’isbanen sjaa?«

»Du maa deg inkji at kyrkja i morgo,de kann deg inkji søme,uttass du heve de le’i mæ deg,at du tar ’kji onda røme.«

»Høyr du de, mi sæle moere,no spyr eg deg av tru:kven æ av mine kynningane,som du beste trur?«

»Du tek’e mæ deg Pær o Jon,mine systesønir tvei;her æ ingjen av dine kynningane,som eg trur bet’ hell dei.«

So stigo dei paa hestane,dei systrongane tri;Ivar snuddest i borgele’i:»du liv væl, mo’i mi!«

De va daa ho Eli fruva,daa snudde ho seg mæ graat,ho gat inkji sin sonen svara,so voks hæna sorg imot.

Inn so kjæm’e den smaadrængjen,seie han der ifraa:215»her kjæm ein gangare her i garen,o mannen han sit’e paa.«

»Fulla kjænner eg gangaren,men inkji den, ’o rei.«»Æ de kji Ivar Elison,æ kaamen o’ skula heim?«

Uti so bonde dei gangarane,o sjave so ginge dei inn;so blilege helsa Ivar ongepaa fa’isbanen sin:

»Heil site du, idde Hermo,alt onde ditt gulle haar!Mon du noko konnig vera,kven min fairen vaag?«

»Jou, fulla mon eg konnig vera,kven din fairen vaag;de gjerest so gomol’e gjelle greie,o seint sko du ’a faa!«

De va Ivar Elison,han va daa so nyt ein svein:»me vi okkon ti kyrkje rieo tala kji om de mei!«

Hermo tala ti sine monno,han onte dei inkji væl:»me rie paa skogjen ette deio slaa dei adde ihel!«

De va Ivar Elison,han glaapte seg att ivi hær:»no ser eg min fa’isbanen,no kjæm ’en mæ si fær.«

216Ivar tala ti sine monno,ti systrongane si’:»kvaare sko me onda røme,hell me sko manneleg bie?«

Ti so svara dei systrongane,Pær o so han Jon:»me vi inkji onda røme,me vaaga daa paa den von!«

Mot rei Pær prestsonen,daa hoggji han ti av vaai,han hoggji tvaa av tverrom hesti,dei dutte doue baai.

Ivar svær o’ sliro dreg’e,han hoggji ti av avli,han kløyvde skjollen o ringebrynjao Hermo alt i navli.

So glae so rei dei systronganeav øveskogjen heim;atte saate dei saara sekso vakte yvi doue sjou.

Om so tala Eli fruva,daa ho saag sin sonen bløe:»de ha’ vori bæri heimi setihell douesaare grøe.

Gud forlaate deg, sonen min,du sat inkji helle heimi!D’æ bæri vera bloug’e hell øbboen,helsa æ go o gøyme.«

»Du tar’ inkji, mi sæle moere,bera fyr meg kvie;217de blei kji min minste fingjen saara,so vann eg i detti stri.«

Eli gjekk i stei’stoga,blanda ho mjø i vin;de bar ho i høgeloftiti systrongane tri.

212

(Gamal kjempevise; frå Mo).

Ivar bleiv i skulen sett’e,o sille han lære i bok.Far hass blei mæ vaapno vegjen,de boust inkji fyr’en bot.

213Ivar bleiv i skulen sett’e,o lære i bok han sille;so sko prestar o lærde mænnargange i skulen gille.

Ivar gjæng’e på leikvoddeno kasta sopp av hændi;der blåna, som der lita kaam på,der styrmde slett inkji kvændi.

Ne so settest dei kniktane,då blei dei han vreie:»de va sømri sin fairen hevnehell gjeva kon hoggje fleire!«

Ne so settest dei kniktane,so mange som dei vaare:»de va sømri sin fairen hevnehell gjeva kon hoggje såre!«

De va Ivar Elison,han sette se hand onde kinn,so gjekk han seg i stei’stogafyr sæle moere inn.

»Høyr du de, mi sæle moere,no spyr eg deg av sonno:hori heve de min fairen vorti,mæ eg sko’ i blygslo stande?«

So tok ho opp den sylvesoppen,ho gjorest i kinne bleik’e:»denni agta din sæle fair’edeg ti baaneleikur.

Fljote folen på stadde stænd’e,no fedder han fakse grå:han har alli vor’ skormæitt’e,si’ fairen din falt ifrå.

214Skjurta hæng’e på stei’veggje,ho æ oto bloe dregje,ho har alli vore kome i,si’ din sæle fairen blei vegjen.«

»Høyr du de, mi sæle moere,hot eg deg bea må:må eg meg at kyrkja i morgo,min fa’isbanen sjå?«

»Du må deg inkji at kyrkja i morgo,de kan deg inkji søme,uttass du heve de le’i mæ deg,at du tar ’kji onda røme.«

»Høyr du de, mi sæle moere,no spyr eg deg av tru:kven æ av mine kynningane,som du beste trur?«

»Du tek’e mæ deg Pær o Jon,mine systesønir tvei;her æ ingjen av dine kynningane,som eg trur bet’ hell dei.«

So stigo dei på hestane,dei systrongane tre;Ivar snuddest i borgele’i:»du liv vel, mo’i mi!«

De va då ho Eli frua,då snudde ho seg mæ gråt,ho gat inkji sin sonen svara,so voks hæna sorg imot.

Inn so kjæm’e den smaadrængjen,seie han der ifrå:215»her kjæm ein gangare her i garen,o mannen han sit’e på.«

»Fulla kjænner eg gangaren,men inkji den, ’o rei.«»Æ de kji Ivar Elison,æ kaamen o’ skula heim?«

Uti so bonde dei gangarane,o sjave so ginge dei inn;so blilege helsa Ivar ongepå fa’isbanen sin:

»Heil site du, idde Hermo,alt onde ditt gulle hår!Mon du noko kunnig vera,kven min fairen vaag?«

»Jou, fulla mon eg kunnig vera,kven din fairen vaag;de gjerast so gomol’e gjelle greie,o seint sko du ’a få!«

De va Ivar Elison,han va då so nyt ein svein:»me vi okkon ti kyrkje rieo tala kji om de mei!«

Hermo tala ti sine monno,han onte dei inkji vel:»me rie på skogjen ette deio slaa dei adde ihel!«

De va Ivar Elison,han glåpte seg att ivi hær:»no ser eg min fa’isbanen,no kjæm ’en mæ si fær.«

216Ivar tala ti sine monno,ti systrongane si’:»kvaare sko me onda røme,hell me sko manneleg bie?«

Ti so svara dei systrongane,Pær o so han Jon:»me vi inkji onda røme,me våga då på den von!«

Mot rei Pær prestsonen,då hoggji han ti av vaai,han hoggji tvaa av tverrom hesti,dei dutte daude baai.

Ivar svær o’ sliro dreg’e,han hoggji ti av avli,han kløyvde skjollen o ringebrynjao Hermo alt i navli.

So glae so rei dei systronganeav øveskogjen heim;atte såte dei såra sekso vakte yvi daude sjou.

Om so tala Eli frua,då ho såg sin sonen bløe:»de ha’ vori bæri heime setehell douesaare grøe.

Gud forlaate deg, sonen min,du sat inkji helle heime!D’æ bæri vera bloug’e hell øbboen,helsa æ go o gøyme.«

»Du tar’ inkji, mi sæle moere,bera fyr meg kvie;217de blei kji min minste fingjen såra,so vann eg i detti stri.«

Eli gjekk i stei’stoga,blanda ho mjø i vin;de bar ho i høgeloftiti systrongane tre.