217

(Gamal kjempevise).

Vi du meg lye, eg kvea full kannom einkvon nytan drængjen —alt om han Olav Aasteson,som heve sovi so længje.

Olav han va i vokstro ven’e,han va som ein siljutein’e;fair o moir ont’ ’om vælfraa de han kaam i heimen.O de va Olav Aasteson,Som heve sovi so længje.

Olav han va i vokstro ven’ehan va som ein siljuronni;fair o moir ont’ om væl,fraa de han tala konne.O de va o. s. v.

Han la’ seg ne om joleftan,sterkan svevnen fekk;vakna kji fyrr om trettandagjen,folkji aat kyrkja gjekk.O de va Olav Aasteson,som heve sovi so længje.

218Gamle mænnar o onge,gjeve attegoume,mæ han Olav Aastesontele sine droume!

Eg kann noko av kvorjom,derfor tikjest eg fro;eg va laange i molle moka,ha’ eg tott den douen go.For maanen skin’e,o vegjine fell’e so vie.

Eg hev fari yvi vigde vatnio yvi djupe dalar,høyrer vatn o ser de inkji,onde jori so maa de fara.For maanen skin’e o. s. v.

Eg æ so trøytt’e av felmo,o enno so maa me brænne,høyrer vatn aa ser de inkji,onde jore so maa de rænne.For maanen skin’e o. s. v.

Inkji kneggja soten min,inkji gøydde min hond,inkji gol dei ottefuglan’;de tottest meg vera vondt.For maanen skin’e o. s. v.

Kjæm eg meg at Gjaddarbroe,ho hæng’e so høgt i vinde,ho er all mæ jønne slegjeo soum i kvorjom tinde.For maanen skin’e o. s. v.

Eg heve fari Gjaddarbroe,ho ligg’e so høgt i vinde;219gulli æ ette stroumo lagto soum ette kvorjom tilje.For maanen skin’e o. s. v.

Eg heve gjengji Gjaddarbroe,ho æ inkji go o gange,bikkja bit o ormen sting,o stuten stænd o stangar.For maanen skin’e o. s. v.

Bikkja bit o ormen sting,o stuten stænd o stangar,der slepp ingjen yvi Gjaddarbroe,som feller domane vrange.For maanen skin’e o. s. v.

Eg va meg i annheimen,ingen der eg kjænde;der saag eg atte sæle gullmor mimæ roue gull paa hændi.Maanen skin’e,o vegjine felle so vie.

Der kaam fære sonnanti,de tottest meg vera best,fyri rei sankte saale Mikkjel,han rei paa kvitan hest.Tonga talar,o sanning svarar paa domedag.

Der kaam fære sonnanti,ho tottest meg vera traa;fyri rei sankte saale Mikkjel,o luren onde armen laag.Tonga talar o. s. v.

De va sankte saale Mikkjel,han bles i luren den lange:220o no sko alle synde-saalinefram fyr domen stande!Tonga talar o. v. v.

Men daa skolv alle synde-saalinesom ospelouv fyr vinde,o kvor den — kvor den saal der va,dei gret fyr syndine sine.Tonga talar,o sanning svarar paa domedag.

Gamle mænnar o onge,dei gjeva attegoume!de va han Olav Aasteson,no hev ’en taalt sine droume.Statt upp, Olav Aasteson!du som heve sovi so længje.

(Etter Landstad: Norske Folkeviser).

217

(Gamal kjempevise).

Vi du meg lye, eg kvea full kanom einkvon nytan drængjen —alt om han Olav Aasteson,som heve sovi so længje.

Olav han va i vokstro ven’e,han va som ein siljutein’e;fair o mor ont’ ’om velfrå de han kaam i heimen.O de va Olav Aasteson,Som heve sovi so længje.

Olav han va i vokstro ven’ehan va som ein siljuronni;fair o mor ont’ om vel,frå de han tala konne.O de va o. s. v.

Han la’ seg ne om joleftan,sterkan svevnen fekk;vakna kji før om trettandagjen,folkji åt kyrkja gjekk.O de va Olav Aasteson,som heve sovi so længje.

218Gamle mænnar o onge,gjeve attegoume,mæ han Olav Aastesontele sine draumar!

Eg kan noko av kvorjom,derfor tikjest eg fro;eg va laange i molle moka,ha’ eg tott den douen go.For månen skin’e,o vegane fell’e so vie.

Eg har fare yvi vigde vatnao yvi djupe dalar,høyrer vatn o ser de inkji,onde jorda so må de fara.For månen skin’e o. s. v.

Eg æ so trøytt’e av felmo,o enno so må me brænne,høyrer vatn aa ser de inkji,onde jore so må de rænne.For månen skin’e o. s. v.

Inkji kneggja soten min,inkji gøydde min hond,inkji gol dei ottefuglan’;de tottest meg vera vondt.For månen skin’e o. s. v.

Kjæm eg meg at Gjaddarbroe,ho hæng’e so høgt i vinde,ho er all mæ jønne slegjeo soum i kvorjom tinde.For månen skin’e o. s. v.

Eg heve fare Gjaddarbroe,ho ligg’e so høgt i vinde;219gullet æ ette stroumo lagto soum ette kvorjom tilje.For månen skin’e o. s. v.

Eg heve gjengji Gjaddarbroe,ho æ inkji go o gange,bikkja bit o ormen sting,o stuten stænd o stangar.For månen skin’e o. s. v.

Bikkja bit o ormen sting,o stuten stænd o stangar,der slepp ingjen yvi Gjaddarbroe,som feller domane vrange.For månen skin’e o. s. v.

Eg va meg i annheimen,ingen der eg kjende;der såg eg atte sæle gullmor mimæ raude gull på hændi.Månen skin’e,o vegane felle so vie.

Der kaam fære sonnanti,de tottest meg vera best,fyri rei sankte saale Mikkjel,han rei på kvitan hest.Tonga talar,o sanning svarar på domedag.

Der kaam fære sonnanti,ho tottest meg vera trå;fyri rei sankte saale Mikkjel,o luren onde armen låg.Tonga talar o. s. v.

De va sankte saale Mikkjel,han bles i luren den lange:220o no sko alle synde-saalinefram fyr domen stande!Tonga talar o. v. v.

Men då skalv alle synde-saalinesom ospelouv fyr vinde,o kvor den — kvor den saal der va,dei gret fyr syndine sine.Tonga talar,o sanning svarar på domedag.

Gamle mænnar o onge,dei gjeva attegoume!de va han Olav Aasteson,no har ’en taalt sine draumar.Statt opp, Olav Aasteson!du som heve sovi so længje.

(Etter Landstad: Norske Folkeviser).