171

(1883).

Det er som eit tungt rykk midt paa veteren dei 6—8 vikur, me ikkje ser sol. Men naar ho so tek til aa koma igjen, og so utetter, du kann tru det er kjært; daa er det berre morosamt aa liva.

Me hev nok rekning paa tidi; eg veit væl den dagen, ho kjem fram bakum Einstaka-kletten paa andre sida. Fyrst ser me ei blank rand midt paa dagen øvst uppe i fjellet paa denne sida, som ei guldlist uppe mot himlingen; men storfjellet ute i dalen, det er solbert heilt, det er glitrande klaart i kalden, og naar soli sig, vert det raudt som kopar.

Det lid utetter; den blanke randi uppe i fjellet vert breidare for kvar dag og sig nedetter lidi, og me ser alt nede fraa garden, korleis skuggarne fell so lange av furukraggarne. Daa held ikkje tolmodet lenger, eg maa spenna skirne paa fot og upp og helsa soli vælkomi. Daa vender eg meg beint imot ho og let ho skina med all si kraft, der ho stend burtan sud-fjelli ljos og fager, og skin burti nord-fjellom, der snøen ligg i faste, harde skavlar; store fæle, vide, kvite flatur, som soli spilar imot, det glitrar, so det gjer vondt aat augo; men imillom sting det upp eit horn elder ei ufs, drivande blaatt i den reine lufti.

Det lid. Soli kjem lenger og lenger, ned i tjukke skogen; ho gjer eit skarpt skil millom ovan og nedan, du ser ein kraftig straalestraum i furukruna og dei øvste greiner, medan leggen nedanfyre endaa stend i det myrke.

So naar ho dei høgste fururne øvst paa eggi her beint upp; ho sig lenger, so ser me ho endeleg øvst uppe paa jordet, so naar ho laavetaket, som katten hev væl greide paa, so er det mønet paa stova, og heile tunet vert ljost; endeleg kjem ho og tittar inn gjenom glaset, so vidt me 172kann faa ein glims av ho, me som inne sit. Og daa vert solflekken større og større for kvar dag som gjeng; og tilslutt kjem ho og gjenom det andre glaset.

Og daa er det ljost all stad, i skogen og i alle lider. Soli leikar og spilar millom dei ljosbrune furuleggjerne og paa den blankkyrnte snøen. Furuskogen er aldri so væn og hugnadleg som daa; naar det lid til sumars, vert han for turr og snaud, og du stundar etter lauv og døkke skuggar. — — Men du skulde voret her no, allvist fyrst paa dagen, elder og mot kvelden, naar soli hev gjenget ned, og det lyser lenge etter ho, og du ser kveldsroden mot dalagapet imillom greinerne paa desse høge rake fururne, som stig upp yver jamnen der burtan bekken, — du skulde sjaa det var vænt.

Ivar Mortenson.

171

(1883).

Det er som eit tungt rykk midt på veteren dei 6—8 veker, me ikkje ser sol. Men når ho so tek til å koma igjen, og so utetter, du kan tru det er kjært; då er det berre morosamt å leve.

Me har nok rekning på tida; eg veit vel den dagen, ho kjem fram bakom Einstaka-kletten på andre sida. Fyrst ser me ei blank rand midt på dagen øvst oppe i fjellet på denne sida, som ei guldlist oppe mot himlingen; men storfjellet ute i dalen, det er solbert heilt, det er glitrande klårt i kalden, og når sola sig, vert det raudt som kopar.

Det lid utetter; den blanke randi oppe i fjellet vert breiare for kvar dag og sig nedetter lia, og me ser alt nede frå garden, korleis skuggane fell so lange av furukraggane. Då held ikkje tolmodet lenger, eg må spenna skirne på fot og opp og helsa sola vælkomi. Då vender eg meg beint imot ho og let ho skina med all si kraft, der ho står burtan sør-fjella ljos og fager, og skin burti nord-fjellom, der snøen ligg i faste, harde skavlar; store fæle, vide, kvite flatur, som sola spilar imot, det glitrar, so det gjer vondt åt augo; men imellom sting det opp eit horn eller ei ufs, drivande blått i den reine lufta.

Det lid. Sola kjem lenger og lenger, ned i tjukke skogen; ho gjer eit skarpt skil mellom ovan og nedan, du ser ein kraftig straalestraum i furukruna og dei øvste greiner, medan leggen nedanfyre endå står i det mørke.

So når ho dei høgste fururne øvst på egga her beint opp; ho sig lenger, so ser me ho endeleg øvst oppe på jordet, so når ho laavetaket, som katten har vel greie på, so er det mønet på stova, og heile tunet vert ljost; endeleg kjem ho og tittar inn gjennom glaset, so vidt me 172kan få ein glims av ho, me som inne sit. Og då vert solflekken større og større for kvar dag som gjeng; og til slutt kjem ho og gjennom det andre glaset.

Og då er det ljost all stad, i skogen og i alle lider. Sola leikar og spilar mellom dei ljosbrune furuleggjerne og på den blankkyrnte snøen. Furuskogen er aldri so væn og hugnadleg som då; når det lid til sumars, vert han for turr og snaud, og du stundar etter lauv og døkke skuggar. — — Men du skulle vore her no, allvist fyrst på dagen, eller og mot kvelden, når sola har gått ned, og det lyser lenge etter ho, og du ser kveldsroden mot dalagapet imellom greinene på desse høge rake fururne, som stig opp over jamnen der burtan bekken, — du skulle sjå det var vænt.

Ivar Mortenson.