139

Det var i tronge Kivledal i Skorves bratte lid,der sat ein sundags morgon fin ein gong i forne tidtri møyar unge, fagre, smaa, med trillar-horn og lur;buskapen sin der gjætte dei upp med den store urd.

Men kyrkja under lidi laag og stod med taarnet fast;ho mange aar hev traassat traust dei drjuge gygra-kast;dit dølen drog med fegen hug den ljose heilag-dag,og høgt fraa fjellet svarad ned dei djupe klokkeslag.

I bjørkeskogen fuglar song, i doggi soli brann,og bekkjer ned av fjellet sprang og hekk som kvite band;og Blaamann uppi høgdi hekk med lange horn og skjegg.Han røynte der i nuten, han, sin spræke geitelegg.

Snart kom paa veg i sundags-stund han Per, den dalens klerk;aalvorleg inn aat kyrkjedør han steig med bok og serk,og klokka ringde saman ho, og folki gingo inn,og klerken med si heilag-bragd trod fram paa plassen sin.

Daa strøymde det fraa møyarne ein slaatt so klaar og rein,ein ljod so fager og so saar, som gjekk til merg og bein.Han strøymde yver dal og vang i bjørkesusen ned —det dirrad, svarad, og det klang fraa berg og stein og tre.

Ja, tonarne dei strøymde paa, dei trillad og dei kvad,og mjukt og saart dei lokkad heim, dei log, dei gret, dei bad,dei minte og dei manad mildt, dei hug og kjenslur batt,og kvar ein ting, som ljodad fyrr, han lydde og tagnad radt.

140I kyrkja tonarne gav svar i kvart eit veggjamot,og kvar ei sjæl, derinne var, dei rørde i hjartarot;paa heilag-ord og messe-song dei miste all sin gaum,for alle tankar laugad seg i denne toneflaum.

Ja som ein kvervel slaatten for og veggjemillom sveiv,han heile folkemugen med seg ut or kyrkja reiv.Men Per han etter rørd og bleik daa ut or kyrkja trod,paa flokken ropad faafengt han, for dei som naglad stod.

Daa lyfte, ram og ill i hug, si hand den klerkemann,og lyste desse møyar smaa i Guds og pavens bann:braadt høyrdest som ein toredur upp i den svarte nut,igjenom dalen gjekk ein sukk, og tonen døydde ut.

Og sidan den usæle dag dei møyar stend i stein.— Men skam faa denne klerke-eid, som gjorde deislikt mein.Ein ser dei enn den dag i dag, med hornet sitt dei stendog skodar kalde fraa sitt berg utyver Kivle-grend.

Men slaatten, som dei tullad ut, han ljodad hjartesaari dalen under Skorves nut i mange herrens aar.Enn leikande i dølens hug og spilemannens streng,i gjentesong og fløyteljod ein ljom av honom gjeng.

Olav Sveinsson.

139

Det var i tronge Kivledal i Skorves bratte lid,der sat ein sundags morgon fin ein gong i forne tidtre møyar unge, fagre, små, med trillar-horn og lur;buskapen sin der gjætte dei opp med den store urd.

Men kyrkja under lia låg og stod med tårnet fast;ho mange år har traassat traust dei drjuge gygra-kast;dit dølen drog med fegen hug den ljose heilag-dag,og høgt frå fjellet svara ned dei djupe klokkeslag.

I bjørkeskogen fuglar song, i dogga sola brann,og bekkjer ned av fjellet sprang og hekk som kvite band;og Blaamann oppi høgda hekk med lange horn og skjegg.Han røynte der i nuten, han, sin spræke geitelegg.

Snart kom på veg i sundags-stund han Per, den dalens klerk;aalvorleg inn åt kyrkjedør han steig med bok og serk,og klokka ringde saman ho, og folka gjekk inn,og klerken med si heilag-bragd trod fram på plassen sin.

Då strøymde det frå møyane ein slått so klår og rein,ein ljod so fager og so sår, som gjekk til merg og bein.Han strøymde over dal og vang i bjørkesusen ned —det dirra, svara, og det klang frå berg og stein og tre.

Ja, tonane dei strøymde på, dei trilla og dei kvad,og mjukt og sårt dei lokka heim, dei log, dei gret, dei bad,dei minte og dei mana mildt, dei hug og kjenslur batt,og kvar ein ting, som ljodad før, han lydde og tagnad radt.

140I kyrkja tonane gav svar i kvart eit veggjamot,og kvar ei sjel, derinne var, dei rørde i hjartarot;på heilag-ord og messe-song dei miste all sin gaum,for alle tankar lauga seg i denne toneflaum.

Ja som ein kvervel slåtten for og veggjemillom sveiv,han heile folkemugen med seg ut or kyrkja reiv.Men Per han etter rørd og bleik då ut or kyrkja trod,på flokken ropa fåfengt han, for dei som nagla stod.

Då lyfte, ram og ill i hug, si hand den klerkemann,og lyste desse møyar små i Guds og pavens bann:brått høyrdest som ein toredur opp i den svarte nut,igjennom dalen gjekk ein sukk, og tonen døydde ut.

Og sidan den usæle dag dei møyar står i stein.— Men skam få denne klerke-eid, som gjorde deislikt mein.Ein ser dei enn den dag i dag, med hornet sitt dei stårog skodar kalde frå sitt berg utover Kivle-grend.

Men slåtten, som dei tulla ut, han ljodad hjartesåri dalen under Skorves nut i mange herrens år.Enn leikande i dølens hug og spilemannens streng,i gjentesong og fløyteljod ein ljom av han gjeng.

Olav Sveinsson.