93

Eg tenkjer paa so mangein sloknad dag,og liksom sky og skodd for vindens drag,so gamall daarskap gjenom minnet jagar.Det godt, eg stundom gjorde daa og daa,er hist og her ein flekk av himlens blaa,som fram igjenom skoddeheimen dagar.

94Eg frisknar upp og kjenner meg som ny.Men so i ville jag kjem atter sky,og himlens blaa for meg verdt atter burte.Det graanar kring meg, og eg fryser bleik;det bit i bringa, at eg var so veik,at slikt i striden min eg synda turvte.

Aa minnast hat og harm er sjukt og saart.Det dagar upp og lagar seg til klaart,og sky og skodd som røyk til himils fara.Og alle dei, eg elskad’, stiga framfraa blaae djup ved myrke skya-tramog paa dei gamle spursmaal kjærlegt svara.

Dei dala ned og leika til og fraaog med den gamle elsken paa meg sjaa,og kviskra til meg um dei gamle tider.Det heile liv kjem att i solblank dagmed tungsinn i sitt fagre andlitsdrag.D’er søtt, um endaa det i hugen svider.

93

Eg tenkjer på so mang ein slokna dag,og liksom sky og skodd for vindens drag,so gamal dårskap gjennom minnet jagar.Det godt, eg stundom gjorde då og då,er hist og her ein flekk av himlens blå,som fram igjennom skoddeheimen dagar.

94Eg frisknar opp og kjenner meg som ny.Men so i ville jag kjem atter sky,og himlens blå for meg verdt atter borte.Det grånar kring meg, og eg fryser bleik;det bit i bringa, at eg var so veik,at slikt i striden min eg synda turvte.

Å minnast hat og harm er sjukt og sårt.Det dagar opp og lagar seg til klårt,og sky og skodd som røyk til himils fara.Og alle dei, eg elska’, stiga framfrå blåe djup ved mørke skya-tramog på dei gamle spørsmål kjærlegt svara.

Dei dala ned og leika til og fråog med den gamle elsken på meg sjå,og kviskra til meg om dei gamle tider.Det heile liv kjem att i solblank dagmed tungsinn i sitt fagre andlitsdrag.D’er søtt, om endå det i hugen svider.