92

»Eg stend som paa roti eit turkat tre,naar det er kvistat og kartat;so flekkjer det borken og rotnar nedog ligg der soppat og svartat;so gjeng det i mold som ein morken ved.

93Ja dei, som eg elskad’, dei døydde av,den eine etter den annan.Han gleda tok atter, som gleda gav.Men underlegt er for mannenaa ganga som eg paa si eigi grav.

For sonlause mann er einsamt og audt,der vonlaus han gjeng og veiknar.Alt ligg her ikringum meg svart og snaudt.For blikrande blad eg bleiknar.Eg fæler eit liv, som for meg er daudt.

Og soli er kald og maanen er varm.— Dei straalarne ei meg høva. —Framfyre meg ser eg min likferdskarm,og gamle minne meg kjøva,og staven ei styrkjer min gamle arm.

I minste straaet eg snaavar i koll,so valne er føterne mine.Og tanken flyt burt som vatn i saald,den eine og alle hine.Og maten i munnen verdt som til mold.

So ber eg paa son min med skjelv i kneog dimmande auga taarett.So firar i gravi eg beini ned,og leser so fadervaaret.So kjem eg snart etter i herrens fred.«

92

»Eg står som på rota eit turka tre,når det er kvista og kartat;so flekkjer det borken og rotnar nedog ligg der soppat og svartat;so gjeng det i mold som ein morken ved.

93Ja dei, som eg elska’, dei døydde av,den eine etter den annan.Han gleda tok atter, som gleda gav.Men underleg er for mannenå gå som eg på si eiga grav.

For sonlause mann er einsamt og audt,der vonlaus han gjeng og veiknar.Alt ligg her ikringum meg svart og snautt.For blikrande blad eg bleiknar.Eg fæler eit liv, som for meg er daudt.

Og sola er kald og månen er varm.— Dei strålane ei meg høva. —Framfor meg ser eg min likferdskarm,og gamle minne meg kjøva,og staven ei styrkjer min gamle arm.

I minste strået eg snåvar i koll,so valne er føtene mine.Og tanken flyt bort som vatn i såld,den eine og alle hine.Og maten i munnen verdt som til mold.

So ber eg på son min med skjelv i kneog dimmande auga taarett.So firar i grava eg beina ned,og leser so fadervaaret.So kjem eg snart etter i herrens fred.«