Den fyrste gong eg kom til byen,daa var eg alt ein vaksen gut.Fraa fjøll, som stinga upp mot skyenn’,lik bekk mot fjorden rann eg ut.I dalen der og upp paa flyenn’eg las og kvad so mangt eit dikt,og hadde mykit høyrt um byen,men trudde aldri det var slikt.

Daa fann eg det, som fyrst eg drøymde,daa eg til kyrkja hadde køyrt.Daa høyrd’ eg klaart det, tidt eg gløymdeog hadde som i berget høyrt.Daa var det slikt, at taarir strøymde;for alt forklaarat daa eg fann.Og i mitt minne det eg gøymde,so eg det aldri gløyma kann.

Um fossegrimen mang ein talar;men han fekk aldri hugen min. —Aa ja! naar hyrding-gjenta jalar,det kann vel vekkja hugen din,og likeins, naar i djupe dalardet kjem av tonar som ei flod.Men annat er i desse salarmed tonar utav eld og glod.92Det tonar er paa annan maaten,en dei som vekte fyrst mit mod.Det annat er, en daa i baatenfraa lid eg høyrde ludrens ljod,aa—haa! ja det er annan laaten!— nei aldri det eg gløyma skal —;for slikt det er, at jamvel graatenkjem fram i reine tonefall.

Den fyrste gong eg kom til byen,då var eg alt ein vaksen gut.Fraa fjell, som stinga opp mot skyenn’,lik bekk mot fjorden rann eg ut.I dalen der og opp på flyenn’eg las og kvad so mangt eit dikt,og hadde mykje høyrt om byen,men trudde aldri det var slikt.

Då fann eg det, som fyrst eg drøymde,då eg til kyrkja hadde køyrt.Då høyrd’ eg klårt det, titt eg gløymdeog hadde som i berget høyrt.Då var det slikt, at taarir strøymde;for alt forklaarat då eg fann.Og i mitt minne det eg gøymde,so eg det aldri gløyma kan.

Om fossegrimen mang ein talar;men han fekk aldri hugen min. —Aa ja! når hyrding-gjenta jalar,det kan vel vekkja hugen din,og likeins, når i djupe dalardet kjem av tonar som ei flod.Men anna er i desse salarmed tonar utav eld og glød.92Det tonar er på annan måten,en dei som vekte fyrst mit mod.Det anna er, en då i båtenfrå lid eg høyrde ludrens ljod,aa—hå! ja det er annan låten!— nei aldri det eg gløyma skal —;for slikt det er, at jamvel gråtenkjem fram i reine tonefall.