«Cum anno u. c. DXLII duobus Scipionibus caesis exercituque deleto amissa Romanis Hispania videretur, vir unus res perditas restituit. Erat in exercitu L. Marcius, eques Romanus, impiger juvenis, per multos annos a Cn. Scipione omnes militiae artes edoctus. Is, et ex fuga collectis militibus et quibusdam de praesidiis deductis, haud contemnendum exercitum fecerat junxeratque cum Ti. Fonteio, P. Scipionis legato. Sed tantum praestitit eques Romanus auctoritate inter milites, ut, cum ducem exercitus suffragio creari placuisset, ad L. Marcium cuncti summam imperii detulerint. Omne inde tempus muniendis castris convehendisque commeatibus consumpsit, et omnia imperia ejus milites impigre alacriterque exsequebantur. Sed postquam Hasdrubalem, ducem Carthaginiensium, venientem ad reliquias belli delendas transisse Hiberum et appropinquare allatum est, signumque pugnae propositum a novo duce viderunt, recordati, quos paulo ante imperatores habuissent, flere omnes repente coeperunt, neque sedari lamentatio poterat increpante Marcio, quod in muliebres se projecissent fletus, cum subito clamor tubarumque sonus exauditur. Inde verso repente in iram luctu, arma capiunt ac, velut accensi rabie, discurrunt ad portas et in hostem negligenter ac incomposite venientem incurrunt. Extemplo improvisa res pavorem incutit Poenis, qui mirantes, unde tot hostes tam subito exorti essent, et quis castris praeesset, referunt pedem tergaque vertunt. Et periculosus militum fuisset impetus effuse hostem turbatum sequentium, nisi Marcius propere receptui dedisset signum.»
«Sexto anno belli Punici secundi in Hispania infeliciter res gestae. Duo exercitus Romani fusi fugatique, et ambo duces, P. et Cn. Scipiones, interfecti sunt. Cum igitur amissa Hispania deletique exercitus viderentur, vir unus res perditas restituit. Erat in exercitu L. Marcius, eques Romanus, impiger juvenis et magno animo ingenioque praeditus. Is ex fuga collectis militibus haud contemnendum exercitum fecerat junxeratque cum Ti. Fonteio, P. Scipionis legato. Sed tantum praestitit eques Romanus auctoritate inter milites et honore, ut, cum ducem novum comitiis militaribus creari placuisset, ad L. Marcium cuncti summam imperii detuleiint. Omne inde tempus muniendis castris convehendisque commeatibus consumpsit, et omnia imperia milites cum impigre, tum bono animo exsequebantur. Ceterum postquam Hasdrubalem, Poenorum ducem, adpropinquare adlatum est, signumque pugnae propositum ab novo duce milites viderunt, subito pavor animos occupavit. Flere omnes et manus ad coelum tendere Neque sedari lamentatio poterat, quamvis increparet Marcius, quod in muliebres et inutiles se projecissent fletus, moneretque, ne inultos imperatores suos jacere sinerent, cum subito clamor tubarumque sonus exauditur. Inde verso repente in iram luctu discurrunt ad arma, ac velut accensi furore in hostem negligenter atque incomposite venientem incurrunt. Extemplo improvisa res pavorem incutit Poenis, et primo referunt pedem, deinde valida impressione pulsi terga vertunt.»