«Efterat de romerske Legioner havde maattet gaa under Aaget ved Caudium, foreslog Konsulen Postumius i Senatet, at den ydmygende Overenskomst, som han og hans Kollega havde sluttet med Samniterne, skulde erklæres ugyldig, fordi den var sluttet uden Folkets Samtykke, og at han selv og hans Kollega skulde udleveres til Fienden. Dette blev vedtaget af Senatet, og Konsulerne blev førte tilbage til Caudium. Progressi fetiales ubi ad portam castrorum Samnitium venere, vestem consulibus detrahi jubent manusque post tergum vinciri. Cum apparitor verecundia majestatis Postumii laxe vinciret, “quin tu“, inquit, “adducis lorum, ut justa fiat deditio“? Tum ubi ad tribunal ventum est Pontii ducis Samnitium, A. Cornelius Arvina fetialis ita verba fecit: “Quando hi homines injussu populi Romani sponsionem*) fecerunt, ob eam rem hos homines vobis dedo“. Tum Pontius: “Nec ego istam deditionem accipiam, nec Samnites ratam habebunt. Quin tu, Postumi, si deos esse censes, aut omnia irrita facis, aut pacto stas? Samniti populo aut omnes quos in potestate habuit, aut pro iis pax debetur. Sed quid ego te appello? Populum Romanum apello, quem si sponsionis ad Caudium factae paenitet, restituat inter saltus, quibus saeptae fuerunt, victori legiones. Omnia pro infecto sint; recipiant Romani milites arma, quae per pactionem tradiderunt; redeant in castra sua; quicquid pridie habuerunt, quam in colloquium est ventum, habeant; iis locis, quae ante pacis mentionem habuimus, geramus bellum. Vos, quod petistis per pactionem, habeatis, tot cives incolumes, nos pacem, quam hos vobis remittendo pacti sumus, non habeamus? Hoc secundum jus gentium esse putatis? Ego vero istos, quos dedi nobis senatui placuit, non accipio, neque in mora sum, quominus in civitatem redeant. I, lictor, deme vincula; ubi placuerit, abeant“. Et consules Romam inviolati redierunt. Samnitibus pro superba pace infestissimum cernentibus renatum bellum omnia, quae deinde evenerunt, non in animis solum, sed prope in oculis esse, et sero ac nequicquam laudare prudentissima Pontii patris consilia, qui Romanos inter duos saltus clausos aut omnes inviolatos dimittendos aut ad unum omnes interficiendos censuerat; intellexerunt, denuo se pugnaturos cum iis, quos potuissent in perpetuum vel amicos facere vel inimicos tollere. Tantaque post Caudinam pacem animorum mutatio facta est, ut clariorem inter Romanos deditio Postumium quam Pontium incruenta victoria inter Samnites faceret.»