Tigeren og kameldrivaren. (Indisk fabel). Ein kameldrivar for ein dag gjenom ei kjørr. Daa saag han ein tiger var dotten ned i ei dyrgrav. Mannen tykte det var morosamt og glaapa paa udyret som hoppa og hoppa og vilde upp, men kom ingen veg. Daa ropa tigeren til mannen: »Eg ser du er ein snild mann; her døyr eg av svolt. Hjelp meg upp, og eg sver at eg aldri skal gjera deg eller kamelarne dine mein.« Kameldrivaren totte synd i tigeren og stakk ei grein ned i dyrgravi, so han kunde kliva upp. Snaudt var han uppe fyrr han sette i aa bura og sa: »Anten du eller andre menneskje er skuld i at eg laag her og svalt; no et eg deg upp.« Kameldrivaren bad for seg: »Gode tiger! Eg leit paa ditt ord og hjelpte deg. Det er urettferdigt at eg skal lida, for di andre hev gjort deg vondt. Lat dei fyrste tri dyri me møter døma i saki.« »La gaa,« sa tigeren. Dei tvo fyrste dyri dei møtte var ein kamel og ein ramn. Baae desse meinte at det var berre rettferdigt, at tigeren aat upp mannen. Ein liten apekatt vart tridje domaren. »Saki er flokut,« sa han og klaadde seg i hovudet; »eg skynar ikkje alt; me lyt gaa til aastaden; eg vil daa kunna døma betre.« Desse tri gjekk daa attende til dyrgravi, og kameldrivaren bar upp maalemnet. »Det høyrest rimelegt alt ihop,« sa apekatten; »men kor kunde ein veik mann som du draga upp denne store tigeren? De lyt syna meg tilgangen.« Tigeren ansa seg ikkje, og hoppa ned i dyrgravi. Daa drog apekatten snøgt upp greini, og udyret var i fella atter. So kleiv apekatten upp i eit tre og ropa ned til mannen: »Eg brydde meg ikkje stort um aa berga ditt liv. Men eg kjender tigeren. Hadde han fyrst fenge deg til middags, vilde han ha teke meg til ettermat. Kvar er seg sjølv nærmast her i verdi.« kjør, kratskog, aastaden, aastedet, tilgagen, fremgangsmaaten, bera upp maalemnet, fremstille saken.