211

No livnar det i lundar,no lauvast det i li,den heile skapning stundarno fram til sumars tid.

Det er vel fagre stunder,naar vaaren kjem her nord,og atter som eit undernytt liv av daude gror.

Guds kyrkje lyse skuldesom høgt paa berg ein stad,med sumar utan kuldeog utan solaglad.

Guds ord vel altid lyser,den sol gjeng aldri ned.Det hus som Anden hyser,ligg støtt i ljos og fred.

Men stundom kom daa kuldepaa Herrens kyrkjemark.Det var som Gud seg duldeog burte var Guds ark.

Det var dei myrke dagar,Guds ord var faahøyrd segn.Og hjartet frys og klagar,det saknar sol og regn.

So sende Gud sin andesom dogg paa turre jord.Daa vaknad liv i lande,daa grøddest vænt Guds ord.

212Daa er det sæle tiderfor Kristi kyrkjegrunn.Daa lauvast det i lier,daa livnar det i lund.

Daa ljosnar det i landetfraa fjell og ned til fjord.Daa losnar tungebandet,daa kved Guds folk i kor.

Daa skin det yver strendersom sol ein sumarkveld.Daa gløder kring i grenderein heilag altar-eld.

Du vaar med ljose dagar,med lengting, liv og song!du spaar, at Gud os lagarein betre vaar ein gong.

Daa me med vigsla tunge,med kjærleik heil og klaar,alt utan brest og sprunge,skal lova herren vor.

211

No livnar det i lundar,no lauvast det i li,den heile skapning stundarno fram til sumars tid.

Det er vel fagre stunder,når våren kjem her nord,og atter som eit undernytt liv av daude gror.

Guds kyrkje lyse skullesom høgt på berg ein stad,med sumar utan kuldeog utan solaglad.

Guds ord vel altid lyser,den sol gjeng aldri ned.Det hus som Anden hyser,ligg støtt i ljos og fred.

Men stundom kom då kuldepå Herrens kyrkjemark.Det var som Gud seg duldeog borte var Guds ark.

Det var dei mørke dagar,Guds ord var fåhøyrd segn.Og hjartet frys og klagar,det saknar sol og regn.

So sende Gud sin andesom dogg på tørre jord.Då vakna liv i lande,då grøddest vænt Guds ord.

212Då er det sæle tiderfor Kristi kyrkjegrunn.Då lauvast det i lier,då livnar det i lund.

Då ljosnar det i landetfrå fjell og ned til fjord.Då losnar tungebandet,då kved Guds folk i kor.

Då skin det over strendersom sol ein sumarkveld.Då gløder kring i grenderein heilag altar-eld.

Du vår med ljose dagar,med lengting, liv og song!du spår, at Gud os lagarein betre vår ein gong.

Då me med vigsla tunge,med kjærleik heil og klår,alt utan brest og sprunge,skal lova herren vor.